Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ пен Конфедеративтік Штаттар арасында 1865 жылдың 3 ақпанында бейбітшілік конференциясы өтті.
Peace conference held between the United States and the Confederate States on February 3, 1865
Хэмптон-Роудс конференциясы – АҚШ пен мойындалмаған, бөлініп шыққан Конфедеративтік Штаттардың өкілдері арасында 1865 жылдың 3 ақпанында Вирджиния штатындағы Хэмптон-Роудс қаласында, «Ривер Куин» пароходында Американдық Азамат соғысын аяқтау шарттарын талқылау үшін өткен бейбітшілік конференциясы. Одақтың өкілдері – Президент Авраам Линкольн және Мемлекеттік хатшы Уильям Х. Сьюард Конфедерациядан келген үш комиссармен кездесті: вице-президент Александр Х. Стивенс, сенатор Роберт М.Т. Хантер және Соғыс министрінің көмекшісі Джон А. Кэмпбелл. Өкілдер Францияға қарсы болу мүмкіндігі, капитуляция шарттары, соғыстан кейін құлдық сақталуы мүмкін бе, және оңтүстікке азаттыққа шығарылған мүліктері үшін өтемақы төлене ме деген мәселелерді талқылады. Линкольн мен Сьюард құлдық мәселесі бойынша келісімге келудің мүмкіндіктерін ұсынды. Тек тұтқын алмасу туралы нақты келісімге қол жеткізілді. Конференция аяқталғаннан кейін Конфедерация комиссарлары дереу Ричмондқа оралды. Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис Солтүстік тарап келісімге бармайтынын мәлімдеді. Линкольн конференцияда талқыланған шарттарға негізделген кешірім туралы келісім жобасын жасады, бірақ оның кабинеті қарсылық көрсетті. Джон Кэмпбелл бейбіт келісімді қолдауды жалғастырды және 1865 жылдың 2 сәуірінде Ричмонд түскеннен кейін Линкольнмен қайта кездесті.
The Hampton Roads Conference was a peace conference held between the United States and representatives of the unrecognized breakaway Confederate States on February 3, 1865, aboard the steamboat River Queen in Hampton Roads, Virginia, to discuss terms to end the American Civil War. President Abraham Lincoln and Secretary of State William H. Seward, representing the Union, met with three commissioners from the Confederacy: Vice President Alexander H. Stephens, Senator Robert M. T. Hunter, and Assistant Secretary of War John A. Campbell. The representatives discussed a possible alliance against France, the possible terms of surrender, the question of whether slavery might persist after the war, and the question of whether the South would be compensated for property lost through emancipation. Lincoln and Seward reportedly offered some possibilities for compromise on the issue of slavery. The only concrete agreement reached was regarding prisoner of war exchanges. The Confederate commissioners immediately returned to Richmond at the conclusion of the conference. Confederate President Jefferson Davis announced that the North would not compromise. Lincoln drafted an amnesty agreement based on terms discussed at the Conference, but met with opposition from his Cabinet. John Campbell continued to advocate for a peace agreement and met again with Lincoln after the fall of Richmond on April 2.
Бейбітшілікке арналған ұсыныстар
1864 жылы екі тарапқа да ұзақ және қырыптырарлық Азамат соғысын аяқтау үшін бейбіт келісімге келуге қысым күшейді. Көптеген адамдар 1864 жылы Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы бейбіт шарты жасауға ұмтылды. Абрахам Линкольн мен Джефферсон Дэвистің жеке досы Фрэнсис Престон Блэр Линкольнге Ричмондқа дипломатиялық сапар жасауға көндіруге тырысты, бірақ нәтижесіз болды. Линкольн Блэрден Саванна алынғанша күтуін сұрады.
In 1864, pressure mounted for both sides to seek a peace settlement to end the long and devastating Civil War. Several people had sought to broker a North–South peace treaty in 1864. Francis Preston Blair, a personal friend of both Abraham Lincoln and Jefferson Davis, had unsuccessfully encouraged Lincoln to make a diplomatic visit to Richmond. Lincoln asked Blair to wait until Savannah had been captured.
Оңтүстік
Девис Конфедерация құлауға бет алғанда және жеңіліске ұшырағанда шешім табу қиын болды. Оңтүстіктегі бейбітшілік қозғалыстары соғыс басталғалы бері белсенді болып, 1864 жылы одан да күшейді.
Davis was pressed for options as the Confederacy faced collapse and defeat. Peace movements in the South had been active since the beginning of the war, and intensified in 1864.
Александр Стивенс
Конфедеративтік штаттардың вице-президенті Александр Х. Стивенс 1863 жылға қарай соғысты аяқтауды белсенді түрде қолдаушыға айналды. Стивенс 1863 жылдың шілдесінде Линкольнмен келіссөздер жүргізуге шама келді, бірақ Геттисбердегі Конфедерацияның жеңілісінен кейін оның әрекеттері сәтсіз аяқталды.
Alexander H. Stephens, Vice President of the Confederate States, had by 1863 become an active advocate for ending the war. Stephens had almost begun negotiations with Lincoln in July 1863, but his efforts were thwarted after Confederate defeat at Gettysburg.
Джон Кемпбелл
Джон Кэмпбелл, тағы бір бейбітшілік комиссарларының бірі, сонымен қатар бөлінуге қарсы болды. Кэмпбелл 1853 жылдан 1861 жылға дейін АҚШ Жоғарғы Сотында қызмет етті, бірақ 1861 жылдың наурыз айында Авраам Линкольннің алғашқы инаугурациялық сөйлегеннен кейін отставкаға кетуді ойлай бастады. Ол 1861 жылдың көктемгі семестріне дейін қызметін жалғастырды және құлдықты федералдық үкіметтің араласуынан қорғау мақсатында Корвин түзетуін қолдады. Соғыстың алдын алу үшін Сэмюэл Нельсон Кэмпбеллді Оңтүстік Каролинадағы Чарльстон портындағы Форт Самтердің мәртебесі жөнінде келіссөздер жүргізуге көмектесуге шақырды. 15 наурызда Кэмпбелл Мартин Дженкинс Кроуфордқа Мемлекеттік хатшы Сьюардтың федералдық үкімет бес күн ішінде Форт Самтерді эвакуациялайтыны туралы уәде бергенін жеткізді. Форт 21 наурызда әлі де басылып алынғандықтан, Конфедерация комиссарлары Кэмпбеллді толығырақ білуге итермеледі; Сьюард Кэмпбеллге эвакуация жүзеге асырылатынын мәлімдеді, ал Кэмпбелл Кроуфордты: 21 наурызда, 22 наурызда, 1 сәуірде және 7 сәуірде тартынбастан сендірді. Линкольн бұдан бұрын фортты қайта жабдықтауға бұйрық берген еді. 12 сәуірде дипломатиялық әрекеттер сәтсіз аяқталды және Форт Самтерді бомбалау басталды. Кэмпбелл Жоғарғы Соттағы лауазымынан кетіп, Оңтүстікке кетті. Өзінің туған штаты Алабамада Одаққа адал деп қудаланатынынан қорқып, ол Нью-Орлеанға көшті. Кэмпбелл КСА үкіметіндегі бірнеше лауазымдардан бас тартты, бірақ 1862 жылы президент Дэвистің кабинетінде соғыс жөніндегі көмекші хатшы лауазымын қабылдады. Лауазымында тұрғанда Кэмпбелл соғыс кезеңіндегі әскери жинаудың ауқымын шектеуге тырысқаны үшін сынға ұшырады. 1864 жылдың соңына қарай ол тағы да соғысты тоқтатуға шақыруда болды. 1865 жылы судья Бенджамин Р. Кертиске жазған хатында ол Конфедерацияның апатты жағдайын сипаттап, таңғалып: "Мұндай жағдайда адамдарды бейбітшілік қажеттігіне көндіруге ешқандай қиындық болмайды деп ойласаңыз керек. Бірақ қысқы оқиғаларға көз жүгірткенде, мен осы фактілерді жариялаумен айналысып, ешқандай нәтижеге қол жеткізбегенімді байқадым" деді.
John Campbell, another of the peace commissioners, had also opposed secession. Campbell served earlier on the Supreme Court of the United States from 1853 to 1861, but began to consider resignation after Abraham Lincoln's first inaugural address in March 1861. He stayed on for the spring term of 1861 and supported the Corwin Amendment to protect slavery from federal intervention. Hoping to prevent a war, Samuel Nelson enlisted Campbell to help broker negotiations over the status of Fort Sumter in Charleston harbor in South Carolina. On March 15, Campbell relayed to Martin Jenkins Crawford a supposed promise from Secretary of State Seward that the federal government would evacuate Fort Sumter within five days. As the Fort remained occupied on March 21, Confederate commissioners pushed Campbell to find out more; Seward reassured Campbell that evacuation would take place and Campbell reassured Crawford: on March 21, March 22, April 1, and hesitantly on April 7. Lincoln had already ordered the fort resupplied. By April 12, diplomacy had evidently failed and the Bombardment of Fort Sumter began. Campbell resigned his position on the Supreme Court and went South. Fearing he would be persecuted as a Union sympathizer in his home state of Alabama, he moved instead to New Orleans. Campbell declined a number of positions in the CSA government, but accepted the post of Assistant Secretary of War in President Davis' cabinet in 1862. For the duration of the job, Campbell was criticized for trying to limit the scope of wartime conscription. By late 1864, he was pushing again for an end to the war. In an 1865 letter to Judge Benjamin R. Curtis, he described the disastrous state of the Confederacy and marveled: "You would suppose there could be no difficulty in convincing men under such circumstances that peace was required. But when I look back upon the events of the winter, I find that I was incessantly employed in making these facts known and to no result."
Конференцияға дайындық
Блэр 1865 жылғы қаңтарда күш-жігерін жаңартты және 11 қаңтарда Ричмондқа сапарлады. Ол Дэвиспен кездесіп, соғысты аяқтау жоспарын баяндады, ол ішінара Мексикадағы француздық үстемдікке қарсы солтүстік-оңтүстік одағын құруға негізделген. Блэр Дэвисті Линкольн келіссөздерге көбірек дайын екеніне көндірді. 12 қаңтарда Дэвис Линкольнге «екі елге бейбітшілік орнату мақсатында» келіссөздерді бастауға шақыратын хат жазды. Дэвис бұл жауаптан көңілі қалды; Блэр Вашингтондағы саяси ахуалды кінәлады. Линкольн бас тартты. Дэвис 28 қаңтарда үш комиссарын тағайындап, оларға тәуелсіздіктен бас тартудан басқа барлық мүмкіндіктерді зерттеуді тапсырды. (Дэвистің 1865 жылы «тәуелсіз» Конфедерацияның қандай болуы мүмкін екені туралы нақты түсінігі толыққанды анық емес.) Үш комиссардың ішінде Александр Стивенс пен Роберт Хантер Францияға қарсы одақ құру мүмкіндігіне көбірек назар аударуды қалады; Кэмпбелл отандық бейбітшілікке қатысты сценарийге көбірек ден қойды. Кэмпбелл Кертиске жазған хатында:
Blair duly renewed his efforts in January 1865, and traveled to Richmond on January 11. He met with Davis and outlined a plan to end the war, based partly on a North–South alliance against the French presence in Mexico. Blair assured Davis that Lincoln had become more willing to negotiate. On January 12, Davis wrote a letter inviting Lincoln to begin negotiations "with a view to secure peace to the two countries". Davis was upset by this response; Blair blamed the political climate in Washington. Lincoln refused. Davis appointed his three commissioners on January 28 and instructed them to explore all options short of renouncing independence. (Davis's precise understanding of what an "independent" Confederacy might be, in 1865, is not fully clear.) Of the three commissioners, Alexander Stephens and Robert Hunter wanted to focus more on the possibility of an alliance against France; Campbell focused more on a scenario for domestic peace. Campbell wrote in his letter to Curtis:
Ол мырза Дэвисті президент Линкольн Мексиканың жағдайына соғысқа қарағанда көбірек алаңдайтынына сендіріп алдады; ол белгілі бір құпия келісім бойынша жауыздықтарды тоқтатуға және Рио-Грандеде Мексиканы басып алу үшін оңтүстік және солтүстік әскерлерін біріктіруге дайын болады, ал Мексикадағы мәселелер шешілгеннен кейін бұл жердегі жағдайды реттеуге болады. Бұл Хэмптон-Роудстағы мәміле болды. Мен күмәндандым, мырза Хантердің сенімі болмады. Мырза Стивенс Блэрді «Әкімшілік пен Республикалық партияның кеңесшісі» деп есептеді. Қаңтардың соңында Конфедерациямен бейбіт келіссөздер болуы мүмкін деген жаңалық Одақтың Конгресін дүр сілкіндірді, бұл он үшінші түзету бойынша қайта жоспарланған дауыс беруге бірнеше күн бұрын болды. Кейбір Конгресс мүшелері эмансипациялық түзетуді қабылдау жаушылықты білдіреді және келіссөздерге кедергі келтіреді деп қорқытты. Радикалды республикашылар толық жеңіске және қатаң капитуляция шарттарына үміттенеді, бірақ келісімге келу перспективасынан қорқып қалды. Түзетуді қарсыластар осы қорқынышты пайдаланып, оның Палатада қабылдануына кедергі келтіруге тырысты. Линкольннің хатшысы Джон Хейдің берген уәдесі Огайолық демократ Сансет Коксқа сенімді болған жоқ, ол Эшлиден келіссөздер туралы қауесеттерді тексеруді талап етті. Кокс одан әрі тергеп, Линкольн «қателескен немесе білмейтін» деген қорытындыға келді және түзетуге «жоқ» деп дауыс бергенімен көрермендерді таң қалдырды. Түзету қалай болғанда да қабылданғаннан кейін, «Сьюард лоббиінің» екі мүшесі – Джордж О. Джонс пен Уильям Билбо – Сьюардқа құттықтау телеграммасын жіберіп, оның Конфедерация дипломаттарымен болашақ кездесуі туралы пікір білдірді. Тарихшылар ЛаВанда Кокс және Джон Кокс (Сансет Кокспен туыстық байланысы жоқ) былай деп жазды: «Джонс пен Билбоның бұл хабарламалары Мемлекеттік хатшының түзетуді қабылдау бейбітшілік және келісім саясатымен байланысты, оңтүстіктер жеңілдікпен, ал солтүстіктегі демократтар ынтамен қабылдайтын болады деген ауызша міндеттемесін білдіргеніне назар аудару керек». 29 қаңтарда конфедерациялық офицер бітімгершілік туын көтеріп, Петербургтің қоршауын тоқтатты және үш конфедерациялық бейбітшілік комиссарының келуін жариялады. Екі армияның сарбаздары да қуанды. 1 ақпанда Сьюард Аннаполисте жаңа түзетудің көшірмесін қалдырып, содан кейін River Queen кемесімен Форт Монроға бағыт алды.
He duped Mr. Davis with the belief that President Lincoln regarded the condition of Mexico with more concern than the war; that he would be willing to make a suspension of hostilities under some sort of collusive contract, and to unite Southern and Northern troops on the Rio Grande for the invasion of Mexico, and that after matters were assured in Mexico affairs might be adjusted here. This was the business at Hampton Roads. I was incredulous, Mr. Hunter did not have faith. Mr. Stephens supposed Blair to be "the mentor of the Administration and Republican party. The Union Congress was shaken by the news of possible Confederate peace negotiations in late January, just days before a rescheduled Thirteenth Amendment vote. Some Congress members feared that adopting an emancipation amendment would signal hostility and undermine the talks. Radical Republicans, hoping for a complete victory and stringent terms of surrender, were dismayed by the prospect of a compromise. Opponents of the Amendment exploited these fears in an attempt to prevent its passage in the House. Reassurance from Lincoln's secretary John Hay was not convincing to Ohio Democrat Sunset Cox who demanded that Ashley investigate the rumor of impending negotiations. Cox investigated further, decided that Lincoln was "mistaken or ignorant", and shocked a crowd of onlookers by voting 'nay' to the Amendment. When the Amendment passed anyway, two members of the "Seward lobby"—George O. Jones and William Bilbo—both telegraphed congratulations to Seward and commented on his upcoming meeting with the Confederate diplomats. Historians LaWanda Cox and John Cox (no relation to Sunset Cox) wrote: "It is worthy of note that these messages of Jones and Bilbo implied a verbal commitment from the Secretary of State that passage of the Amendment would be coupled with a policy of peace and reconciliation which Southerners might accept with relief and Northern Democrats with enthusiasm." On January 29, a Confederate officer with a flag of truce interrupted the Siege of Petersburg to announce the passage of the three Confederate peace commissioners. Soldiers from both armies cheered. On February 1, Seward dropped off a copy of the new amendment in Annapolis, then departed with the River Queen for Fort Monroe.
Конференция
Линкольн мен Стивенс соғыстан бұрын саяси одақтастар болған және кездесу достық қарым-қатынаспен басталды. Стивенс Мексикада Францияға қарсы әскери одақ тақырыбын талқылады, бірақ Линкольн оны үзіп тастады және егемендік мәселесі туралы тікелей сұрады. Кемпбеллтің ықпалымен Линкольн Оңтүстікке өз әскерлерін таратып, федералды билікке бағыну керектігін талап етті. Құлдық мәселесі бойынша Линкольн Конфедерация өкілдеріне Солтүстікте жаңа заңдарды қалай қолдану керек деген мәселеде пікірдің екіге бөлінгенін айтты. Эмансипация жарлығына қатысты Линкольн оны соғыс шарасы ретінде қарастырды, ол соғыс кезінде әскер қорғауында болған 200 мың адамға ғана тұрақты әсер етеді, бірақ соттар басқаша шешім қабылдауы мүмкін екенін атап өтті. Сьюард Конфедерация өкілдеріне жаңа қабылданған Он үшінші түзетудің көшірмесін көрсетті, оны да соғыс шарасы деп атады және егер олар Одаққа қайта қосылса, оның ратификациясын тоқтатуға тырыса алатынын ұсынды. Одан әрі талқылаудан кейін Линкольн Оңтүстік штаттарының "мүмкін болса, дереу азаттыққа шығудың зиянын болдырмау үшін" түзетуді "келешекке қарай, мысалы, бес жылдан кейін күшіне енуі үшін" ратификациялауын ұсынды. Конференция соғыс тұтқындарын алмасу туралы келісіммен аяқталды. Линкольн Стивенстің жүрегін Ричмондтағы Солтүстік шенеунігіне алмастырып босатады және Грантке тұтқын алмасу жүйесін құруды ұсынады. Конференцияның екі толық есебі – Конфедерация өкілдері Стивенс пен Кемпбелл жазғандары – көптеген егжей-тегжейлі мәліметтер бойынша келіседі. Бұл есептер, сондай-ақ Линкольн мен Сьюардтың мұрағаттарынан алынған қосымша мәліметтер, Линкольн мен Сьюардтың құлдық мәселесінде келісімге келуге дайын болғанын көрсетеді. Линкольннің жеке хаттары, тіпті оның «Кімге қатысты болса» деген хатының уақытынан бастап, ол құлдыққа қатысты жеке ұсыныстар жасауға дайын болуы мүмкін екенін көрсетеді. Линкольннің кешіктірілген ратификация жоспарын ұсынғанын 1865 жылғы маусымда «Аугуста Хроникал» және «Сентинель» жариялады – бұл Стивенстің кездесуден кейінгі баяндамасына негізделген. Заң тұрғысынан алғанда, Линкольн федералды үкіметтің штаттарда құлдықты тыйым салуға құқығы жоқ деп ешқашан ойламады, сондықтан ол Эмансипация жарлығын тек соғыс уақытында ғана қолданылатын шара ретінде баса көрсетті. Пол Эскотттың айтуынша, Линкольннің құлдыққа қарсы моральдық ұстанымы оның Конституцияны түсінуіне кедергі келтірмеді; сондықтан Линкольн бүлікші штаттар Одаққа қайта қосылса, Он үшінші түзетуді қабылдамауға құқылы деп сенген болуы мүмкін. Сьюардтың өмірбаянының авторлары, әдетте, Мемлекеттік хатшы түзетуді түбегейлі қабылдамауды ұсынған болуы мүмкін деген пікірде келіседі. Конфедерация делегаттары бұл ұсынысты жеке таратып, Джефферсон Дэвистің бас тарту шарттары ақылға сыймайтындығы туралы мәлімдемесіне қайшы келді. Кейбір тарихшылар Стивенстің Конференцияны түсіндіруіне қарсы. Майкл Воренберг Линкольн конституциялық түзетуді «келешекке қарай» ратификациялай алмайтынын білгенін және сондықтан «оқиға ең жақсы жағдайда күдікті» деп жазады. Воренберг Линкольн «кезең-кезеңмен азаттыққа» ұмтылған болса да, ол бұл нұсқаны заңды немесе саяси жағынан мүмкін деп көрсетуге тырыспағанын болжайды. Уильям К. Харрис та «келешектегі ратификация» оқиғасына күмән келтіреді, өйткені бұл ұсынысты Кемпбелл 1865 жылы Кертиске жазған хатында атаған жоқ. Дэвид Герберт Дональд Линкольн мен Сьюард құлдық институтының жойылуға тағдырланғанына және бәрібір аяқталады деген сезіміне сүйене отырып, Конфедерация өкілдеріне зәйтүн бұтағын ұсынған болуы мүмкін деп санайды. Осылайша құлдық мәселесін жеңілдетудің өзі қажетсіз соғыстың алдын алуға мүмкіндік берген болар. Сьюардтың өмірбаянының авторы Уолтер Стар бұл сөзсіз теорияны қолдайды, Сьюард соғысты аяқтау үшін ратификациялауды кешіктіруге келісетінін растайды. Людвелл Х. Джонсон бейбіт келіссөздер Линкольннің «Оңтүстік штаттарын да қамтитын жаңа консервативті коалицияны» құру арқылы саяси билікті нығайтуға жасаған күш-жігерін көрсеткенін болжайды. Джонсон келіссөздер Солтүстік демократтары мен жаңадан құрылған Оңтүстік үкіметтері арасында қолдау табатынын айтады.
Lincoln and Stephens had been political allies before the war and the meeting began on friendly terms. Stephens discussed the topic of a military alliance against France in Mexico, but Lincoln cut him off and asked directly about the question of sovereignty. Prodded by Campbell, Lincoln insisted that the South would have to disband its armies and submit to federal authority. On the question of slavery, Lincoln reportedly told the Confederates that Northern opinion was divided on the question of how new laws would be enforced. Regarding the Emancipation Proclamation, Lincoln reportedly interpreted it as a war measure that would permanently affect only the 200,000 people who came under Army protection during the War—but noted that the Courts might feel differently. Seward reportedly showed the Confederates a copy of the newly adopted Thirteenth Amendment, referred to this document also as a war measure, and suggested that if they were to rejoin the Union they might be able to prevent its ratification. After further discussion, Lincoln suggested that the Southern states might "avoid, as far as possible, the evils of immediate emancipation" by ratifying the Amendment "prospectively, so as to take effect—say in five years." The Conference ended with agreement on prisoner of war exchange. Lincoln would release Stephens' nephew in exchange for a Northern official in Richmond—and would recommend that Grant establish a system for prisoner exchange. The two lengthy accounts of the Conference—written by Confederates Stephens and Campbell—concur on most of the details. These accounts, along with secondary records from the archives of Lincoln and Seward, suggest that Lincoln and Seward would have compromised on the issue of slavery. Lincoln's personal communications, even from around the time of his To Whom it May Concern letter, indicate that he might have been willing to privately give ground on slavery. That Lincoln proposed a delayed ratification plan is mentioned by the Augusta Chronicle and Sentinel in June 1865—based on a report by Stephens from after the meeting. From a legal standpoint, Lincoln never believed that the federal government had the authority to ban slavery in the states—thus his constant emphasis on the status of the Emancipation Proclamation as a measure effective only during wartime. According to Paul Escott, Lincoln's moral opposition to slavery did not override his understanding of the Constitution; therefore, Lincoln may have believed that the rebel states would have a right to reject the Thirteenth Amendment if they rejoined the Union. Seward's biographers generally agree that the Secretary of State may have suggested an outright rejection of the Amendment. The Confederate delegates spread word of this suggestion privately, contradicting Jefferson Davis's public statements that the surrender terms had been unconscionable. Some historians dispute Stephens's interpretation of the Conference. Michael Vorenberg writes that Lincoln would have known that a constitutional amendment cannot be "prospectively" ratified, and therefore "the story is suspicious at best." Vorenberg suggests that although Lincoln might have expressed his preference for "gradual emancipation", he would not have sought to portray this option as legally or politically possible. William C. Harris also doubts the 'prospective ratification' story, on the grounds that this offer is not mentioned by Campbell in his 1865 letter to Curtis. According to David Herbert Donald, Lincoln and Seward may have offered olive branches to the Confederates based on their sense that the institution of slavery was doomed and would end regardless. Relenting on the slavery issue might thus have prevented unnecessary warfare. Seward biographer Walter Stahr supports this inevitability theory, confirming that Seward would have accepted delay in ratification in order to end the war. Ludwell H. Johnson theorizes that peace negotiations reflected Lincoln's efforts to consolidate political power by creating "a new conservative coalition which would include Southerners". Johnson argues that negotiations would have built support among Northern Democrats as well as nascent Southern governments.
Салдары
Конгресс Линкольнге Конференция туралы есеп беруді сұраған резолюцияны талқылады. Уиллард Солсбери Линкольннің ұсынған нақты талаптарын ашуды көздейтін түзету ұсынды. Солсберидің түзетуі қабылданбады, ал резолюция қабылданды. Линкольн Конгресс тарапынан өте жағымды күшті реакцияға ие болған құжаттар жинағын жариялады. Чарльз Сандерс Дейвис келіссөздерге өз мақсатына қызмет ететіндей жеткілікті бақылауды ұстамағанын айтады, былай деп жазады: "Егер Дейвистің ниеті 'наразыларды' жамандау болса, онда ол келіссөздердің сәтті аяқталуы мүмкін деген үлкен саяси тәуекелге барды". Сандерс сондай-ақ, егер Дейвис Конференцияны құлатқысы келсе, Ли немесе Стивенс сияқты белгілі өкілдерді таңдамас еді деп санайды. Стивенс 9 ақпанда Ричмондтан Джорджияға қайтып келді.
Congress debated a resolution asking Lincoln to provide a report on the Conference. Willard Salisbury introduced an amendment stipulating that Lincoln reveal the precise terms he had offered. Salisbury's amendment failed and the resolution passed. Lincoln released a set of documents which met with an exceptionally positive reaction from Congress. Charles Sanders contends that Davis did not retain enough control over the negotiations to ensure they would serve his purpose, writing: "If Davis's motive, therefore, was to discredit the 'croakers,' he was running the enormous political risk that the negotiations might actually succeed." Sanders also argues that if Davis had intended to sabotage the Conference, he would not have considered such prominent representatives as Lee or Stephens. Stephens left Richmond and went home to Georgia on February 9.
Линкольн рақымшылық ету туралы қаулы
Линкольн оңтүстік штаттарына қарулы қарсылықты тоқтатып, Он үшінші түзетуді ратификациялаған жағдайда, амнистия мен 400 миллион доллар өтемақы беру туралы уәдесін орындады. Вашингтонға оралғаннан кейін Линкольн кешірім туралы қаулы жазып, "құлдардан басқа" тартып алынған мүлікті қайтаруды ұсынды. Қаулыда Конфедерация 1865 жылдың 1 сәуіріне дейін "ұлттық билікке қарсылықты" тоқтатса, 200 миллион доллар, ал 1865 жылдың 1 шілдесіне дейін Он үшінші түзетуді сәтті ратификацияласа, тағы 200 миллион доллар алатыны көрсетілген. «Нью-Йорк Геральд» газеті Сьюард консервативті республикашылдар мен демократтардың жаңа коалициясын нығайту мақсатында бейбіт келісімге қол жеткізуге тырысқанын хабарлады; «Мемлекеттік хатшы Сьюард осымен байланысты кез келген даңққа ие болу үшін осы қозғалысты пайдаланды, егер бейбітшілік орнаса, ол алғыс білдірген халықтың қуаныш толқынымен жоғары көтеріліп, 1868 жылы ұлы консервативті партияның желісіне айналуға үміттенеді». (Джонсонның «Президенттік қайта құруы» осы мақсаттардың кейбіреулеріне басқа жолдармен қол жеткізер еді.)
Lincoln followed through on his promise to pursue compensation, requesting amnesty and $400,000,000 for the Southern states if they ended armed resistance and ratified the Thirteenth Amendment. Soon after returning to Washington, Lincoln wrote an amnesty resolution offering pardons and the return of confiscated property "except slaves". The resolution stipulated that the Confederacy would receive $200,000,000 if it ceased "resistance to national authority" before April 1, 1865, and $200,000,000 more for successful ratification of the Thirteenth amendment before July 1, 1865. The New York Herald reported that Seward had been seeking a peace agreement in order to bolster a new coalition of conservative Republicans and Democrats; "that Secretary Seward seized upon the movement to secure whatever éclat there might be connected with it, in hopes that if peace was the result he would be able to ride upon the wave of joy of a grateful people, and thus become the standard bearer of the great conservative party in 1868." (Johnson's "Presidential Reconstruction" would achieve some of these goals by other means.)
Мәдениетте
2012 жылы түсірілген «Линкольн» фильмі конференцияның қысқаша көркемдеуін қамтиды; кемедегі сахналар жабық декорацияда түсірілді. «Линкольн» фильміндегі сахналар құлдық мәселесіне және Конфедерацияның Одаққа қайта қабылданған жағдайда Он үшінші түзетуді қабылдауға бөгет қою ниетіне назар аударады. Линкольн де, Сьюард та құлдыққа байланысты ешқандай ұсыныс жасамайды, ал Линкольн құлдықты «аяқталды» деп, ал Он үшінші түзетутің ратификацияланатынына сенім білдіреді. Линкольн сондай-ақ Стивенске Конфедерация мүшелері егер «құлықтау құқығы» сияқты белгілі бір құқықтарынан бас тартса, оларға басқа, артық құрметті құқықтар ашылатынын түсінуге кеңес береді. Конференция Джефф Шаараның «Соңғы толық өлшем» романында да еске алынады.
The 2012 film Lincoln includes a brief dramatization of the conference; the scenes on board the vessel were shot on an indoor set. The Lincoln film scenes focus on the slavery aspect and the desire of the Confederates to block adoption of the Thirteenth Amendment if re admitted to the Union. Neither Lincoln nor Seward suggests any compromise on slavery and Lincoln describes slavery as "done" and the Thirteenth Amendment as certain to be ratified. Lincoln also encourages Stephens to understand that if the Confederates let go of certain rights, "such as the right to oppress", that they may find other, more honorable rights would reveal themselves. The conference is mentioned in Jeff Shaara's novel The Last Full Measure.