Колумбия президенті Мигель Абадия Мендес және шекаралық келісімдер
Miguel Abadía Méndez
Мигель Абадия Мендес – Колумбияның 12-ші президенті (1926-1930). Консервативтік саясаткер, Колумбия тарихындағы маңызды тұлға. Билік, білім министрі болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мигель Абадия Мендес (5 шілде 1867 – 9 мамыр 1947) – Колумбияның 12-ші президенті (1926–1930 жылдары). Консервативтік партия саяхатшысы Абадия, «Консервативтік гегемония» деп аталатын кезеңнің соңғы президенті болды, қарсы кандидаттарсыз сайланды және бір партиялық кабинет құрды.
Miguel Abadía Méndez (July 5, 1867 – May 9, 1947) was the 12th President of Colombia (1926–1930). A Conservative party politician, Abadía was the last president of the period known as the Conservative Hegemony, running unopposed and forming a one party Cabinet.
Саяси мансап
Абадия жас заңгер ретінде профессор және депутат болды. Президент Педро Нель Оспина оны білім министрі және үкімет министрі қызметіне тағайындады. 1926 жылы Абадия Колумбия консервативтік партиясының жалғыз кандидат ретінде президенттікке түсті. Колумбия либералдық партиясы бұл сайлауға қатыспады. Осылайша, Абадия 1926-1930 жылдарға президент болып сайланды. Оның президенттік мерзімі аяқталғаннан кейін консерваторлардың 20 жылдық үстемдігі аяқталды.
Abadía, as a young lawyer, was a professor and MP. He was appointed as Minister of Education and Minister of Government by president Pedro Nel Ospina. In 1926, Abadía runs for president as the sole candidate of the Colombian Conservative Party. The Colombian Liberal Party did not participate in this election. Thus, Abadía was elected president for the presidential term of 1926–1930. At the end of his term, a 20 year period of rule by the conservatives came to an end.
Сыртқы саясат
Оның басшылығы кезінде үкімет Латын Америкасы көршілерімен арадағы ұзақ жылдардан бері шешілмей келген аумақтық дауларды реттеуге көңіл бөлді. 1928 жылдың 24 наурызында Колумбияның Манагуадағы Төтенше елшісі және Толық өкілетті министрі Мануэль Эскера басшылығымен Абадия әкімшілігі Никарагуа Сыртқы істер министрі Хосе Барсенас Менесеспен келіссөздер жүргізіп, Эскера-Барсенас шартына қол қойды. Аталған шартта Никарагуа Сан-Андрес, Провиденсия және Санта-Каталина аралдарына қатысты Колумбияның егемендігін мойындады, ал Колумбия Москито жағалауына қатысты талаптарынан бас тартты. Бұл аумақтар Испаниядан тәуелсіздік алғаннан кейін Колумбияға заң бойынша тиесілі болған еді. 1928 жылдың 19 наурызында Конгресс 1922 жылдың 24 наурызында Колумбияның Перудегі Төтенше елшісі және Толық өкілетті министрі Фабио Лозано Торрихос пен Перу Сыртқы істер министрі Альберто Соломон Осорио қол қойған Соломон-Лозано шартын ратификациялады. Аталған шарт Колумбия мен Перу арасындағы шекараны біржола белгілеп, екі ел арасындағы шекаралық аймақтағы әскери қимылдарды уақытша тоқтатты. Абадия әкімшілігі кезіндегі соңғы маңызды шекаралық келісім 1928 жылдың 15 қарашасында Колумбияның Бразилиядағы Төтенше елшісі және Толық өкілетті министрі Лауреано Гарсия Ортис пен Бразилия Сыртқы қатынастар министрі Отавио Мангабейра арасында қол қойылды. Мангабейра-Гарсия Ортис келісімі Эквадор мен Перудың Апапорис өзені арқылы Бразилияның шығыс бөлігіне қол жеткізу ниеттеріне жауап ретінде жасалды. Бұл келісім Колумбия мен Бразилия арасындағы шекара мәселесін түпкілікті шешті. Әкімшілігі кезінде Абадия Кариб аймағындағы колумбиялық жеміс жинаушылардың наразылығының күшеюімен және аймақтағы АҚШ-тың экономикалық және саяси мүдделерімен күресуге мәжбүр болды. 1928 жылдың қараша айында Магдалена департаментіндегі United Fruit Company компаниясының жұмысшылары компанияның жұмысшылар мен қоғамға қатысты әділетсіз еңбек шарттарына наразылық білдіріп, ереуіл ұйымдастырды. АҚШ ереуілді тоқтату үшін әскери шабуыл жасау мүмкіндігімен қорқытты. Үкімет наразылықты басу үшін әскери күшін жіберіп, ереуілге итермелеген деп айыпталған жұмысшыларды қамауға алды. Бұдан кейін болған оқиға "Банана қырғыны" деп танылды, оның нәтижесінде Колумбия армиясы белгісіз саны адамдарды өлтірді. Бұл оқиғаны Габриэль Гарсия Маркес "Жүз жылдық жалғыздық" романында суреттеп берді. Бұл оқиға аймақтағы United Fruit Company компаниясының ықпалын әлсіретті және Кариб аймағының халқы арасында АҚШ-қа наразылық тудырды. Либерал саясаткер Хорхе Элиэсер Гайтан Абадия әкімшілігінің осы оқиғаны басқарудағы әрекеттерін тергеу және есеп беру үшін үлкен науқан ұйымдастырды. Оның танымалдылығы Абадия мен консервативтік партияға қарсы күш ретінде өсті, бұл олардың құлдырауына себеп болды.
During his administration, the Government was concerned with resolving longstanding territorial disputes with its Latin American neighbors. On 24 March 1928, the Abadía Administration under Manuel Esguerra, Envoy Extraordinary and Minister Plenipotentiary of Colombia to Managua, negotiated and signed the Esguerra Bárcenas Treaty with José Bárcenas Meneses, the Minister of Foreign Affairs of Nicaragua, in which Nicaragua recognized the sovereignty of Colombia over the Archipelago of San Andrés, Providencia and Santa Catalina and by which Colombia ceded claims over the Mosquito Coast, both territories that belonged to Colombia uti possidetis juris following Independence from Spain. On 19 March 1928, Congress ratified the Salomón–Lozano Treaty signed on 24 March 1922 by Fabio Lozano Torrijos, Envoy Extraordinary and Minister Plenipotentiary of Colombia to Peru, and Alberto Salomón Osorio, the Minister of Foreign Relations of Peru, the treaty demarcated once and for all the border between Colombia and Peru, and put a temporary end to military activities between the two nations along the border. The last important border treaty during the Abadía Administration was signed on 15 November 1928 between Laureano García Ortiz, Envoy Extraordinary and Minister Plenipotentiary of Colombia to Brazil, and Otávio Mangabeira, Minister of External Relations of Brazil, the Mangabeira García Ortiz Treaty was a response to Ecuadorian and Peruvian aspirations of gaining eastern access to Brazil by way of the Apaporis river, a tributary to the Caquetá/Japurá River, this treaty settled once and for all the Brazil–Colombia border. During his Administration, Abadía had to contend with the growing discontent of Colombian fruit workers in the Caribbean Region and the economical and political interests of the United States in the region. In November 1928, workers of the United Fruit Company in the Department of Magdalena mounted a strike protesting unfair labour practices and conditions imposed by the company to the workers and the community at large, the United States responded by threatening to mount a military invasion of some sort to bring to an end the strike. The Government responded by sending in the Military to quell the protests and arrest the labour workers accused of instigating the strike, what happened next is known as the Banana massacre where an undetermined number of people were killed by the Colombian Army; this event was recounted by Gabriel García Márquez in his novel One Hundred Years of Solitude. This event marked the decline of the United Fruit Company influence in the region and created a large discontent among the population of the Caribbean Region towards the United States, the Liberal politician Jorge Eliécer Gaitán would mount a large campaign to investigate and bring into account the actions taken by the Abadía Administration in the handling of this event, his popularity rose in opposition to that of Abadía and the Conservative party, something that would bring about their decline soon after.
Жеке өмір
1867 жылдың 5 шілдесінде Колумбия Біріккен Штаттарының Толима департаменті, Коеллодағы отбасының Лас-Вегас де Лос-Падрес мүлігінде Мигель Абадия С. және Арселия Мендес Лопестің отбасында дүниеге келген. 1947 жылдың 9 мамырында Кундинамарка департаментінің Ла-Унион қаласында қайтыс болды.
Born July 5, 1867 in Las Vegas de Los Padres, his family's estate in Coello, Tolima, in the United States of Colombia, to Miguel Abadía C. and Arcelia Méndez López. He died in La Union, Cundinamarca, on May 9, 1947.