Классикалық фехтование: 19-20 ғасырлар стилі

Кіріспе

Қоршау стилі

Классикалық қоршау – 19-шы және 20-шы ғасырдың басында кең таралған қоршау стилі. 19-шы ғасырдың фехтование шебері Луи Ронделлдің айтуынша, классикалық фехтование шебері жақсы позаны сақтай білуі керек, оның шабуылдары толыққанды дамыған, соққылары керемет дәл, парилері берік және қайтарымдары нақты орындалуы тиіс. Бұл реттелілік қарсыласы да осыған қатысса ғана мүмкін екенін естен шығармау керек. Бұл – парилер, шабуылдар және қайтарымдардан тұратын, өзара үйлесімді дәстүрлі жекпе-жек. Осы мағынада классикалық қоршау – 19-шы және 20-шы ғасырдың басындағы ұлттық фехтование мектептеріне, әсіресе Италия мен Франциядағы, қазіргі заманғы спорттық қоршау стильдерінің қалыптасуына әсер еткен мектептерге бағытталған тарихи фехтование стилі. Джузеппе Радаелли, Луи Ронделл, Масаниелло Паризе, Греко ағайындылары, Альдо Нади және оның қарсыласы Люсьен Годин сияқты шеберлер осы кезеңнің көрнекті өкілдері деп есептеледі. Классикалық қоршау қаруларына стандартты фольга, эпэ (пойнт д’аррет қолданылып), және сабель (соның ішінде үйірген дуэль сабельдері және 20-шы ғасырдың басындағы қазіргі заманғы спорттық сабельдер) кіретін.

Тарих

Классикалық кезеңде фехтование спорт пен жекпе-жеке дайындық үшін қолданылды. Фехтование спорты Олимпиада ойындарының бастапқы түрлерінің бірі болды және мектептерде, сондай-ақ ұлттық жарыстарда кеңінен таралды. Бұған қоса, ақшалай сыйлықтар үшін жарысқан кәсіби фехтовальщиктер де болды. Фехтование турнирлері өте танымал болды, көрермендер ең белгілі семсербаздардың айқасын тамашалау үшін жиналатын. Көп жағдайда, сол дәуірдегі фехтовальщиктер спорттық фехтованиеға дайындықпен бірге жекпе-жеке де дайындалды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін дуэльдердің саны күрт азайды, себебі соғыс кезінде осы дәстүрді сақтаған топтардың көптеген өкілдері қаза тапты, сонымен қатар соғыстан кейінгі әлеуметтік өзгерістер де әсер етті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Еуропада дуэльдерге деген қажеттілік жойылды, тек сирек жағдайларда ғана осы дәстүр сақталды. Аристократтардың ұлдарына міндетті түрде қабылдатылатын жекпе-жеке дайындық, сол топтармен бірге ұмытылды. Фехтование бокс немесе каратэ сияқты спорт түрі ретінде жалғасты, турнирлер мен чемпионаттар өткізілді. Дегенмен, "ұштар" қарумен жекпе-жеке дайындығының қажеттілігі толығымен жойылды. Ұпайды анықтау үшін төрт төреші жұмыс істеді, олардың міндеті соққының дұрыстығын бағалау болды. Екі төреші әр фехтовальщиктің артында және жанында тұрып, қарсыласының нысанасына жасалған соққыларды қадағалады. Ал үшінші төреші, әрекеттің ортасынан бірнеше метр қашықтықта тұрып, қозғалысты бақылап отырды. Әрбір әрекеттен кейін, "Тоқта!" деп бұйрық берген соң, төреші (немесе ресми түрде қазылар алқасының төрағасы) оқиғаны сипаттап беретін ("Шабуыл сол жағымнан. Қарсыласып, соққы жасаймын оң жағымнан"), содан кейін төрешілерден сұрақ қоятын ("Шабуыл тиді ме?"). Төрешілер "Иә", "Иә, бірақ нысанадан тыс", "Жоқ" немесе "Тартындым" деп жауап беретін. Егер төрешілердің пікірлері келіспесе немесе бірі тартынса, төреші өз дауысымен олардың шешімін өзгерте алатын. Бұл әдіс барлық елде қолданылды, бірақ оның кемшіліктері де болды. 1896 жылғы 25 маусымдағы лондондық "Daily Courier" газетінде жарияланған мақалада былай делінген: "Фольгамен жекпе-жекті көрген әркім біледі, соққыны бағалау аматорлар үшін өте қиын, ал жақсы дайындалған шеберлер үшін дерлік мүмкін емес". Сонымен қатар, бейтараптық мәселелері де болды: белгілі фехтовальщиктерге қателіктері үшін кешірім жасалған (әдепкілікпен байланысты), ал кейбір жағдайларда тікелей алдау орын алды. Алдо Нади өзінің "Тірі семсер" атты өмірбаянында Лусьен Годенмен өткен әйгілі жекпе-жегіне қатысты осыған шағымданды. "Daily Courier" газетінде жарық көрген мақалада фехтованиеда революция жасайтын жаңа өнертабыс – электрлік ұпай санау машинасы туралы айтылған. 1930 жылдары эпэден бастап (1950 жылдары фольга, 1980 жылдары сабель электрлендірілді), төрешілердің орнына электрлік ұпай санау аппараты орнатылды, ол соққы жасалғанда дыбыстық сигнал мен қызыл немесе жасыл шам арқылы хабар берді. Бұл аппарат төрешілердің субъективтілігін азайтып, жылдам әрекеттерді, жеңіл соққыларды және адам төрешілерімен мүмкін болмаған арқа мен қабырғаға жасалған соққыларды дәлірек бағалауға мүмкіндік берді. Электрлік ұпай санау аппаратының пайда болуының маңызды салдары болды. Электрлік ұпай санау аппараты мен 20 ғасырдың спорттық жарыстарды жаңғыртуы фехтование спортына басымдық берудің артуымен бірге жүрді. Электрлік ұпай санау аппараты фехтованиедегі спорттық және шабуылдық (қорғаныс емес) аспектілерге назар аударуға ықпал етті, соққының дұрыстығын анықтау тәсілін өзгертіп. Нәтижесінде спорттық және классикалық фехтование арасында стильдік және философиялық жағынан жік бөлінді. Электрондық ұпай санау енгізілген кезде барлық фехтовальщиктер классикалық мектепте оқытылған, бірақ фехтование практикасындағы 20 ғасырдың өзгерістерін қабылдауда айырмашылықтар болды. Бұл өзгерістерді қабылдамаған фехтовальщиктер дәстүрлерін сақтап қалды, оны спорттық фехтованиеде жұмыс істеу үшін тастады немесе уақыт өте келе зейнеткерлікке шықты. Дегенмен, дәстүрлі, классикалық фехтованиеді сақтап қалу үшін жеткілікті дәстүрлі бағыттағы фехтовальщиктер қалды. Көптеген адамдар өздерін классикалық фехтовальщиктер деп атайды, бірақ осы мақалада сипатталған классикалық фехтование туралы түсінікті бөліспейді, олар XX ғасырдың басындағы және ортасындағы бәсекелестік фехтование стилін (Америка Құрама Штаттарында ол Америка Фехтование Лигасы немесе AFL арқылы ресмилендірілген және басқарылған) XIX ғасырдың классикалық стилінен артық көреді. Бұл 1981 жылы қазіргі АҚШ Фехтование қауымдастығы (USFA) деп аталған Америка Фехтовальщиктер Лигасымен (AFLA) шатастырылмауы керек, ол FIE-ге мүше болып табылады.

During the classical period, fencing was used both for sport and preparation for the duel. Fencing as a sport was one of the original events in the Olympic Games and widely practiced at schools and domestic competitions. Additionally, there were professional fencers competing for prize money. Fencing tournaments were extremely popular events, with spectators flocking to see the most celebrated swordsmen battle it out on the piste. In many cases, fencers of the period trained for sport fencing the same way they trained for duels—indeed, many fought highly celebrated duels. Dueling went into sharp decline after World War I, following the wartime deaths of many members of the classes that practiced it, and the social changes following the war's mass carnage. After World War II, dueling went out of use in Europe except for rare exceptions. Training for a duel, once almost mandatory for males of aristocratic backgrounds, all but disappeared, along with the classes themselves. Fencing continued as a sport like boxing or karate, with tournaments and championships. However, the need to prepare for a duel with "sharps" all but vanished. Scoring was done by means of four judges who determined if a hit was made. Two side judges stood behind and to the side of each fencer, and watched for hits made by that fencer on the opponent's target. A director followed the fencing from a point several feet away from the center of the action. At the end of each action, after calling "Halt! ", the director (or, formally, the president of the jury) would describe the action ("Attack is from my left. Parry and riposte from my right. "), and then poll the judges in turn ("Does the attack land?"). The judges would answer "Yes", "Yes, but off target", "No", or "Abstain". If the judges differed or abstained, the director could overrule them with his vote. This method was universally used but had limitations. As described in an article in the London newspaper, The Daily Courier, on June 25, 1896: "Every one who has watched a bout with the foils knows that the task of judging the hits is with a pair of amateurs difficult enough, and with a well matched pair of maîtres d’escrime well nigh impossible." There also were problems with bias: well known fencers were often given the benefit of mistakes (so called "reputation touches"), and in some cases, there was outright cheating. Aldo Nadi complained about this in his autobiography The Living Sword in regard to his famous match with Lucien Gaudin. The article in the Daily Courier described a new invention, the electrical scoring machine, that would revolutionize fencing. Starting with épée in the 1930s (foil was electrified in the 1950s, sabre in the 1980s), side judges were replaced by an electrical scoring apparatus, with an audible tone and a red or green light indicating when a touch landed. The scoring box reduced the bias in judging and permitted more accurate scoring of faster actions, lighter touches, and more touches to the back and flank than were possible with human judges. The advent of the electrical scoring apparatus had far reaching consequences. The electrical scoring apparatus and the 20th century's overall modernization of athletic activities occurred alongside an increase in the emphasis on fencing as a sport. The electrical scoring apparatus encouraged an emphasis on the athletic and offensive (rather than defensive) aspects of fencing by altering the ways in which a touch would be considered valid. The result was an eventual schism between sport and classical fencing, both stylistically and philosophically. At the time electronic scoring was introduced, all fencers were classically trained, but there were differences in accepting 20th century changes in fencing practice. The fencing masters who rejected these changes either preserved their tradition, abandoned it in favor of employment as fencing masters in sport fencing, or, as time passed, simply retired. However, enough classically oriented fencers remained to keep traditional, classical fencing alive. Many people self identify as classical fencers, but do not share the concept of classical fencing described in this article, preferring the early to mid 20th century style of competitive fencing (which, in the United States, was formalized and governed by the American Fencing League, or AFL) to the more classical style of the 19th century. This should not be confused with the Amateur Fencers League of America (AFLA), which was renamed to the current United States Fencing Association (USFA) in 1981, which is affiliated with the FIE.