Cincinnati, Hamilton and Dayton Railway (1926–1930)
Огайо штатындағы 1926-1930 жж. Cincinnati, Hamilton and Dayton темір жолы. Электрлік қалааралық жол, жүк және жол тасымалы. Cincinnati & Lake Erie құрамына кірді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Огайо штатындағы қалааралық темір жол, АҚШ.
Interurban railway in Ohio, U. S.
Цинциннати, Гамильтон және Дейтон темір жолы (CH&DR) – 1926 және 1930 жылдар аралығында АҚШ-тың Огайо штатында болған электрлі қалааралық темір жол. 1930 жылы ол жаңа Цинциннати және Эри көлі қалааралық темір жолына қосылды. Типик қалааралық темір жолдар сияқты, ашық далада өз жеке жолы болды, бірақ көбінесе бұл жолға жақын немесе параллель орналасқан. Қалалар мен қалашаларда ол қала көшелерінде қозғалыс жасады. Оған екі және үш вагонды жүк/экспресс пойыздарымен қатар жолаушылар вагондары да кірді.
The Cincinnati, Hamilton and Dayton Railway (CH&DR) was an electric interurban railway that existed between 1926 and 1930 in the U. S. state of Ohio. It was absorbed in 1930 into the new Cincinnati and Lake Erie interurban railway. In typical interurban fashion, it had its own right of way in open country, although this was often adjacent or parallel to a road. In cities and towns it operated on city streets. This included two and three car freight/express trains as well as passenger cars.
Цинциннати, Гамильтон және Дейтонның құрылуы
1926 жылы бұрынғы Цинциннати және Дейтон тракциялық компаниясы Цинциннати, Гамильтон және Дейтон деген жаңа атаумен қайта ұйымдастырылды. C&DTC жолының оң жағы бұрынғы Огайо электр теміржолының Дейтон мен Цинциннати арасындағы желісінің бір бөлігі болды. Бұл жаңа қалааралық компанияны бұрынғы Пенсильвания университетінің Уортон мектебінің қаржы профессоры, доктор Томас Конвей басқарды, ол бұрын қалааралық Чикаго, Аврора және Элгин теміржолын жаңғыртуда сәтті болған еді. Ол барлық болаттан жасалған қалааралық вагондарды, қорапшалы моторлы экспресс вагондарды және жүк вагондарын тапсырыс берді, сондай-ақ жол мен жол бойын жақсартуға көп қаражат жұмсады. Дегенмен, қалалар мен шағын қалалардың кірпіш көшелеріне төселген 1900-шы жылдардың басындағы рельстер күтіп ұстау мәселесі болып қала берді және қалалық әкімшіліктермен үнемі дау тудырды. Қалалар көше жөндеу және қар күреу шығындарын кімнің төлейтініне наразы болды, сонымен қатар 1920-шы жылдардағы автомобильдер санының артуымен 15 метрлік (50 футтық) және ауыр қалааралық вагондардың араласуына да шағымданып, наразылық білдірді. Конвей өзінің жаңа қалааралық жүк вагондарын пайдаланып, көбінесе түнде жұмыс істеу арқылы және теміржол саласындағы кең байланыстарының арқасында, кейбір бу теміржолдарымен LCL (вагонға толмаған жүк) тасымалы үшін тарифтерді белгілеуде ерекше табысқа жетті. Конвей орташа қашықтықтағы жолаушылар тасымалында және ұзақ қашықтықтағы LCL жүк тасымалында қалааралық теміржолға орын бар деп сенді және осылайша CH&D идеясын тудырды.
In 1926, the former Cincinnati and Dayton Traction Company was reorganized under the new name Cincinnati, Hamilton, and Dayton. The C&DTC right of way was part of the former Ohio Electric Railway's line between Dayton and Cincinnati. This new interurban company was headed by the former University of Pennsylvania Wharton School professor of finance, Dr. Thomas Conway Jr., who had already been successful in reviving the interurban Chicago, Aurora, and Elgin Railroad. He ordered all steel interurban coaches, box motor express cars and freight cars, and spent heavily to improve track and right of way. However, the original 1900s rails laid within the brick streets of the cities and towns remained a maintenance problem and were a source of constant arguments with township administrations. Not only were the towns unhappy about who was to pay for street repairs and snow removal, they also complained about the 50 feet (15 m) long and heavy interurban cars mixing in with the growing automobile traffic of the 1920s. Conway did well at building up the CH&D freight business utilizing his new interurban freight equipment, which often was operated at night, and by virtue of his wide contacts in the railroad industry, was more than ordinarily successful in establishing through rates for LCL (less than boxcar load freight) with some steam railroads. Conway believed that there was still a place for the interurban in medium distance passenger traffic and longer distance LCL freight, and thus conceived the idea of the CH&D.
Корпоративтік мәселелер
CH&D басқаруын келесі үш мәселе алаңдатты: CH&D-нің көршілес қалааралық теміржолдары қаржылық қиындықтарға байланысты тоқтауы мүмкін, бұл CH&D үшін өте маңызды жүк алмасуды үзуге әкелуі мүмкін; көбінесе қалалар жүк пойыздарының өз көшелерімен жүріп-тұруын тек түнгі уақытқа ғана шектеуде; және 1926 жылы алынған CH&D-нің 1,3 миллион долларлық үлкен облигациялық қарызы бойынша төленетін сыйақыны операциялық табыс есебінен төлеуге мүмкіндік болмады.
The following three problems worried CH&D management: the CH&D's neighboring interurban lines might stop running due to financial problems and break their vital freight interchange with the CH&D; increasingly, towns were restricting the operation of freight trains over their streets to nighttime operations only; and interest payments on the very large CH&D bonded debt of $1.3 million borrowed in 1926 could not be met through operating revenue.
Кеңейту арқылы CH&D C&LE-ге айналады
1930 жылы Ұлы депрессияның басында Конвей өзінің табысты CH&D компаниясын сатып алып, екі маңызды қалааралық байланыс – Индиана, Колумбус және Шығыс, сондай-ақ Лима-Толедо теміржолымен біріктіріп, Цинциннати және Эри көлі теміржолын құрды. Бұл жаңа желі Огайо штатының оңтүстігіндегі Цинциннати мен солтүстігіндегі Толедо қалаларын байланыстырды. Конвей одан әрі көп ақша – 3,7 миллион доллар облигациялар мен жаңа корпоративтік акциялар қарыз алып, Цинциннати автомобиль компаниясынан инновациялық, жеңіл алюминийден жасалған, жоғары жылдамдықты жолаушылар вагоны «Қызыл шайтандарды» тапсырыс берді. C&LE компаниясының өмір сүруі үшін өте маңызды екі қалааралық байланыс Толедода орналасқан болатын. Жаңа C&LE желісі шығысқа Кливлендке (Lake Shore Electric) және солтүстікке Детройтке (Eastern Michigan Railway) жолаушылар мен жүк тасымалын жүзеге асырды. «Қызыл шайтандар» бір кезде Цинциннатиден Детройтке тікелей қатынайтын. Цинциннатиден Дейтон және Толедо арқылы Кливлендке жүретін жүк пойыздары АҚШ тарихындағы ең ұзақ, үздіксіз және бірдей құраммен қалааралық жүк тасымалын қамтамасыз етті. C&LE жыл сайын көбірек жүк тасымалдаса да, ол тек 1936 жылы ғана пайда тапты. 1930 жылдардың соңында американ экономикасының күрт құлдырауы C&LE компаниясының қаржылық шығындарын күшейтіп, операциялардың тұрақты түрде төмендеуіне әкелді. Толедо қаласын байланыстырған екі маңызды қалааралық желі банкроттық жағдайына байланысты жабылды: Детройт байланысы 1932 жылы, ал Кливленд байланысы 1938 жылы. Бұл C&LE компаниясын құртты, және ол 1939 жылы тоқтатылды.
In 1930, at the beginning of the Great Depression, Conway purchased and merged his profitable CH&D with two essential connecting interurbans Indiana, Columbus and Eastern, and the Lima Toledo Railroad, to form the Cincinnati and Lake Erie Railroad. This new line now connected Cincinnati in southern Ohio with Toledo in northern Ohio. Conway then borrowed even more money ($3.7 million in bonds and new corporate stock) and ordered more new equipment, including the innovative light weight aluminium body high speed passenger car "Red Devils" from the Cincinnati Car Company. With two other vitally important for C&LE survival interurban connections at Toledo, the new C&LE provided through interurban passenger and freight service east to Cleveland (Lake Shore Electric) and north to Detroit (Eastern Michigan Railway). The Red Devils operated directly from Cincinnati to Detroit for a while. Freight trains running from Cincinnati through Dayton and Toledo to Cleveland provided the longest continuous and same equipment interurban freight service to ever exist in the United States. Although each year the C&LE shipped more and more freight, the only year that it was profitable was 1936. The accelerating collapse of the American economy through the late 1930s led to further C&LE financial losses and a steady decline in operations. The two essential Toledo connecting interurban lines closed due to bankruptcy, the Detroit connection earlier in 1932, and the Cleveland connection in 1938. This doomed the C&LE, and it was abandoned in 1939.