Әлемнің Мырзасы: Антихрист және соңғы күннің романы
Lord of the World
«Дүниенің мырзасы» – Роберт Хью Бенсонның 1907 жылғы антиутопиялық романы. Антихрист билігі, соңғы күн, пророчестволық көзқарастар. Католиктерге арналған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1907 жылы жазылған Роберт Хью Бенсонның "Әлемнің Иесі" романы – Монсеньор Роберт Хью Бенсонның 1907 жылғы антихрист билігі мен әлемнің аяқталуы туралы дистопиялық ғылыми-фантастикалық туындысы. Папа Франциск және Папа Бенедикт XVI оны болашақты болжайтын кітап деп атады.
1907 novel by Robert Hugh Benson
Lord of the World is a 1907 dystopian science fiction novel by Monsignor Robert Hugh Benson that centres upon the reign of the Antichrist and the end of the world. It has been called prophetic by Pope Francis and Pope Benedict XVI.
Өмірбаян
Моссеньор Роберт Хью Бенсон, бұрынғы Англия шіркеуінің жоғары дәрежелі викарийі, 1903 жылы католицизмге өтуі Англия шіркеуін дүрліктіргеннен кейін екі жыл өткен соң «Әлемнің Иесі» романын жаза бастады. Кентербери архиепискобы Эдвард Уайт Бенсон мен қоғамдық өмірге белсенді қатысқан Мэри Сиджвик Бенсонның кіші ұлы Роберт, ұзақ тарихы бар Англия шіркеуінің дін қызметкерлерінің ұрпағы еді. Ол 1896 жылы Кентербери соборында әкесінің жерлеу рәсімінде литания оқыған және Англикан қауымындағы ең жоғары дәрежелі дін қызметкері болуы күтілген. Бірақ 1913 жылы жарық көрген «Дінге келгенім туралы мойындауларым» атты естелік кітабында баяндалған сенім дағдарысынан кейін, Бенсон 1903 жылдың 11 қыркүйегінде католик шіркеуіне қабылданды. Джозеф Пирс айтқандай: «Кентербери архиепискобының ұлы католик болғаны туралы жаңалықтар баспасөзде кеңінен таралды, бұл аян Англия шіркеуінің негізін Оксфорд қозғалысы мен Ньюманның дінге өтуі сияқты қатты шайқалтты». Бұрынғы викарий Англия шіркеуінің дін қызметкерлерінен, ерлерден, әйелдерден және тіпті балалардан жек көретін хаттармен толы болды. Бенсон өзін «қасақана сатқын», «ақылсыз ақымақ» деп айыптады және әкесінің атына және естелігіне дақ келтірді деп кінәлады. Барлық хаттарға мұқият жауап берсе де, Бенсон тереңінен қатты ренжіді. Кейін ол Англия шіркеуінің епискобы анасына айтқан сөздерінің өзін көп жұбатқанын жазды: «Есте сақтаңыз, ол соңынан адал ниетімен іс қылды, ал әкесінен одан артық не тілеуі мүмкін?» 1904 жылы Римде католик діни қызметкері болып тағайындалғаннан кейін, әйгілі Фр. Бенсон Кембридж университетінде католик шіркеуінің капелланы болып тағайындалды. «Әлемнің Иесі» романының идеясы осы Кембридж кафедрасында туды және жазылды.
Monsignor Robert Hugh Benson, a former High Church Anglican Vicar, began writing Lord of the World two years after his conversion to Catholicism rocked the Church of England in 1903. The youngest son of the Archbishop of Canterbury, Edward White Benson, and the society hostess Mary Sidgwick Benson, Robert was descended from a very long line of Anglican clergymen. He had also read the litany at his father's 1896 funeral at Canterbury Cathedral and was widely expected to one day take his father's place as the most senior clergyman in the Anglican Communion. After a crisis of faith described in his 1913 memoir Confessions of a Convert, however, Benson was received into the Catholic Church on September 11, 1903. According to Joseph Pearce, "The press made much of the story that the son of the former Archbishop of Canterbury had become a Catholic, and the revelation rocked the Anglican establishment in a way reminiscent of the days of the Oxford Movement and the conversion of Newman." The former Vicar found himself inundated with hate mail from Anglican clergy, men, women, and even children. Benson found himself accused of being "a deliberate traitor", "an infatuated fool", and of bringing dishonor upon his father's name and memory. Although he replied scrupulously to every letter, Benson was deeply hurt. He later wrote that he received considerable solace in the words that an Anglican Bishop had spoken to his mother, "Remember that he has followed his conscience after all, and what else could his father wish for him than that?" After his ordination as a Catholic priest at Rome in 1904, Fr. Benson was assigned as a Catholic Chaplain at Cambridge University. It was during his stay at Cambridge Rectory that Lord of the World was conceived and written.
Құрылуы
Оның өмірбаясын жазған Фр. Кирилл Мартиндейлдің айтуынша, антихрист туралы роман идеясы алғаш рет 1905 жылдың желтоқсанында Фр. Бенсонға оның досы және әдеби ұстазы Фредерик Ролф ұсынған. Ролф Мг. Бенсонды француздық утопиялық социалист Клод Анри де Рувройдың, граф де Сент-Симонның еңбектерімен де таныстырған. Фр. Мартиндейлдің сөзіне қарағанда, Бенсон Сент-Симонның жазбаларын оқығанда, "ескі тәртіптің қирауынан туған, дінсізденген өркениеттің көрінісі оның көз алдына келді және ол мырза Ролфтың антихрист туралы кітап жазу туралы ұсынысын тыңдады". Папа Пий X-тің басшылығымен және Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын жазған Монсеньор Бенсон мемлекетаралық тас жолдарды, жаппай қырып-жою қаруларын, әскери және азаматтық нысандарға бомба тастау үшін ұшақтарды пайдалануды және "Волор" деп аталатын жетілген Цеппелиндерде жолаушылар авиациясын дәл болжады. 1916 жылы жазған Фр. Мартиндейл Монсеньор Бенсонның болашақ технология туралы ойларын көрнекті француз ғылыми-фантастика жазушысы Жюль Верннің ойларымен салыстырды. Алайда, Монсеньор Бенсон Африкадағы еуропалық колониализмнің сақталуын, Жапон империясының одан әрі кеңеюін және басты саяхат жолы теміржол болып қала беретінін де болжады. Оның жазған дәуіріндегі көптеген католиктер сияқты, Монсеньор Бенсон да масондық құпия теорияларына сенеді және Г.К. Честертон мен Хилаир Беллоктың саяси және экономикалық көзқарастарымен келісті.
According to his biographer Fr. Cyril Martindale, the idea of a novel about the Antichrist was first suggested to Fr. Benson by his friend and literary mentor Frederick Rolfe in December 1905. It was Rolfe who also introduced Mgr. Benson to the writings of the French Utopian Socialist Claude Henri de Rouvroy, comte de Saint Simon. According to Fr. Martindale, as Benson read Saint Simon's writings, "A vision of a dechristianised civilisation, sprung from the wrecking of the old régime, arose before him and he listened to Mr. Rolfe's suggestion that he should write a book on Antichrist." Writing during the pontificate of Pope Pius X and before the First World War, Monsignor Benson accurately predicted interstate highways, weapons of mass destruction, the use of aircraft to drop bombs on both military and civilian targets, and passenger air travel in advanced Zeppelins called "Volors". Writing in 1916, Fr. Martindale compared Mgr. Benson's ideas for future technology with those of legendary French science fiction novelist Jules Verne. However, Mgr. Benson also presumed the survival of European colonialism in Africa, the continued expansion of Imperial Japan, and that predominant travel would continue to be by railway. Like many other Catholics of the era in which he wrote, Monsignor Benson believed in Masonic conspiracy theories and shared the political and economic views of G. K. Chesterton and Hilaire Belloc.
Алдын ала сөз
ХХІ ғасырдың басында Лондонда әке Перси Франклин мен әке Джон Френсис қарт мырза Темплтонға барады. Католик және бұрынғы консервативті парламент депутаты, өз дінінің маңыздылығын жоғалтуына және партиясының құлауына куә болған Темплтон мырза, екі дін қызметкеріне Ұлыбритания мен әлемнің соңғы ғасыры туралы айтады. Британ империясы енді бір партиялық мемлекетке айналған. Британдық король отбасы тақтан түсірілді, Лордтар палатасы таратылды, Оксфорд пен Кембридж университеттері жабылды. Марксизм, атеизм және секулярлық гуманизм мәдениет пен саясатқа үстемдік етеді. Англикан шіркеуі мемлекеттен бөлінді және протестантизмнің басқа түрлері сияқты, дерлік жойылды. Әлемде енді үш негізгі діни күш бар: католицизм, секулярлық гуманизм және "шығыс діндері". Әлем үш билік блогына бөлінді: Африкадағы марксистік бір партиялық мемлекеттер мен олардың колонияларынан құралған Еуропалық конфедерация; Жапон және Қытай императорлық отбасыларынан тегін алатын императоры бар "Шығыс империясы"; және Солтүстік және Оңтүстік Америкадан тұратын "Американ Республикасы". Еуропалық конфедерация мен Шығыс империясы енді соғысқа қадам басқан.
In early 21st century London, Father Percy Franklin and Father John Francis visit the elderly Mr. Templeton. A Catholic and former Conservative Member of Parliament who witnessed the marginalisation of his religion and the destruction of his party, Mr. Templeton describes to the two priests the last century of British and world history. The British Empire is now a single party state. The British Royal Family has been deposed, the House of Lords abolished, and Oxford and Cambridge universities closed down. Marxism, atheism, and secular humanism dominate culture and politics. The Anglican Communion has been disestablished and, like all forms of Protestantism, is almost extinct. The world now has only three main religious forces: Catholicism, secular humanism, and "the Eastern religions". The world has been divided into three power blocs: a European Confederation of Marxist one party states and their colonies in Africa; the "Eastern Empire", whose Emperor descends from the Japanese and Chinese Imperial Families; and the "American Republic", consisting of North and South America. The European Confederation and Eastern Empire are now on the brink of war.
Бірінші кітап: Келу
Оливер Бранд, Кройдоннан шыққан ықпалды депутат, хатшысы мистер Филлипс Еуропа мен Шығыс империясы арасындағы соғысқа қарайтын асығушылықты сипаттайды. Құпия сенатор Фелзенбург Америка Республикасының бейбітшілік делегациясын күтпеген жерден басқарып, империяны аралап, өз тілдерінде сөз сөйлеп, жұртшылықтың ықыласына бөленді. Оливердің ойынша, нағыз мәселе – Шығыс империясындағы діни сенімнің сақталуы. Ұлыбританияда католицизм тек "бірнеше қараңғы шіркеулерде" және Вестминстер соборында "гистериялық сезімталдықпен" ғана қалды. Ирландияға өзін-өзі басқару құқығы беріліп, толыққанды католиктік мемлекетке айналды, ал Рим Папаға толыққанды берілді. Оливердің әйелі Мейбл ұшқыш машинаның (волор) апатқа ұшырауын көреді. Үкіметтің эвтаназия министрлері келгенде, жарақат алғандарды аяқтағанда, ол Франклин әкесінің өлім аузында жатқан католикке соңғы қасиетті рәсімдер жасағанын көреді. Көргенінен қорқып, Мейбл Оливерге дін қызметкерінің де, өліп бара жатқан адамның да өздерінің ісіне сенгендей көрінгенін айтады. Оливер католиктердің өмірден кейінгі өмірге сенуін жеңілтектеп түсіндіреді, ал Мейбл тынышталады. Фелзенбургтың күш-жігерінің арқасында соғыс болу мүмкіндігі жойылды. Оливер Мейбелді онымен бірге хабарламаны тыңдауға, Фелзенбургпен кездесуге шақырады. Олар кетіп бара жатқанда, мистер Филлипс Франклиннің пәтеріне келеді. Ол Оливердің қарт анасының бұрын католик болғанын және өлімі алдында шіркеуге қайта оралуды қалағанын түсіндіреді. Франклин бұл тұзақ болуы мүмкін екенін біледі, бірақ бас тарта алмайды. Ол айым Брендпен кездесіп, оны шіркеуге қайта қабылдайды. Брендтер күткеннен ертерек үйге оралып, Франклиннің әлі де сол жерде екенін көреді. Оливер ашуға буырады, бірақ Франклин оның сапарын кім ұйымдастырғанын айтудан бас тартады. Оливерді таң қалдыратыны, Мейбл Франклинге тыныштықта кетуді өтінеді. Ол оның Фелзенбургті және оның келуіне байланысты Англиядағы шаттықты көретінін түсіндіреді, сондықтан ол Франклиннен қорқа қоймайды. Франклин үйге қайтар жолда Фелзенбургтың сөз сөйлеп тұрған митингісіне тап болады. Бір сәтте дін қызметкері оған сенгісі келеді.
Oliver Brand, an influential MP from Croydon, listens as his secretary, Mr. Phillips, describes the seemingly inevitable rush toward war between Europe and the Eastern Empire. A mysterious Senator Felsenburgh has unexpectedly taken charge of the American Republic's peace delegation and is travelling the Empire, delivering speeches to rapt audiences in their own languages. Oliver ponders that the real problem is the survival of religious belief in the Eastern Empire. In Great Britain, only Catholicism remains in "a few darkened churches" and "with hysterical sentimentality" in Westminster Cathedral. Ireland was granted Home Rule and become fully Catholic, and Rome was given entirely to the Pope. Oliver's wife Mabel witnesses a volor (flying machine) crash. As the government's Ministers of Euthanasia arrive and begin to finish off the wounded, she sees Father Franklin give Last Rites to a dying Catholic. Traumatised by what she witnessed, Mabel tells Oliver that both the priest and the dying man seemed to believe in what they were doing. Oliver explains the Catholic belief in the afterlife in a dismissive way, and Mabel is mollified. Due to Felsenburgh's efforts, all chances of war have evaporated. Oliver urges Mabel to accompany him to the announcement, where Felsenburgh will be. As they depart, Mr. Phillips arrives at Franklin's flat. He explains that Oliver's elderly mother used to be Catholic and wishes to return to the Church before her imminent death. Franklin knows it might be a setup, but feels he cannot refuse. He meets Mrs. Brand and receives her back into the Church. The Brands return home earlier than expected and find Franklin still there. Oliver is infuriated, but Franklin refuses to reveal who arranged his visit. To Oliver's shock, Mabel urges Franklin to leave in peace. She explains that he will see Felsenburgh and the overflowing joy that his arrival has occasioned in England, which is why she does not fear Franklin. On his way home, Father Franklin encounters a rally being addressed by Felsenburgh. For a brief moment, the priest is tempted to believe in him.
ІІ кітап: Кездесу
Оливер жоқ болғанда, Брэндтің жағдайы күрт нашарлайды. Мейблдің христиандыққа қарсы айтқан сөздерін ескермей, Брэнд Франклин әкесін шақыруды өтінеді. Оливер үйге келгенде анасы бір сағат бұрын қайтыс болғанын біледі. Брэнд сөйлей алатын соңғы деміне дейін дін қызметкерін шақырып тұрды, бірақ Мейбл күйеуінің қалауынша, оны еріксіз өлтірді. Оливер анасының өліміне қайғырса да, Мейбл дұрыс істегенін айтады. Римде Франклин әкесі Рим Папасымен кездесіп, Фелзенбург билігінде Шіркеудің қалай сақталуы мүмкін екені туралы ойларын түсіндіреді. Ол зорлық-зомбылыққа баруға болмайтынын, Құрбандық пен тәсбих алдағы қудалауға қарсы күрестің негізгі құралы болуы керек екенін ескертеді және жаңа діни орден құруды ұсынады: «иезуиттерден еркін, францисканнан кедей, картузианнан құрбанды, ерлер де, әйелдер де – өз Шіркеуі үшін үш серт; әр Епископ олардың күнкөрісіне жауапты; әр елде лейтенант және олардың қамқоршысы – Христианның айқышқа ілінуі». Франклин Папамен кездескеннен кейін, Англияның ауру Кардинал Қорғаушысына Англиядан келген есептерді оқып беруге тағайындалады. Бір күні Фелзенбургтің Еуропа Президенті болғаны туралы жаңалық келеді. Барлық континент қуанышқа бөленеді, кейбір католиктерге шабуыл жасалып, өлтіріледі, ал кейбіреулері дінінен бас тартады. Кардинал Қорғаушы көп ұзамай қайтыс болады, ал Франклин оның орнына таңдалады. Ертесі күні Папа қудалауға қарсы сенімді тарату үшін Христианның айқышқа ілінуі орденін құратынын жариялайды. Көптеген адамдар жаңа орденге қосылып, бүкіл әлемде шейіт болады. Осы уақытта Фелзенбург Еуропа Парламенттеріне апта сайын Гуманистік рәсімдер өткізуді бұйырады. Жыл сайынғы төрт мерекеден басқа, қатысу міндетті емес: Аналық, Өмір, Күнкөріс және Әкелік. Оливер Англияда Дін істері министрі болып тағайындалады және бұрынғы дін қызметкері Джон Фрэнсиспен бірге рәсімдерді жоспарлайды. Жаңа дін католиктерді ашуландырады, сондықтан Кардинал Франклин Пападан католиктерге зорлық-зомбылық жасауға тыйым салуын және оларды қудалауға шыдамдылықпен төзуге шақыруын өтінеді. Мырза Филлипс Римге ағылшын және неміс католиктерінің Фелзенбургтің жақын серіктері жиналатын аббатхананы жарғызуды жоспарлап отырғаны туралы хабармен келеді. Франклин мен Германияның Кардиналы Штайнман бомбалауды болдырмау үшін өз елдеріне кетеді. Альп тауларынан ұшып бара жатқанда, олар қарама-қарсы бағытта келе жатқан эскадрильяға кездеседі. Фелзенбург та жоспарды білгендіктен, Римді жазалау үшін жоюға бұйрық береді. Лондоннан Мейбел христиандарды айқышқа іліп өлтірген және дін қызметкерлерін линчтеген топтарды көреді, бұл оның Фелзенбургқа деген сенімін шайқалтады. Оливер оны жұбатуға тырысып, Англияны христиандықтың қалдықтарынан тазарту қажеттігін түсіндіреді және полицияға араласпауға бұйрық берілгенін мойындайды. Мейбел өзін-өзі өлтіруді ойлағанын айтады, бірақ Фелзенбург жақын арада келетінін естігенде, тынышталады. Оливер Римнің жойылғанын және бұйрыққа өзі де қол қойғанын айтады. Мейбел қатты қайғырып, көздерінен жас мөлдіреп ағады. Сол күні, Аналық мерекесінде, Фелзенбург британдық Жоғарғы Сот судьясының қызыл және қара киімдерін киіп, соборға кіреді және Римнің жойылғаны мен христиандарға қарсы соңғы погромдар туралы айтады, болашақ ұрпақтар адамзаттың бір кездері көтерілген жарыққа арқасын бұрғанын еске түсіру үшін ұяттанатынын түсіндіреді. Ол жалаңаш ана мен баланың мүсінін ашады, содан кейін жиналған жамағатты «Біздің анамызға» дұға етуге шақырады. Қатысушылар Фелзенбургті Құдай деп жариялайды.
While Oliver is away, Mrs. Brand takes a sudden turn for the worse. Ignoring Mabel's sermons against Christianity, Mrs. Brand pleads for Father Franklin to be summoned. Oliver returns home to find that his mother died an hour before. Mrs. Brand had continued to scream for a priest as long as she was able to speak, but Mabel had her involuntarily euthanised, knowing that her husband would desire it. Although saddened by her death, Oliver tells Mabel that she did the right thing. In Rome, Father Franklin meets with the pope and explains his ideas for the Church's survival under Felsenburgh's rule. He cautions that violence must never be used – the Mass and the rosary must be the primary weapon against the coming persecution – and recommends forming a new religious order, with no habit or badge, "freer than the Jesuits, poorer than the Franciscans, more mortified than the Carthusians: men and women alike – the three vows for their Church; each Bishop responsible for their sustenance; a lieutenant in each country And Christ Crucified for their patron". After the audience, Franklin is assigned to assist the ailing Cardinal Protector of England in reading reports from England. One day, news arrives that Felsenburgh is now President of Europe. There is great rejoicing throughout the continent; some Catholics are attacked and killed, while others apostasise. The Cardinal Protector soon dies, and Franklin is chosen to succeed him. The next day, the pope announces that he is creating an Order of Christ Crucified to spread the Faith in the face of persecution. Many join the new order and are martyred throughout the world. Meanwhile, Felsenburgh instructs the Parliaments of Europe to institute weekly Humanist ceremonies. Attendance is optional except for the four annual festivals of Maternity, Life, Sustenance, and Paternity. Oliver becomes Minister of Public Worship in England, planning the ceremonies with now ex priest John Francis. The new religion outrages Catholics, leading Cardinal Franklin to urge the pope to forbid Catholics to commit violence and encourage them to patiently endure persecution. Mr. Phillips arrives in Rome with news that English and German Catholics are plotting a suicide bombing of the abbey where Felsenburgh's inner circle meets. Franklin and Cardinal Steinmann of Germany leave for their respective homelands to try to prevent the bombing. As they fly over the Alps, they encounter a squadron of volors heading the opposite direction. Having also learned of the plot, Felsenburgh has ordered the destruction of Rome in retaliation. In London, Mabel witnesses mobs crucifying Christians and lynching priests, shaking her faith in Felsenburgh. Oliver attempts to console her, explaining that England needs to be purged from the residue of Christianity, and admits that the police have been ordered to stand down. Mabel confesses that she has been contemplating suicide, but relaxes when informed that Felsenburgh will soon arrive. Oliver informs her that Rome has already been destroyed and that he co signed the orders. Devastated, Mabel dissolves in tears. That afternoon, at the Feast of Maternity, Felsenburgh enters the Cathedral dressed in the red and black robes of a British High Court judge and speaks of the destruction of Rome and the recent pogroms against Christians, explaining that future generations of men must flush with shame to remember that mankind had once turned its back on the risen light. He reveals a statue of a naked mother and child then leads the assembled worshipers in prayer to the "Mother of us all". Those present acclaim Felsenburgh as God.
ІІІ кітап: Жеңіс
Рим қирағаннан кейін, кардиналдар Франклин мен Штайнман соңғы тірі қалған кардиналдың өлім төсегіне сапарлады. Олар Папалық конклав өткізіп, Франклин Папа болып сайланды және Сильвестр III есімін қабылдады. Екеуі де кардиналдар көп ұзамай қайтыс болды. Папа Сильвестр шіркеуді Фелзенбург үкіметінің қуғынынан сақтау үшін қайта ұйымдастырды. Ол Кардиналдар коллегиясын құпия түрде қайта құрды, ал оның аты мен орналасқан жері (Назарет) тек оларға ғана белгілі болды. Темірқасықта Фелзенбург баршаға Құдайдың бар екенін ресми түрде жоққа шығаруды немесе сотсыз жазалануды бұйырды. Кейбіреулері бас тартып, қырғынға ұшырады, ал басқалары ойланбастан келісім берді. Филипске шешім қабылдауға бір апта уақыт берілді. Иманы күйреген Мейбл күйеуінен жасырын түрде кетіп, эвтаназия клиникасына жатты, ал Оливер оны табуға тырысты. Міндетті сегіз күндік күту мерзімінен кейін Мейбл күйеуіне өлім хаты жазып, өзіне-өзі қол жұмсады. Өмірінің соңына жеткенде, Мейбл "дыбыс немесе жарық сияқты, бірден ерекше екенін білген бір нәрсе оның көз алдынан жылдам өтті. Содан кейін ол көріп, түсінді".
After the destruction of Rome, Cardinals Franklin and Steinmann travelled to the deathbed of the only other living cardinal. They held a Papal Conclave, and Franklin was elected Pope, taking the name Sylvester III. The cardinals both died soon after. Pope Sylvester has since reorganised the Church so that it will survive the persecution under Felsenburgh's government. He has secretly rebuilt the College of Cardinals, and his name and location (Nazareth) are known only to them. Meanwhile, Felsenburgh has ordered everyone to either formally disavow the existence of God or be executed without trial. While some refuse and are slaughtered, others agree without qualm. Phillips is granted a week to make up his mind. Her faith shattered, Mabel secretly leaves her husband and checks into a euthanasia clinic, while Oliver tries in vain to find her. After the mandatory eight day waiting period, Mabel writes a suicide letter to her husband and kills herself. As her life fades away, Mabel finds, "something resembling sound or light, something she knew in an instant to be unique, tear across her vision. Then she saw, and understood "
Бір кардинал Франклинге сатқындық жасайды, ал Фелзенбург шіркеуді толық жою мақсатымен, Папамен бірге жиналған қалған кардиналдар бар Назаретті жоюды жоспарлайды. Папа Сильвестр мұны сезіп, қала тұрғындарына қашуға ескертеді, бірақ кардиналдармен бірге қалып, Евхаристиялық табынумен аяқталатын мисса өткізеді. Назаретке отты бомбалар төгілген кезде, Папа Сильвестр мен кардиналдар тыныш күйде алтарьдағы монументте ашық тұрған Хостия алдында Панге Лингуа әнін шырқай береді. Романның соңы: "Содан кейін бұл әлем де, оның даңқы да өтті".
One cardinal betrays Franklin, and Felsenburgh plans to wipe out Nazareth, where the remaining cardinals are gathered with the pope, to put a final end to the Church. Pope Sylvester realises this and warns the city's residents to flee, but remains with the cardinals and offers Mass followed by Eucharistic Adoration. As firebombs begin to rain down on Nazareth, Pope Sylvester and the cardinals calmly continue to chant the Pange Lingua before a Host exposed in a monstrance on the altar. The novel ends: "Then this world passed, and the glory of it".
Әсерлер
Монсиньор Бенсон тарих, басқа ғылыми фантастика туындылары және ағымдағы оқиғаларды пайдаланып, көркем әлем құрды.
Monsignor Benson drew upon history, other works of science fiction, and current events to create a fictional universe.
Тарих
Тағы бір шабыт көзі – М. Бенсонның тарихқа деген қызығушылығы болды. Әке Перси Франклиннің Лондонда діни қызметін атқарғанда тұтқындалудан үнемі қорқуы, Мг. Бенсонның ағылшын реформациясының салдарына жасаған зерттеулерінен туындаған. Шындығында, Бенсон кейіннен сол дәуірдегі оқиғалар негізінде "Келе бер, Рак! Қылжың!" (1912) атты тарихи роман жазды. Әке Франклиннің, әке Франсис полицияға хабаршы болған болуы мүмкін деген күдігі және оның сенімі бойынша, Брэнд ханымның дін қызметкерін шақыруы – оны тұзаққа түсіру мақсатында жасалған қастандық. Бұл, сер Ричард Топклифф сияқты Елизавета дәуіріндегі дін қызметкерлерін ұстаушылардың қолданған тактикасын еске салады. Джулиан Фелзенбургтің басшылық стилі Наполеон Бонапарттың үлгісімен жасалған, оның қателіктерін түзетуге бағытталған. "Әлемнің Иесі" романын жазғандағы үш дәптерінің бірінде М. Бенсон Наполеонның әлсіздігі – «оны жұмсақ жүрегі болды, ол кешіретін», ал Фелзенбург «ешқашан кешірмейді: саяси қылмыс үшін ол лауазымнан алады, оны қызметке тағайындау мүмкін емес етеді; өзіне опасыздық жасағандарды кеңесінен шығарып жібереді» деп жазған. Ол Антихристті «толық қатайып, мейірімсіздік» деп сипаттады. Фелзенбургтің католицизмді түбірден жоюға бағытталған заңдық құралы үшін қолданған «Тест актісі» термині оның немесе оның авторының ойлап тапқан нәрсесі емес, шындығында Англияда осы мақсатта қабылданған Тест актілері болған.
A further source of inspiration was Mgr. Benson's interest in history. Fr. Percy Franklin's constant fear of arrest while carrying out his priestly ministry in London is inspired by Mgr. Benson's research into the aftermath of the English Reformation—indeed, Benson would later write a historical novel, Come Rack! Come Rope! (1912), set during that time. Fr. Franklin's suspicion that Fr. Francis may have become a police informant and his belief that Mrs. Brand's request for a priest is a trap to ensnare him are reminiscent of the tactics used by Elizabethan Era priest hunters like Sir Richard Topcliffe. Julian Felsenburgh's leadership style was modelled after that of Napoleon Bonaparte, whose mistakes he was intended to correct. In one of the three notebooks he kept while writing Lord of the World, Mgr. Benson wrote that while Napoleon's weakness was "his soft heart: he forgave," Felsenburgh, "never forgives: for political crime he strips of position, making the man incapable of holding office; for treachery to himself he drops them out of his councils." He further described the Anti Christ as "complete hardness, and kindness". The word Test Act for Felsenburgh's legislative means to root out Catholicism is no invention of his or of his author, but there were actually Test Acts passed in England intended for that purpose.
Қазіргі оқиғалар
Одан әрі шабыт М. Бенсонның ағымдағы оқиғаларды қадағалауынан туды. Еуропалықтардың Шығыс империясы мен оның билеушісі – Аспан Ұлынан сескенуі, Рус-жапон соғысына дейін, оның кезінде және содан кейін Жапон империясының аумақтық кеңеюіне байланысты туған дүрбелеңнен бастау алады. Ұлыбританиядағы марксистік үкімет 1906 жылғы жалпы сайлау оқиғаларынан шабыттанды. Сайлауға дейін көптеген ұсақ марксистік саяси партиялар бірігіп, Лейбористік партия деп аталған біртұтас блок құрды, ол Парламенттің Төменгі палатасында 29 орын жеңіп алды. Роман жазылған кездегі Лейбористік партияның бағдарламасынан шабыттанған бірінші тарау, британдық король отбасының құлатылуын, Лордтар палатасының таратылуын, Англия шіркеуінің мемлекеттен бөлінуін және университеттердің жабылуын сипаттайды. Аспан Ұлын құлатқан марксистік көтеріліс 1905 жылғы Ресей революциясынан шабыт алды, оны М. Бенсон газеттерде бақылап отырды. Джулиан Фелсенбургтің Сент-Пол соборындағы уағызы және оның тыңдаушыларының эмоционалдық реакциясы, Преподобный Эван Робертс және 1904-1905 жылдардағы Уэльс жаңғыруы туралы баспасөз хабарларынан шабыттанды. Преподобный Робертс тыңдаушыларындағы күшті сезімдерді оятып, оны Пентикостализмнің негізін қалаушы деп есептейді. Ол сонымен қатар дәстүрлі шіркеулерді наразылыққа ұшыратқан тұлғаға табыну ошағы болды. Оның қызметінің шыңында Преподобный Робертстің әдеби және мәдени қоғамдарды, жарыс спортын және алкоголь ішуді айыптауы Уэльс мәдениетінде маңызды өзгерістерге әкелді. Сансыз регби командалары мен әдеби қоғамдар өз еріктерімен таратылды. Уэльстің көмір шахталарындағы қалалардағы пабтар жұмыс болмағандықтан жабылды, ал Уэльстің ұлттық фестивалі (Eisteddfod) көшсіз қалды. Алайда, Преподобный Робертс ақырында өзінің қызметі Құдайдан емес екеніне сеніп, ерікті түрде қоғамдық өмірден шығып, қалған өмірін оны жаңғыруға қайтаруға жасалған әрекеттерге қарсы күресумен өткізді. Ол 1951 жылы дерлік жалғыз өмір сүріп қайтыс болды. Жоспарланған қанаушылық шабуылдың ашыққа шығуынан кейін болған католиктерге қарсы қырғындар Ресей империясындағы еврейлерге қарсы погромдарға ұқсас, олар да жоғары лауазымды үкімет шенеуніктері мен полиция қызметкерлерінің ықпалымен орын алды.
Further inspiration was gleaned from Mgr. Benson's following of current events. The fear among Europeans of the Eastern Empire and its ruler, the Son of Heaven, is inspired by the shock that greeted the territorial expansion of the Japanese Empire before, during, and after the Russo Japanese War. The dystopian Marxist Government of Britain is inspired by the events of the British general election of 1906. Prior to the election, a large number of small Marxist political parties consolidated to form a unified bloc called the Labour Party, which won 29 seats in the House of Commons. The first chapter, which describes the overthrow of the British royal family, the abolition of the House of Lords, the disestablishment of the Church of England, and the closing of the universities is inspired by the Labour Party's platform at the time the novel was written. The Marxist uprising that topples the Son of Heaven is inspired by the Russian Revolution of 1905, which Mgr. Benson was following in the newspapers. Julian Felsenburgh's sermon at St. Paul's and the emotional reaction of his listeners are inspired by press reports of the Reverend Evan Roberts and the 1904 1905 Welsh Revival. Rev. Roberts was similarly able to provoke public displays of emotion in his listeners and is regarded as the inventor of Pentecostalism. He was also the focus of a cult of personality which scandalised more traditional churches. At the height of his ministry, Rev. Roberts' denunciations of literary and cultural societies, competitive sports, and alcohol consumption temporarily caused a sea change in Welsh culture. Countless rugby teams and literary societies were voluntarily disbanded. In Welsh coal mining towns, pubs closed down for lack of business and the National Eisteddfod of Wales was almost deserted. Rev. Roberts, however, eventually came to believe that his ministry was not of God, voluntarily left the public eye, and spent the remaining years of his life resisting efforts to draw him back to the revival circuit. He died, a virtual recluse, in 1951. The Anti Catholic riots that follow the discovery of the planned suicide bombing are inspired by Anti Jewish Pogroms in the Russian Empire, which also took place with the collusion of senior Government officials and policemen.
Құрамы
Бенсон алғаш рет 1905 жылғы 16 желтоқсанда анасына жазған хатында өз идеяларын айтты: «Иә, Ресей қорқынышты. Осыған орай, мен өте кең және зор кітап жазу туралы идеяға ие болдым, тіпті осы туралы ойлауға батылым жетпейді. Сен Әй-Симон туралы естігенсің бе? Оны, Ресейдің еркіндікке ұмтылысын, Наполеонды, Эван Робертсті, Папаны және Антихристті араластырып көрші, сонда қандай да бір ой туса. Бірақ, менің ойымша, ол тым ауыр. Мен осы мәселе бойынша синдикат құруды қалап едім, бірақ бұл идея екеніне күмәнім жоқ». 1906 жылғы 19 қаңтарда Рольф мырзаға жазған хатында Бенсон: «Антихрист мені қинап бастады. Егер жазылса, онда ол КІТАП болады. Масондар туралы не білесіз? Социализм туралы? Мен ғылыми жаңалықтарға тоқталмаймын, тек әлеуметтік мәселелерге назар аударамын. Бұл сайлау Антихристтің дүниеге келуіне үлкен мүмкіндік беретін сияқты. Менің ойымша, ол бойжеткен қыздың ұлы болады. О, егер мен ойлағанның бәрін жазуға батылым болса! Қалай болғанда да, бұл бірнеше жылға созылады». Әке Мартиндейлдің айтуынша, «Әлемнің Иесі» романының дамуын Монсеньор Бенсонның үш күнделігі арқылы бақылауға болады. Алғашқы екеуі Бенсонның әкесінің сыртқы келбетін «қайта жаңарған социалистік саясаткер» бейнесіне негіздегенін көрсетеді, аты-жөнін Әке Мартиндейл ашпайды. Монсеньор Бенсонның жазбалары сондай-ақ Папа Сильвестр бастапқыда «Ирландияда пана тауып, Антихристке қарсы тұру үшін» жасалғанын көрсетеді. 1906 жылғы 16 мамырда Бенсон күнделігіне: «Антихрист алға жылжуда, ал Рим құлауға жақын. О, осыны сақтап тұру қанша қиын! Менің ойымша, мен ары қарай қысқарып бара жатырмын, соңында бүкіл оқиға құмға сіңіп бара жатқан өзен сияқты аяқталады. Бұл қорқынышты жағдай, сондықтан әрбір сөздің маңызы жоқ сияқты». 1906 жылғы 28 маусымда Бенсон тағы да күнделігіне: «Мен Антихристті аяқтадым. Басқа айтарым жоқ. Әрине, мен соңғы тарауды қорқамын, әлемнің соңы туралы сипаттау аздап мақтан тұрғызушылық болып көрінеді. (Жоқ!) Бірақ осы жұмыс бітірілді». 1907 жылғы 28 қаңтардағы хатында Фредерик Ролф «Әлемнің Иесін» жоғары бағалады. Бенсонның өзін «Сезімталдардағы» «Крис Делл» ретінде сатиралық бейнелеуіне қатысты шешімін түсіндіре отырып, Рольф: «Мен сенің өзіңді маған қатысты бекер алаңдатып жатырсың, мен сендіремін, мен бүкіл оқиғаның абсурдтығына күліп отырмын, бірақ Крис ретінде менің есімді танығанда таң қалдым. Бұл менің жеке мақтанышымды қатты қинады. Мен сенің осы мәміледен көп пайда көретініңді үміттенемін, ал әлем «Сезімталдарды» ұмытып, «Әлемнің Иесі» алдында таңғалып тұрады».
Benson first mentioned his ideas in a letter to his mother on 16 December 1905, "Yes, Russia is ghastly. Which reminds me that I have an idea for a book so vast and tremendous that I daren't think about it. Have you ever heard of Saint Simon? Well, mix up Saint Simon, Russia breaking loose, Napoleon, Evan Roberts, the Pope and Antichrist; and see if any idea suggests itself. But I'm afraid it is too big. I should like to form a syndicate on it, but that is an idea, I have no doubt at all." In a letter to Mr. Rolfe on 19 January 1906, Benson wrote, "Anti Christ is beginning to obsess me. If it is ever written, it will be a BOOK. How much do you know about the Freemasons? Socialism? I am going to avoid scientific developments, and confine myself to social. This election seems to hold vast possibilities in the direction of Anti Christ's Incarnation – I think he will be born of a virgin. Oh! If I dare to write all that I think! In any case, it will take years." According to Father Martindale, the gradual evolution of Lord of the World can be charted through three of Monsignor Benson's notebooks. The first two reveal that Benson based the physical appearances of Fr. Percy Franklin and President Julian Felsenburgh on "a rather prominent socialist politician" whose name Father Martindale does not disclose. Mgr. Benson's notebooks also reveal that Pope Sylvester was originally "made to take refuge and confront Antichrist in Ireland." On 16 May 1906, Benson wrote in his diary, "Anti Christ is going forward; and Rome is about to be destroyed. Oh, it is hard to keep it up! It seems to me that I am getting terser and terser until finally the entire story will end in a gap, like a stream disappearing in sand. It is such a fearful lot that one might say, that every word seems irrelevant." On 28 June 1906, Benson again wrote in his diary, "I HAVE FINISHED ANTI CHRIST. And really there is no more to be said. Of course I am nervous about the last chapter – it is what one may call just a trifle ambitious to describe the End of the World. (No!) But it has been done." In a 28 January 1907 letter, Lord of the World was praised by Frederick Rolfe. Commenting on Benson's decision to satirise him as "Chris Dell" in The Sentimentalists, Rolfe wrote, "You are worrying yourself most unnecessarily about me, I assure you I am laughing at the absurdity of the whole thing though I must confess that I was rather amazed when I heard that everybody recognized me in Chris. It was rather a blow to my amour propre You will, I hope, reap a rich harvest of shekels from the transaction, and the world will forget The Sentimentalists when it stands wondering before The Lord of the World."
Шығару және қабылдау
1907 жылы жарық көрген «Әлемнің Иесі» кітабы католиктердің, католик емес адамдардың және тіпті христиан еместердің арасында үлкен қызығушылық туғызды. Сондықтан Мг. Бенсон көптеген оқырмандар мен әдеби сыншылардан келген хаттарға жауап берумен шұғылданды. Осы хаттарды оқу Мг. Бенсонға «Баршаның таңы» романын жазуға шабыттандырды. Мейбел Брэнд өзін-өзі өлтіру арқылы тозаққа түседі деген пікір білдірген сыншыға жауап ретінде Мг. Бенсон: «Менің ойымша, Мейбел жақсы еді. Шындығында, ол өзін-өзі өлтірудің күнә екенін білмеді, және соңында өзі білгенше дұға етті», – деді. 1907 жылғы 16 желтоқсанда Мг. Бенсонның ағасы, британдық физик сэр Оливер Лодж былай деп жазды: «Ортағасырлық Римнің үстемдігін мойындамаса, пұтқа табынушылыққа қайта оралудан басқа дін болмайды деген пікір – заманауи кітапта күтпеген мәселе. Шіркеу басшыларының бұл туралы не ойлайтынын білгім келеді. Әлде Пій X мақұлдаса, бірақ оны көпшілік мақұлдайды деп ойлау қиын. Егер мақұлдаса, онда бұл өте маңызды болар еді». Кейбір сыншылар мен оқырмандар романның соңғы сөйлемін «дүниенің емес, шіркеудің жойылуы» деп қате түсіндірді. Кейбір марксистер аяқтарына «құшақ жайды», ал бір католик емес оқырман «Әлемнің Иесі» кітабы «көкті менің көзімнен алып тастады, оны қалай қайтару керегін білмеймін» деп жазды. Басқа оқырмандар бұған қызығушылық танытты. Мг. Бенсонның Мейбел Брэндтің өзін-өзі өлтіруіне «ыстық қанатымен» қарауына «қатты қарсылық» білдірілгенімен, «Әлемнің Иесі» Францияда ынтамен қабылданды. Мг. Бенсонға жазған хатында иезуит діни қызметкері Джозеф Риккаби былай деп жазды: «Мен Антихрист ешқашан құбыжық болмайды, сіздің Felsenburgh-ыңыз сияқты өте тартымды, әдепті және сүйкімді адам болады деп ұзақ уақыттан бері ойлап келемін. Дұшпанның қалауы осы еді – Рождество, Ұлы Жұма және Корпус Кристи мерекелерінің тәттілігін жою, өйткені осылар христиан дінінің күші. Модернизмнің түсініксіздігі, абсолютизмнің босдығы, гуманитаризмнің әзіл-қалжыңы, таза физикалық ғылымның (Хаксли мен Оливер Лодж сезінгендей) суықтығы – осылар сіздің Антихристіңізді құрайды. Ол сіз жасағандай, Құдай мен Оның Мәсіхінен алыс және оған қарсы Табиғаттың өрнегі. Ньюман айтқандай, адам өлімге жақын болуы мүмкін, бірақ өлмейді, бірақ оның достарының дабылдары әрқашан ақталады және соңында орындалады, Антихристке қарсы келудің жақындауы туралы да осылай». Мг. Бенсонның романы жарық көргеннен кейін көп ұзамай, британдық тарихшы және болашақта католикке айналатын Кристофер Доусон Император Германиясына сапармен барды. Сол жерде Доусон неміс мәдениетінің христиандықтан алыстауына және марксистік социал-демократиялық партияның қарқынды өсуіне куә болды. Жауап ретінде Доусон кайзер Германиясын «жанды жоятын орын» деп атады және неміс зиялыларының «христиандықты бір түрлі қоңыз сияқты зерттейтінін» айтты. Доусон сол «ең қорқынышты» елде болған кезде «Әлемнің Иесі» романындағы қоғамның жағдайын еске түсіргенін айтты. Сонымен қатар, Мг. Бенсонның «грек христиандығына» деген сылтаулы жеңілтектеуіне қарамастан, Византиялық католик доминикандық монах әйел Екатерина Абрикосова, бұрынғы марксист және Иосиф Сталиннің концлагерлерінде болашақта шейіт болатын, Болшевиктер революциясына дейін көп ұзамай «Әлемнің Иесі» кітабын ағылшын тілінен орыс тіліне аударды.
Upon its 1907 publication, Lord of the World caused an enormous stir among Catholics, non Catholics, and even among non Christians. Mgr. Benson was therefore kept busy answering letters from both readers and literary critics. Mgr. Benson's reading of these letters helped inspire his novel The Dawn of All. In reply to a critic who expressed a belief that Mabel Brand condemned herself to Hell by committing suicide, Mgr. Benson wrote, "I think Mabel was alright, really. Honestly, she had no idea that suicide was a sin; and she did pray as well as she knew how at the end." In a 16 December 1907 letter to Mgr. Benson's brother, British physicist Sir Oliver Lodge wrote, "The assumption that there can be no religion except a grotesque return to Paganism, short of admitting the supremacy of Mediaeval Rome, is an unexpected contention to find in a modern book I am wondering what the leaders of the Church think of it. Perhaps Pius X may approve; but it is difficult to suppose that it can meet with general approbation. If it does, it is very instructive." Some critics and readers misinterpreted the novel's last sentence as meaning, "the destruction, not of the world, but of the Church." Some Marxists were reportedly "delighted" by the ending and one non Catholic reader wrote that Lord of the World had, "struck heaven out of my sky, and I don't know how to get it back again." Other readers were more admiring. Although "grave exception" was taken there to Mgr. Benson's "sympathetic treatment" of Mabel Brand's suicide, Lord of the World was enthusiastically received in France. In a letter to Mgr. Benson, Jesuit priest Fr. Joseph Rickaby wrote, "I have long thought that Antichrist would be no monster, but a most charming, decorous, attractive person, exactly your Felsenburgh. This is what the enemy has wanted, something to counteract the sweetness of Christmas, Good Friday, and Corpus Christi, which is the strength of Christianity. The abstruseness of Modernism, the emptiness of Absolutism, the farce of Humanitarianism, the bleakness (so felt by Huxley and Oliver Lodge) of sheer physical science, that is what your Antichrist makes up for. He is, as you have made him, the perfection of the Natural, away from and in antithesis to God and His Christ As Newman says, a man may be near death and yet not die, but still the alarms of his friends are each time justified and are finally fulfilled; so of the approach of Antichrist." Shortly after Mgr. Benson's novel was published, British historian and future Catholic convert Christopher Dawson paid a visit to Imperial Germany. While there, Dawson witnessed the increasing de Christianisation of German culture and the rapid growth of the Marxist Social Democratic Party. In response, Dawson called the Kaiser's Germany "a most soul destroying place", and complained that German intellectuals, "examine Christianity as if it were a kind of beetle." Dawson further lamented that his stay in that "most dreadful" country reminded him of "the state of society in Lord of the World." Furthermore, despite Mgr. Benson's subtle contempt for "Greek Christianity", Mother Catherine Abrikosova, a Byzantine Catholic Dominican nun, former Marxist, and future martyr in Joseph Stalin's concentration camps, translated Lord of the World from English to Russian shortly before the Bolshevik Revolution.
Католик зиялылары
Евгений Замятин, Джордж Оруэлл, Рей Брэдбери және Алдус Хакслидің антиутопиялық туындыларындай кең танылмаса да, «Әлемнің Иесі» әсіресе консервативті және дәстүрлі католиктер арасында көптеген жақтастары бар. Рецензент Мэри Уайтброу атап көрсетті: «Бенсонның «Әлемнің Иесі» романын жазуының себебі, кем дегенде жартылай, Х.Г. Уэллстің адамзаттың болашағын технологиялық прогресс пен секуляризациямен байланыстырған жазбаларына жауап болды. Бірақ, католиктермен көптеген пікірталастарда тәжірибелі болған Уэллс, оған жауап ретінде осыны жасаған болуы мүмкін. Уэллстің «Болашақтың нысаны» романы «Әлемнің Иесі» романының негізгі сюжеттік желісін қабылдап, оны кері бұрады. «Болашақтың нысаны» романында да секуляризацияланған Әлемдік үкімет католик шіркеуімен тікелей қақтығысқа түсіп, оны жояды. Бірақ Уэллс үшін Әлемдік секуляристер жақсылар, ал шіркеуді жою – қажетті және позитивті әрекет. (Бенсонның болжамынан гөрі Уэллстің Әлемдік үкіметі әлдеқайда қатыгез емес. Уэллс романында Папа мен кардиналдар отқа өртелмей, жай ғана ұйықтату газымен улатылады, ал католиктер шейіт болу үшін қудаланғаннан гөрі, реакциялық көзқарастарынан арылуға бағытталған біліммен тәрбиеленеді.) Католик Бенсон мен секулярист Уэллстің протестанттардың қарсылық таныту қабілетін төмен бағалап, секуляризмге қарсы тұра алатын жалғыз лайықты қарсылас католик шіркеуі екенін мойындағандары қызық. 2005 жылғы эссесінде Джозеф Пирс Оруэлл мен Хакслидің романдары «үлкен әдебиет» болғанымен, олардың «көрнекті болжамдарынан кем» екенін жазды. Пирс түсіндірді, Оруэлл мен Хакслиге әсер еткен «саяси диктатуралардың» «уақыты өтті», ал «Бенсонның қараңғы түсі біздің көз алдымызда іске асуда». Пирс былай деді: «Әлемнің Иесі» романында бейнеленген әлемде дәстүрлі моральға қарсы дінсіз гуманизм мен құдайсыздық жеңіске жеткен. Бұл философиялық релятивизмнің объективтілік үстемдігіне жеткен әлемі; төзімділік атынан діни доктриналарға жол берілмейтін әлем. Бұл әлемде эвтаназия кеңінен таралған, ал дінге көңіл бөлмейді. Бұл қасіретті әлемнің иесі – «бейбітшілік» атынан билікке ұмтылатын, «ақиқат» атынан дінді жоюға тырысатын, сырттай мейірімді саясатшы. Мұндай әлемде кішкентай және құлдырап бара жатқан шіркеу ғана зұлым «Әлемнің Иесіне» қарсы тұрып тұр. EWTN ток-шоуының жүргізушісі және Америка Честертон қоғамының президенті Дейл Ахквист Монсеньор Бенсонның романын жоғары бағалап, оның көбірек оқырмандарға жеткенін қалайтынын айтты. Майкл Д. О'Брайен оны өзінің апокалиптикалық «Соңғы күндердің балалары» сериясына әсер еткен деп атады.
Although it is not as well known as the dystopian writings of Evgeny Zamyatin, George Orwell, Ray Bradbury and Aldous Huxley, Lord of the World continues to have many admirers—especially among Conservative and Traditionalist Catholics. Reviewer Mary Whitebrough noted: "It is commonly believed than Benson wrote Lord of the World at least partly in response to the writings of H. G. Wells with their vision of a technologically advanced secularized future in store for humanity. But it is also possible that Wells, a veteran of numerous debates with Catholics, may have returned the favor. Wells' own The Shape of Things to Come takes up the basic plot element of Lord of the World and turns it upside down. In Things to Come, too, a secularized World Government embarks on a head on confrontation with the Catholic Church and eventually destroys it but for Wells, the World Secularists are the Good Guys and destroying the Church is a necessary, positive act. ( ) To be sure, Wells' World Government is far less brutal than the one predicted by Benson. In Wells' version The Pope and Cardinals are simply dosed with sleeping gas, rather than being firebombed, and Catholics are mainly educated out of their reactionary ways rather than persecuted into martyrdom. ( ) It is amusing to note that the Catholic Benson and the Secularist Wells were at one in dismissing the Protestants' power of resistance and seeing only the Catholic Church as a worthy opponent for Secularism." In a 2005 essay, Joseph Pearce wrote that, while Orwell and Huxley's novels are "great literature", they "are clearly inferior works of prophecy." Pearce explains that while "the political dictatorships" that inspired Huxley and Orwell "have had their day", "Benson's novel nightmare is coming true before our very eyes." Pearce elaborates, The world depicted in Lord of the World is one where creeping secularism and godless humanism have triumphed over traditional morality. It is a world where philosophical relativism has triumphed over objectivity; a world where, in the name of tolerance, religious doctrine is not tolerated. It is a world where euthanasia is practiced widely and religion hardly practiced at all. The lord of this nightmare world is a benign looking politician intent on power in the name of "peace", and intent on the destruction of religion in the name of "truth". In such a world, only a small and shrinking Church stands resolutely against the demonic "Lord of the World". EWTN talk show host and American Chesterton Society President Dale Ahlquist has also praised Monsignor Benson's novel and said that it deserves a wider audience. Michael D. O'Brien's has cited it as an influence on his Apocalyptic series Children of the Last Days.
Папаның мәлімдемелері
1992 жылдың 8 ақпанында кардинал Джозеф Ратцингер АҚШ президенті Джордж Буштың "Жаңа әлемдік тәртіпке" шақырған соңғы сөзін сынап айтты. Өз сөзінде болашақ Папа Монсеньор Бенсонның романы "бірліктің өркениетін және оның рухты жоюға қабілеттілігін" сипаттайтынын түсіндірді. Антихрист осыған ұқсас жаңа әлемдік тәртіпте бейбітшіліктің ұлы жеткізушісі ретінде бейнеленеді. 2013 жылдың қараша айында Папа Франциск уағызында "Әлемнің Иесі" романының "әлемнің атеистік рухын" дерлік болжамдайтындай бейнелейтінін айтты. 2023 жылдың наурыз айында Папа Франциск Аргентинаның La Nación газетімен сұхбаттасу кезінде "Әлемнің Иесін әрдайым ұсынатынын" қайта баялады. Ол кітапты "идеологиялық отарлау" контекстінде және үкіметтік құжаттарда пайда болатын гендерлік емес опциялар туралы сұраққа жауап ретінде сіңірді, мұндай құбылыс Бенсонның "болашақты көрсететін" әлемін еске түсірді, "онда айырмашылықтар жоғалып барады және бәрі біркелкі, бәрі бірдей, бүкіл әлемнің жалғыз басшысы".
On February 8, 1992, Cardinal Joseph Ratzinger criticised U. S. President George H. W. Bush's recent speech calling for "a New World Order" in a speech of his own at the Università Cattolica del Sacro Cuore. In his discourse, the future Pope explained that Monsignor Benson's novel described "a similar unified civilization and its power to destroy the spirit. The anti Christ is represented as the great carrier of peace in a similar new world order." In a sermon in November, 2013, Pope Francis praised Lord of the World as depicting "the spirit of the world which leads to apostasy almost as if it were a prophecy." In March 2023, Pope Francis again mentioned that he "always recommends" Lord of the World during an interview with the Argentinian newspaper La Nación. He referenced the book within the context of "ideological colonization" and in response to a question about non binary gender options appearing on government forms, saying that such a phenomenon reminded him of the Benson's "futuristic" world, “in which differences are disappearing and everything is the same, everything is uniform, a single leader of the whole world.”