Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ян Немек (12 шілде 1936 – 18 наурыз 2016) – чех кинорежиссері, ең маңызды туындылары 1960-шы жылдарға жатады. Кино тарихшысы Питер Хамес оны «Чехиялық жаңа толқынның тәуелсіз рухы» деп сипаттаған.
Jan Němec (12 July 1936 – 18 March 2016) was a Czech filmmaker whose most important work dates from the 1960s. Film historian Peter Hames has described him as the "enfant terrible of the Czech New Wave."
Өмірбаян
Немектің кинорежиссер ретіндегі мансабы 1950 жылдардың соңында, ол FAMU-да оқыған кезде басталды. Сол кезде Чехословакия КСРО-ға бағынышты коммунистік мемлекет болды, және көркемдік пен қоғамдық өркендеу цензура мен үкіметтік бақылауда болды. Бірақ, 1950 жылдардың басында таза үгіт-насихаттық фильмдердің сәтсіздігіне және Чехословакия киноиндустриясында Ян Прохазка сияқты ықпалды тұлғалардың болуының арқасында, 1960 жылдар Чехословакия киносында халықаралық деңгейде мойындалған шығармашылық өрлеуге алып келді, бұл «Чех Жаңа Толқыны» деп аталды, және Немек осы процесте белсенді қатысты.
Němec's career as a filmmaker started in the late 1950s when he attended FAMU. At that time, Czechoslovakia was a communist state subservient to the USSR, and artistic and public expression was subject to censorship and government review. However, thanks largely to the failure of purely propagandist cinema in the early 1950s and the presence of important and powerful people such as Jan Procházka within the Czechoslovak film industry, the 1960s led to an internationally acknowledged creative surge in Czechoslovak film that became known as the Czech New Wave, in which Němec played a part.
Кәсіби
Мектеп бітіру үшін Немец Арношт Лустигтің, автордың Холокост тәжірибесіне негізделген, қысқа әңгімесін бейімдеді. Немец Лустигтің шығармаларына қайта оралып, Холокостқа арналған "Түннің алмастары" (1964) атты ықпалды фильмін түсірді. Фильмде концентрациялық лагерге апаратын пойыздан қашқан екі жігіттің тағдыры баяндалады. Ол Холокост тәжірибесін эксперименттік әдістер арқылы, соның ішінде флэшбэктер, симуляцияланған галлюцинациялар және басты кейіпкерлердің тағдыры туралы көрерменді күдікке толы қалдыратын ерекше қос аяқпен көркемдеу арқылы бейнелегенімен ерекшеленеді. Бұл оның алғашқы үлкен жетістігі болды, және ол цензурадан өтті, сонымен қатар болашақтағы саяси қозғалыстың негізін қалауға көмектесті. Фильм экстремалды жағдайларда адам тәжірибесін зерттеудегі эстетикалық және техникалық жетістік деп танылды. Оның ең танымал туындысы – "Партия және қонақтар туралы есеп" (1966). Сюжеті пикникке шыққан достар тобының төңірегінде өрбиді, оларды Иван Выскочил ойнаған харизматикалық садист әдемі кешкі асқа шақырады. Садист олардың көпшілігін соқыр бағынуға және қатыгездікке итермелейді, ал қарсылық көрсеткендер аңға алынады. Фильм билік тарапынан жағымсыз қарсы алынды, себебі фильмде Выскочилдің Ленинге ұқсауы көзге түсетін еді, бірақ Питер Хаместің сөзіне сүйенсек, бұл жай ғана оқиға болған. Сонымен қатар, актерлік құрамында Йозеф Шкворецкий сияқты сол кездегі диссидент чехословакиялық зиялылар да болды. Фильм коммунистік мемлекетке қарсы бағытталған туынды ретінде қарастырылды, сондықтан президент Антонин Новотный оны көрген кезде "қабырғаға тірелгендей" сезінген және Немецтің бүлік жасады деген айыппен тұтқындалуы мүмкін болды. Алайда, саяси салдарлар күшін танытар алдында, ол тағы бір фильмді – "Махаббат шейіттері" (1966) мақұлдауға қол жеткізді. Бұрынғы қиындықтарын ескере отырып, фильм мүлдем саяси сипатта болмады, бірақ оның сюрреалистік лирикалық стилі билік өкілдеріне ұнаған жоқ. 1967 жылы Немец Амстердам кинофестивалінде үш күн ішінде "Ана мен бала" (1967) атты қысқаметражды фильм түсірді. Фильм Оберхаузен кинофестивалінде жүлде алды. Ол АҚШ продюсері үшін Прага көктемі туралы деректі фильм түсіріп жатқанда Варшава шартының Чехословакияға басып кіруі орын алды. Ол басып кіру туралы түсірілген кадрларды Венаға алып өтіп, Австрия теледидарында көрсетті. Ол кадрларды Прага көктемі туралы деректі фильммен біріктіріп, "Прагаға арналған оратория" фильмін шығарды. 1968 жылдың күзінде Нью-Йорк кинофестивалінде фильмке тұрғанша жақсы қарсы алынды. Немец түсірген кадрлар көптеген халықаралық жаңалықтар агенттіктері басып кірудің деректері ретінде пайдаланылды. Филип Кауфманның "Төзімсіздіктің жеңілдігі" (1988) фильмінің бейімделуінде фильмнен алынған кадрлар қолданылды; Немец кеңесші ретінде де жұмыс істеді. 1974 жылдан 1989 жылға дейін ол Германияда, Парижде, Нидерландыда, Швецияда және АҚШ-та өмір сүрді. Ол Америка Құрама Штаттарында он екі жыл тұрды.
For graduation, Němec adapted a short story by Arnošt Lustig based on the author's experience of the Holocaust. Němec would return to Lustig's writing to direct the influential film Diamonds of the Night (1964), also based on the Holocaust. That film follows the fate of two boys who escape from a train taking them to a concentration camp. It is noted for its dramatic subjectivization of the experience of the Holocaust using experimental techniques including flashbacks, simulated hallucinations, and an unusual double ending that leaves the viewer in doubt as to the fate of its protagonists. It was his first major success, and while it passed the censors' reviews, it helped lay the foundation for the political movement that was coming. The film has since been called an aesthetic and technical milestone in the exploration of human experience under extreme conditions. His best known work is A Report on the Party and the Guests (1966). Its plot revolves around a group of friends on a picnic who are invited to a bizarre banquet by a charismatic sadist, played by Ivan Vyskočil, who eventually bullies most of them into blind conformity and brutality while those who resist are hunted down. The film received a particularly bad reception from the authorities as Vyskočil in the film had a remarkable likeness to Lenin, though according to Peter Hames this was accidental. Moreover, the cast consisted of various dissident Czechoslovak intellectuals of the day, including Josef Škvorecký. The film was viewed as being so subversive to the Communist state that Antonín Novotný, the president, was said to "climb the walls" on viewing it and Němec's arrest for subversion was considered. However, before the political fallout from this was able to take effect, he managed to have one more feature approved: Martyrs of Love (1966). Perhaps in consideration of the previous troubles he had suffered, the film was completely apolitical, but nevertheless its surrealist lyrical style did not endear it to the authorities. In 1967 Němec made a short film Mother and Son (1967) during three days at Amsterdam film festival. The film won an award at the Oberhausen Film Festival. He was in the middle of shooting a documentary about the Prague Spring for a US producer when the Warsaw Pact invasion of Czechoslovakia occurred. He smuggled his footage of invasion to Vienna, where it was broadcast on Austrian television. He edited the footage together with the Prague Spring documentary and released the film as Oratorio for Prague. It received standing ovations at the New York Film Festival in the fall of 1968. Němec's footage would eventually be used by countless international news organizations as stock footage of the invasion. Philip Kaufman's film adaptation of The Unbearable Lightness of Being (1988) used footage from the film; Němec also served as an advisor. From 1974 to 1989, he lived in Germany, Paris, the Netherlands, Sweden, and the United States. He stayed in the United States for twelve years.
Жеке өмір және өлім
1963 жылы костюм дизайнымен айналысатын және сценарист Эстер Крумбаховаға үйленді; олар 1968 жылы ажырасты. 1970 жылы ол әнші Марта Кубишовамен үйленді; олар 1973 жылы ажырасты. 1984 жылы үшінші әйелі, чех тілі сабақтарын оқытушы Вероника Бауманнға үйленді; олар 2003 жылы ажырасты. Одан кейін ол киномонтаждаушы Ива Русзелаковаға үйленді. 2003 жылдың мамыр айында Немек әке болды. Немек 18 наурыз 2016 жылы аурудан қайтыс болды; оның жасы 79-ға толды.
He married costume designer and screenwriter Ester Krumbachová in 1963; they divorced in 1968. In 1970 he married singer Marta Kubišová; they divorced in 1973. He married his third wife Veronica Baumann, a Czech language teacher, in 1984; they divorced in 2003. He married film editor Iva Ruszelakova shortly after. In May 2003, Němec became a father. Němec died of an illness on 18 March 2016; he was 79.