Америкалық XB-68 бомбалаушы жобасы: 1954 жылы ұсынылған, бірақ салынбаған жоба. Weapon System 302A талабы, Martin, Douglas, Boeing сынды компаниялардың қатысуы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Америкалық бомбалаушы жобасы
American bomber project
Martin XB-68 – екі адамдық экипажға арналған, 1954 жылы АҚШ Әуе күштеріне ұсынылған, үстінкү дыбыс жылдамдығындағы орташа тактикалық бомбалаушы. Алайда, кез келген ұшақ салынбастан бұрын жоба тоқтатылды.
The Martin XB 68 was a supersonic medium tactical bomber with a crew of two that was proposed in 1954 to the United States Air Force. The project, however, was canceled before any aircraft were built.
Жобалау және әзірлеу
Гленн Л. Мартин компаниясы 1952 жылы Дуглас ұшақ компаниясы және Солтүстік Америка авиациясы, Inc. компанияларының ұсыныстарымен бәсекелесіп, қару жүйесі 302A талабына жауап ретінде жобалау зерттеулерін ұсынды. 1954 жылы түзетілген жобалар қайтадан ұсынылды. Boeing Airplane Company компаниясы да бәйге аяқталғаннан кейін жоба ұсынды, бірақ ол автоматты түрде қабылданбады. 1956 жылы Мартин 316 жеңімпаз деп жарияланды және XB 68 белгісін алды. 1962-1965 жылдар аралығында қолданысқа енгізу жоспарланған. Lockheed F 104 ұшағына ұқсас конструкциясы бар XB 68 негізінен болаттан жасалуы тиіс болды, экипажы – ұшқыш-радиооператор, навигатор-бомбалаушы және қорғаныс жүйелері операторы қысымды бөлімде орналасатын, қозғалтқыштардан сүзілген ауамен және жоғары Мах жылдамдықтарында булану салқындату жүйесімен салқындатылатын. B 68-дің қысқа, алмаз тәрізді қанаттары және Т тәрізді құйрық бөлігі болуы керек еді. Ол орташа және жоғары биіктікте дыбыс жылдамдығынан асып өтетін жылдамдықпен жұмыс істеуге арналған. Жобалау бірден инерциялық навигациялық бомбалау және навигациялық жүйеге байланысты қиындықтарға тап болды, егер бомбалаушы өндіріске жіберілген болса, онда қолданысқа енгізуді кем дегенде 1963 жылға дейін ықшамдау қажет болар еді. 1957 жылы Әскери-әуе күштерінің бас штабы қатаң бюджеттік шектеулер мен басқа қару жүйелеріне басымдық беруді негілдеп, жобаны тоқтатты, бұл мәселелерді мәнсіз етті. Орташа тактикалық бомбалаушының дизайнына әлі бірнеше жыл бар екенін мойындағаннан кейін, Әскери-теңіз күштерінің Дуглас A3D ұшағының Әскери-әуе күштеріне арналған нұсқасын пайдалануды жалғастыру жоспары іске асырылды, ол B 66 Destroyer деп аталды. Құрылысы жоспарланған екі XB 68 прототипі мен бір статикалық сынақ үлгісі тоқтатылды және ешқайсысы да салынбады. Қуатты қамтамасыз ету үшін әрқайсысы теңіз деңгейінде статикалық итеру күші бар екі Pratt & Whitney J75 (JT4B-21) турбореактивтік қозғалтқыштары қолданылатын, сондай-ақ максималды қуатта 54 700 фут (16 673 м) биіктікте максималды жылдамдық пен максималды қуатта 42 200 фут (12 863 м) биіктіктегі жауынгерлік жылдамдық қамтамасыз етілді. Жауынгерлік қашықтық 4,15 сағат ішінде орташа жылдамдықпен жүк көлемімен жоспарланған.
The Glenn L. Martin Company submitted design studies in response to the Weapon System 302A requirement in 1952 in competition with proposals from Douglas Aircraft Company and North American Aviation, Inc. Revised designs were presented again in 1954. The Boeing Airplane Company also submitted a design after the competition date had passed and was automatically rejected. The Martin 316 was declared the winner in 1956 and received the designation XB 68. Deployment was projected for the 1962 1965 period. With a conventional layout that somewhat resembled a scaled up Lockheed F 104, the XB 68 was to have been primarily of steel construction, with the crew of a pilot radio operator and navigator bombardier defense systems operator in a pressurized compartment, to be cooled by filtered bleed air from the engines, and a refrigeration unit for evaporative cooling at high Mach numbers. The B 68 would have had stubby diamond shaped wings and a raked T tail empennage. It was intended to be operated at supersonic speeds at medium and high altitudes. The design immediately ran into serious difficulties over the inertial guidance bombing and navigation system, which, had the bomber been approved for production, would have pushed deployment back to at least 1963. The problems were rendered moot when Air Force headquarters cancelled the project in 1957, citing stringent budget limitations and higher priorities for other weapon systems. Recognizing that the medium tactical bomber design was still years away, plans were carried forward instead to continue using an Air Force version of the Navy's Douglas A3D, which was designated B 66 Destroyer. Two planned XB 68 prototypes and one static test model were cancelled, and none were built. The chosen power plant was two Pratt & Whitney J75 (JT4B 21) axial flow turbojets of static sea level thrust each with afterburner, providing a maximum speed of at 54,700 feet (16673 m) altitude at maximum power and a combat speed of at 42,200 feet (12863 m) altitude at maximum power. Combat range was planned for with payload at average speed in 4.15 hours.