Федералдық қаржыландыруды алатын мекемелер үшін азаматтық құқықтар заңының қабылдануы

Кіріспе

Федералды қаржыландырылатын мекемелердің азаматтық құқықтар заңнамасын сақтауын талап ететін заң. 1987 жылғы Азаматтық құқықтарды қалпына келтіру туралы заң, немесе Гроув Сити Биллі – АҚШ-тың заңнамалық актісі. Ол федералдық қаражат алатын ұйымдардың барлық қызметінде, тек қаржыландырылған бағдарламада немесе іс-шарада ғана емес, азаматтық құқықтар заңнамасын сақтауын белгілейді. Бұл заң 1984 жылғы Grove City College v. Bell, 465 U.S. 555 ісі бойынша Жоғарғы Соттың шешімімен орнатылған бұрынғы үрдісті жойды. Аталған шешімде 1972 жылғы Білім беру туралы түзетулердің IX тарауындағы кемсітушілікке қарсы ережелерді сақтау міндеті тек федералдық қаржылай көмек алатын білім беру мекемесінің белгілі бір бағдарламасына ғана, мекеменің өзіне емес, қолданылатындығы айтылған болатын.

Өмірбаян

Заң 1984 жылы «Гроув Сити Колледжіне қарсы Белл» жоғарғы сотының шешіміне жауап ретінде ұсынылды. Бұл шешімде федералды қаржылай көмек алатын білім беру мекемесінің нақты бағдарламасы ғана IX тараудың дискриминацияға қарсы қағидаларын сақтауы керек екендігі айтылды. Бұл шешім білім беру мекемелеріне басқа салаларда да дискриминациялық тәжірибелерді жалғастыруға мүмкіндік жасады, бұл аз ұлт өкілдеріне, әйелдерге және мүмкіндігі шектеулі адамдарға елеулі әсер етті.

Заңнамалық тарихы

Заң алғаш рет 1984 жылдың маусым айында (375–32) Палатада қабылданды, бірақ абортқа қатысты кемсітушілікке тыйым салатын IX-тарау ережелеріне тигізетін ықтимал әсерлеріне байланысты туған дау-жанжалдардан кейін бірнеше жылға тоқтап қалды. Бұл дау-жанжал азаматтық құқықтар коалициясының тиімділігіне кедеріс келтірді. 1988 жылдың қаңтарында Сенат сенатор Джон Данфорттың (R-MO) ұсынған түзетуін қабылдады. Ол "аборт мәселесінде бейтарап" деп сипатталды және Заң федералдық қаржыландыру алатын ұйымдарды аборт жасауға төлеуге немесе оны ұйымдастыруға міндеттемейтінін, сондай-ақ аборт қызметтерін пайдаланатын немесе іздейтін әйелдерге қатысты кемсітушілікке тыйым салатынын нақтылады. Бұл түзетуге Ұлттық Әйелдер Ұйымы және басқа да "таңдау құқығын" жақтаған топтар қарсы болды, бірақ нәтижесінде заң жобасы Палата мен Сенатта қабылданды. Сенаттағы соңғы дауыс беру 1988 жылдың 28 қаңтарында 75–14 (Сенаттың Демократиялық фракциясында 48–0 және Сенаттың Республикалық конференциясында 27–14) нәтижесінде аяқталды, ал 11 мүше дауыс беруге қатыспады немесе қалыс қалды. Өкілдер палатасындағы соңғы дауыс беру 1988 жылдың 2 наурызында 315–98 (Демократиялық фракцияда 242–4 және Республикалық фракцияда 73–94) нәтижесінде аяқталды, ал 20 мүше дауыс беруге қатыспады немесе қалыс қалды. 1988 жылдың 16 наурызында президент Рональд Рейган бұл заң жеке ұйымдардың шешім қабылдау құқығына мемлекеттік биліктің тым көп араласуын білдіреді және "біздің қоғамдағы діни институттардың бостандығы мен тәуелсіздігін едәуір шектеуге" алып келеді деп мәлімдеп, заңға вето қойды. 1988 жылдың 22 наурызында Сенат Рейганның ветосын 73–24 (Сенаттың Демократиялық фракциясында 52–0 және Сенаттың Республикалық конференциясында 21–24) дауысымен жоққа шығарды, ал 3 мүше дауыс беруге қатыспады немесе қалыс қалды. Сол күні Палата да заң жобасын 292–133 (Демократиялық фракцияда 240–10 және Республикалық фракцияда 52–123) дауысымен қолдады, ал 7 мүше дауыс беруге қатыспады немесе қалыс қалды. Рейганның ветосы 1866 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға Эндрю Джонсонның салған ветосынан бері азаматтық құқықтар туралы заңға салынған алғашқы вето болды.

The Act was first passed by the House in June 1984 (375–32) but stalled for several years after divisions over its potential effects on Title IX regulations prohibiting discrimination relating to abortion impeded the effectiveness of a civil rights coalition. In January 1988, the Senate accepted an amendment by Senator John Danforth (R MO). He is described as "abortion neutral" and clarified that the Act does not impose a requirement for entities receiving federal funding to pay or provide for abortions and that it prohibits discrimination against women who use or seek abortion services. The amendment was opposed by the National Organization for Women and other pro choice groups but ultimately resulted in passage of the bill in both the House and the Senate. The final vote in the Senate, on January 28, 1988, was 75–14 (48–0 in the Senate Democratic Caucus and 27–14 in the Senate Republican Conference), with 11 members voting present or abstaining. The final vote in the House of Representatives on March 2, 1988, was 315–98 (242–4 in the House Democratic Caucus and 73–94 in the House Republican Conference) with 20 members voting present or abstaining. On March 16, 1988, President Ronald Reagan vetoed the bill by arguing that the Act represented an overexpansion of governmental power over private organizational decision making and "would diminish substantially the freedom and independence of religious institutions in our society." On March 22, 1988, the Senate overrode Reagan's veto by a vote of 73–24 (52–0 in the Senate Democratic Caucus and 21–24 in the Senate Republican Conference) with 3 members voting present or abstaining. On the same day, the House voted in favor of the bill with a vote of 292–133 (240–10 in the House Democratic Caucus and 52–123 in the House Republican Conference), with 7 members voting present or abstaining. Reagan's veto was the first veto of a civil rights act since Andrew Johnson vetoed the Civil Rights Act of 1866.

Қаулылар

1972 жылғы Білім беру түзетулерінің IX тарауынан (білім беру мекемелерінде жыныстық дискриминацияға тыйым салатын) өзге, осы Заң 1973 жылғы Реабилитация туралы заңға (мүгедектік негізінде дискриминацияға тыйым салатын), 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның VI тарауына (расалық дискриминацияға тыйым салатын) және 1967 жылғы Жұмыспен қамту саласындағы жасқа қатысты дискриминация туралы заңға (жұмыспен қамтуда жас бойынша дискриминацияға тыйым салатын) қолданылады. Заң қабылдалғаннан кейін, федералдық қаржыландыру алатын білім беру мекемелері жыныс, нәсіл және мүгедектікке қатысты заңдарды қоса алғанда, барлық федералдық азаматтық құқықтар заңдарына сәйкес келуге міндетті болды. Бұл заң білім беру мекемелерінде дискриминацияға қарсы қорғауды студенттер, оқытушылар және қызметкерлерді қоса, кеңейтті.