Ұлыбританияның бас раввині: Иосиф Герман Герц өмірі мен қызметі

Кіріспе

Ұлыбританияның бас раввині (1913–1946)

Джозеф Герман Герц (25 қыркүйек 1872 – 14 қаңтар 1946) – британдық раввин және Киелі кітапты зерттеуші. Ол 1913 жылдан өмірінің соңына дейін, 1946 жылға дейін Ұлыбританияның бас раввині лауазымын атқарды, бұл кезең екі дүниежүзілік соғыс және Холокостты қамтыды.

Ерте өмір

Герц 1872 жылы Венгрия Корольдігінің Ребрин/Ребрени қаласында (қазіргі Словакия Республикасының Земплинска Широка ауылының бір бөлігі) дүниеге келді және 1884 жылы Нью-Йорк қаласына көшіп келді. Ол Нью-Йорк қалалық колледжінде (BA), Колумбия университетінде (PhD) және Америка еврей теологиялық семинариясында (рабби, 1894, семинарияның тұңғыш түлегі) білім алды. Оның алғашқы діни қызметі Сиракуза қаласында, Нью-Йорк штатында, қазіргі Адат Йешурун ғибадатханасында болды.

Оңтүстік Африка

1898 жылы ол Оңтүстік Африканың Трансваал аймағына көшіп, Йоханнесбургтегі Витватерсранд ескі еврей қауымына қосылды. 1899 жылы президент Пол Крюгердің британдықтарға деген ықыласы мен Оңтүстік Африкадағы еврейлер мен католиктердің діни шектеулерін алып тастауды қолдағаны үшін оны елден қуу әрекеттеріне қарамастан, ол 1911 жылға дейін сол жерде тұрды. 1906–1908 жылдары Трансваал университетінің колледжінде (кейін Витватерсранд университеті деп аталды) философия профессоры болды. 1911 жылы ол Нью-Йоркке қайтып, Орах-Чайим қауымына қосылды.

Бас раввин

1913 жылы Герц Ұлыбритания империясының Біріккен еврей қауымдарының бас раввині болып сайланды; ол Даян Моза Хямсонға 298 дауысқа қарсы 39 дауыс алды. Оның қарсыластарының арасында Бернард Драхман да болды. Герц осы лауазымда өмірінің соңына дейін қызмет етті. Оның қызмет ету кезеңіне түрлі адамдармен, әсіресе еврей қауымы ішіндегілермен туындаған дау-дамайлар әсер етті; Ұлттық биография сөздігі оны «күресшіл консерватор» деп сипаттайды. Ол келіспеушіліктерді тыныш талқылау арқылы шешуді жақтады, бірақ барлық басқа әдістер таусылғаннан кейін ғана. Лауазымына қарамастан, тіпті Ұлыбританияда да ол соңғы раввиндік билік ретінде толыққанды мойындалмады. Біріккен Синагог басшылығымен Ұлыбритания империясының Біріккен еврей қауымдары деп аталатын синагогтар тобының бас раввині болған кезде, 1880 жылдан бері келген жаңа иммигранттардың бір бөлігі оны жеткіліксіз ортодоксалды деп санады. Герц оларды сендіруге және оларға ықпал етуге бар күшін жұмсады; ол осы иммигранттар арасындағы беделін арттырды, рабби Езекел Абрамскийді Лондонның Бет-Динінің басшысы болуға көндірді. Герц 1920-1930 жылдары көптеген еврейлер қарсы болған кезде, сионизмді қатты қолдауымен басқаларды ашуландырды, олар бұл еврей қауымына екіұшты адалдық тағылымын келтіретінінен қорқып жүрді. Герц реформалық және либералды иудаизмге қатысты қарсы болды, бірақ бұл жеке антагонизм тудырмады және реформалық яһудилердің жаназасына қатысуға қарсылық білдірмеді. Дегенмен, осының бәріне қарамастан, оның шешен сөйлеуі, анық жазуы, білімі мен адалдығы британдық яһудилердің көпшілігінің және яһуди қауымынан тыс көптеген адамдардың құрметіне ие болды. Оның Тораға жасаған түсіндірмелері бүгінгі күнге дейін Ұлыбританиядағы ортодоксалдық синагогтарда және еврей үйлерінде кездеседі. Кейбір ультра-ортодоксалдық яһудилер Герцке құрметпен қарамаса да, белгілі ультра-ортодоксалдық раввин Носсон Шерман Герцтің «үлкен адам», батыл раввин екенін, және ол еврей теологиялық семинариясымен байланысты болғанына қарамастан, «күмәндіз православиелік» екенін мәлімдеді. Герц Холокосттың қорқыныштылығын қатаң айыптады (бірде куәгерлердің «Футбол формасын киген неміс сарбаздары [Киевке жақын] стадионға кірді. Олар нәрестелерді аналарының қолынан жұлып алып, оларды стадионда футбол добы ретінде тепті») бірақ еврей босқындарының балалары басқа ұлттың үйінде өсіп-өнуіне әкелетін жағдайда Киндертранспортқа қарсы болды. Герц британдық соғыс күшін ең жоғары деңгейде бағалады, 1944 жылдың соңында премьер-министр Уинстон Черчилльге 70 жылдық мерейтойымен құттықтау жолдады: «Егер сіздің даналығыңыз бен батылдығыңыз болмаса, Виши Англиясы батыс халықтарына құлдық, Израильге өлім және адамзаттың қасиетті мұрасына қараңғылық әкелетін күшті шайтанның алдында жатқан болар еді». Ол Еврейлер колледжінің экс-официо президенті және 1939-1945 жылдар аралығында директор қызметін атқарды. Ол 1922-1923 жылдары Англияның еврей тарих қоғамының президенті болды, және өкілеттігі аяқталғаннан кейін қоғамдағы лекцияларды оқып, 1937 жылы Германияның Кёльн қаласының бас раввині, раввин доктор Адольф Кобердің лекциясын өткізді. Ол сондай-ақ Англо-еврей уағыздаушылар конференциясының президенті болды. Ол Иерусалимдегі Еврей университетінің директорлар кеңесінде және оның Яһуди зерттеулер институтының басқарушы кеңесінің төрағасы болды. Ол еврей және еврей емес ұйымдардың вице-президенті болды, оның ішінде Англо-еврей қауымдастығы, Лондон ауруханасы, Ұлттар лигасы одағы, Ұлттық қоғамдық мораль кеңесі және Король Георгий теңізшілер қоры. 1942 жылы Кентербери архиепискобы Уильям Темплмен бірге Герц еврейлерге қарсы фанатизммен күресу үшін христиандар мен яһудилер кеңесін құрды. Оның қызы Джудит раввин Соломон Шонфельдке үйленді. Оның шөбересі - экономист Норина Герц.

In 1913, Hertz was elected Chief Rabbi of the United Hebrew Congregations of the British Empire; he received 298 votes against 39 for Dayan Moses Hyamson. His rival candidates had also included Bernard Drachman. Hertz held the post until his death. His tenure was affected by arguments with a wide variety of people, mainly within the Jewish community; the Dictionary of National Biography describes him as a "combative Conservative". It was said that he was in favour of resolving disagreements by calm discussion – when all other methods had failed. Despite his title, he was not universally recognised as the final rabbinical authority, even in Britain. While he was Chief Rabbi of the group of synagogues known as the United Hebrew Congregations of the British Empire, led by the United Synagogue, a minority of new immigrants who had arrived since the 1880s regarded it as insufficiently orthodox. Hertz tried both persuasion and such force as he could muster to influence them; he added to his credibility among these immigrants by persuading Rabbi Yehezkel Abramsky to become head of the London Beth Din. Hertz antagonised others by his strong support for Zionism in the 1920s and 1930s, when many Jews were against it, fearing that it would lead to accusations against the Jewish community of divided loyalty. Hertz was strongly opposed to Reform and Liberal Judaism, though he did not allow this to create personal animosities, and had no objection in principle to attending the funerals of Reform Jews. However, despite all this, his eloquent oratory, lucid writing, erudition and sincerity earned him the respect of the majority of British Jews and many outside the Jewish community. His commentary on the Torah is still to be found in most Orthodox synagogues and Jewish homes in Great Britain. Despite there being some Ultra Orthodox Jews who do not look up to Hertz, prominent Ultra Orthodox Rabbi Nosson Scherman maintained that Hertz "was a great man," a courageous Rabbi, and that although he was affiliated with the Jewish Theological Seminary Hertz "was Orthodox, without any question." Although Hertz vigorously denounced the horror of the Holocaust (at one point relating an eyewitness claim that "German soldiers in football attire entered [a] stadium [near Kiev]. They snatched the infants from their mothers' arms and used them as footballs, bouncing and kicking them around the arena. "), Hertz was opposed to the Kindertransport if it meant Jewish refugee children would be raised in the homes of gentiles. Hertz saw the British war effort in the noblest of terms, wishing Prime Minister Winston Churchill a happy 70th birthday in late 1944 with the message, "But for your wisdom and courage there would have been a Vichy England lying prostrate before an all powerful Satanism that spelled slavery to the western peoples, death to Israel, and night to the sacred heritage of man." He was ex officio President of Jews' College, and Acting Principal, 1939–45. He was President of the Jewish Historical Society of England, 1922–3 and after his tenure was over, he continued to preside over lectures at the society including a lecture by then Chief Rabbi of Cologne, Germany, Rabbi Dr. Adolf Kober in 1937. He was also President of the Conference of Anglo Jewish Preachers. He was on the Board of Governors of the Hebrew University of Jerusalem and Chairman of the Governing Body of its Institute of Jewish Studies. He was Vice President of a wide variety of Jewish and non Jewish bodies, including the Anglo Jewish Association, the London Hospital, the League of Nations Union, the National Council of Public Morals and King George's Fund for Sailors. In 1942, with the Archbishop of Canterbury, William Temple, Hertz founded the Council of Christians and Jews to combat anti Jewish bigotry. His daughter Judith married Rabbi Solomon Schonfeld. His great granddaughter is the economist Noreena Hertz.

Императорлық тур

1920-1921 жылдары Герц Британ империясы бойынша пасторлық тур жасаған алғашқы бас раввин болды. Ол мұндай тур туралы ойға Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Уэльс ханзадасының Канадаға жасаған сәтті сапары туралы естігеннен кейін келді және Британ доминиондарындағы (кейін Британ одақтастығы деп аталған) шағын еврей қауымдастықтарын аралау үшін сондай шара жасауға шешім қабылдады. Герцтің "Императорлық туры" оны 11 ай ішінде Оңтүстік Африка, Родезия, Австралия, Жаңа Зеландия, Фиджи және Канададағы 42 еврей қауымдастығына жеткізді. Ол еврейлер мен еврей емес адамдарға Киелі кітап туралы лекция оқыды және еврей білімі үшін 1 миллион фунт стерлинг жинауға тырысты. Ол 1920 жылдың 27 қазанында 66 000 еврей халқы бар Оңтүстік Африкада турын бастады және үш ай бойы елді теміржолмен 5000 мильге дейін аралап, бірнеше кіші қауымдастықтарда, сондай-ақ Кейптаунда, Йоханнесбургте және Преторияда тоқтады, онда оны премьер-министр Ян Смютс қарсы алды. Содан кейін ол 20 000 еврейі бар Австралияға барып, 20 қауымдастықта лекция оқыды. Оның саяхаты оны 2500 еврейі бар Жаңа Зеландияға жеткізді, еврей отбасылары тұратын Фиджиде тоқтады, содан кейін 1921 жылдың 4 шілдесінде 125 000 еврейі бар Канадаға алты апталық турға келді, ол Батыс Канаданы, Ванкувер, Калгари, Эдмонтон, Саскатун, Регина және Виннипег қалаларын аралап өтті, онда он бір уағыз айтты, он үш кездесуде сөйледі, сондай-ақ төрт вице-губернатормен кездесті, жеті қала әкімімен қабылдаулар өткізді және үш провинция премьер-министрімен кездесті. Ол Торонтодағы ірі еврей орталықтарында және Монреальдегі Канаданың ең үлкен 40 000 еврей қауымында көптеген шараларға қатысты, оның ең жарқыны 2000 балаға арналған саябақтағы сөйлеуі болды. Ол Новая Шотландиядағы Галифакс қаласына барып, 1921 жылдың 16 тамызында Нью-Брансуиктегі Сент-Джон қаласында Киелі кітапқа арналған лекциямен турын аяқтады. Ұлттар лигасы жыл сайын күнтізбені өзгертуді қарастырып жатқан болатын, «Әлемдік күнтізбе» деп аталатын күнтізбеде әр күнді әр жылдың бір күнімен сәйкес етуді көздеді. Бұл үшін әр жыл сайын бір күн (ілгері жылдары екі күн) апта күні емес, «әлемдік күн» болуы керек еді. Осылайша, жыл бойы бірінен соң бірі келетін сенбілердің арасында жеті емес, сегіз күн болар еді. Осылайша, еврейлердің сенбі күні әр жетінші күні әр жыл сайын басқа күнді құрар еді. Бұл христиандардың сенбі күніне де қатысты. Герц бұл еврейлер мен христиандардың сенбі күндерін сақтауына қиындықтар тудыратынын түсінді және бұл ұсынысты жеңу үшін бүкіл әлемдік діни қарсылықты ұйымдастырды.

From 1920 to 1921, Hertz became the first chief rabbi to undertake a pastoral tour of the British Empire. He arrived at the idea of such a tour after reading reports of the Prince of Wales' successful tour of Canada following the First World War and decided to do something similar to visit small Jewish communities in the British Dominions (later known as the British Commonwealth). Hertz "Imperial tour" took him 40,000 miles and to 42 Jewish communities over 11 months in South Africa, Rhodesia, Australia, New Zealand, Fiji and Canada. He lectured extensively on the Bible to Jews and non Jews and sought to raise £1 million for Jewish education. He began his tour in South Africa , which had a Jewish population of 66,000, on 27 October 1920 and travelled throughout the country over a period of three months, covering 5,000 miles by railway, including stops in several smaller communities as well as the Cape Town, Johannesburg and Pretoria, where he was greeted by Prime Minister Jan Smuts, followed by a trip to Bulawayo in neighbouring Rhodesia. He then proceeded to Australia, with 20,000 Jews, where he delivered lectures in 20 communities. His travels then took him to New Zealand, with 2,500 Jews, stopped in Fiji where a few Jewish families were living, before arriving in Canada, with 125,000 Jews, on July 4, 1921 for a six week tour that took him across Western Canada with stops in Vancouver, Calgary, Edmonton, Saskatoon, Regina and Winnipeg delivering eleven sermons and speaking at thirteen meetings as well as receptions with four Lieutenant Governors, received by seven Mayors and visiting three provincial Premiers. He carried out many engagements in the large Jewish centres of Toronto and in what was then Canada's largest Jewish community of 40,000 in Montreal, highlighted by an address to 2,000 children in a park. He continued to Halifax, Nova Scotia before concluding with a Bible lecture in St. John, New Brunswick, departing Canada on August 16, 1921. The League of Nations was considering a calendar amendment, The World Calendar, such that a given date would fall on the same day of the week every year. This requires that one day every year (two in leap years) is not any day of the week but a "world day". Thus, once or twice a year there would be eight days rather than seven between consecutive Saturdays. Thus the Jewish Sabbath, which must occur every seventh day, would be on a different weekday each year. The same applies to the Christian Sabbath. Hertz realised that this would cause problems for Jews and Christians alike in observing their Sabbaths, and mobilised worldwide religious opposition to defeat the proposal.

Құрметтер

1943 жылы оған Құрмет серіктері орденінің мүшесі атағы берілді. Ол Бельгияның Леопольд II орденінің командирі де болды және Колумбия университетінің медалін алды. 1996 жылдың 12 наурызында Майда Вейлдегі 103 Хамильтон Террасасындағы бұрынғы Лондон үйіне мемориалдық тақта орнатылды.

Жарияланымдар

Оның уағыздарының жинағы "Иудаизмнің нығаюы" жоғары бағаланды. Ол "Уағыздар", "Сөздер" және "Зерттеулер" атты тағы үш томдық кітап жариялады. "Еврей ойларының кітабы" (1917), мыңжылдықтар бойы жиналған еврей даналығының таңдамасы, зор танымал болды және 25 рет басылды. "Женевадағы сенбі күні үшін күрес" – күнтізбе реформасына қарсы күресін баяндайтын еңбек. Герц еврей-ағылшын тілдеріндегі еврей дұға кітабының, яки Сиддурдың (1946) редакциясын жасады, сондай-ақ "Еврей энциклопедиясына" және "Британ энциклопедиясына" үлес қосты.