Кіріспе
Маклсфилд каналы – Англияның шығыс Чешир аймағында орналасқан канал. 1765 жылдан бастап Маклсфилд қаласын ұлттық желіге қосу үшін әртүрлі жобалар ұсынылды, бірақ бұл жоспар 1824 жылға дейін іске аспады. Сол кезде теміржолдың тиімдірек болатыны туралы пікірлер айтылды, алайда құрылған комиссия каналды таңдады және инженер Томас Телфорд бұл шешімді мақұлдады. Салынған канал – Телфордтың типік каналы, ол қазу және толтыру арқылы салынды, көптеген тіліктер мен үйінділерге ие, мүмкіндігінше түзу бағытты ұстанды. Бірақ Телфордтың оның құрылысына тікелей қатысы болған жоқ, оны Уильям Кросли басқарды. Канал 1831 жылы ашылды және ұзындығы 42 шақырымды құрайды. Оның он екі шлюзі Бослидегі бір қабатта орналасқан, бұл деңгейді 36 метрге өзгертеді. Канал солтүстіктегі Марплдегі Пик-Форест каналымен қосылыстан басталып, негізінен оңтүстікке қарай, Маклсфилд және Конглтон қалалары арқылы өтеді, содан кейін Трент және Мерси каналының Холл Грин тармағымен қиылысады. Қиылыста деңгейді 1 метрге (0 м) төмендететін тоқтату шлюзі орналасқан, ал тармақ тағы 2 шақырым (1,5 миль) қашықтықта Hardings Wood Junction-ға дейін созылады, онда ол Trent және Mersey негізгі желісімен қосылады. Бұл қысқа тармақ қазіргі әдебиеттерде әдетте Маклсфилд каналының бөлігі деп есептеледі. Теміржолдардан туындаған күшейіп келе жатқан қауіптерге және Трент пен Мерсидің теміржол компаниясымен бірігуді жоспарлағандығына байланысты басқару шығындарды қысқарту үшін бар күшін салды. 1846 жылы олар каналды теміржол компаниясына сату туралы келісімге келді, ол жақын арада Манчестер, Шеффилд және Линкольншир теміржолы болып қайта аталды. Теміржолдың меншігінде канал көптеген басқа каналдарға қарағанда жақсы жағдайда болды және коммерциялық тасымалдау 1954 жылға дейін жалғасты. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан бері каналды демалыс мақсатында пайдалану кеңейді, ал 1943 жылы құрылған және Хай-Лейн тармағында орналасқан Солтүстік Чешир круиздік клубы британдық ішкі су жолдарындағы алғашқы круиздік клуб атанды. 1960 жылдардың басында Аштон каналы мен төменгі Пик-Форест каналын жабу жоспарларына байланысты солтүстік бөлігінің оқшаулану қаупі туды, бірақ белсенді науқандар мен қалпына келтіру қозғалысы 1968 жылғы Көлік туралы заңға әкелді, ол осы каналдардың болашағын қамтамасыз етті. 1965 жылы каналды Чешир сақинасының бөлігі деп тану Ішкі су жолдары қауымдастығының каналдардың демалыс әлеуетін дамыту стратегиясының бір бөлігі болды. 1975 жылы бүкіл каналды Маклсфилд муниципалитеті қорғалатын аймақ деп жариялады, ал оның көптеген құрылыстары тарихи маңыздылығын ескере отырып, II дәрежелі тізімге енгізілді. Бұған жергілікті тұрғындар жылан көпірлері деп атайтын әдемі көпірлердің бірнешеуі кіреді. Каналдың көп бөлігі ауылдық жерлерден өтеді, ашық далалармен суреттеледі, сонымен қатар әсерлі үйінділер мен акведуктар бар, олар каналды өзен аңғарларынан өткізеді. Халық тығыз қоныстанған аймақтарда бұрын каналмен қызмет көрген, бірақ қазір шағын өнеркәсіптік орталықтарға немесе пәтерлерге айналдырылған бірнеше ірі диірмендер орналасқан.
The Macclesfield Canal is a canal in east Cheshire, England. There were various proposals for a canal to connect the town of Macclesfield to the national network from 1765 onwards, but it was not until 1824 that a scheme came to fruition. There were already suggestions by that date that a railway would be better, but the committee that had been formed elected for a canal and the engineer Thomas Telford endorsed the decision. The canal as built was a typical Telford canal, constructed using cut and fill, with numerous cuttings and embankments to enable it to follow as straight a course as possible, although Telford had little to do with its construction, which was managed by William Crosley. The canal opened in 1831 and is 26.1 mile (42 km) long. All of its twelve locks are concentrated in a single flight at Bosley, which alters the level by 118 feet (36 m). The canal runs from a junction with the Peak Forest Canal at Marple in the north, in a generally southerly direction, through the towns of Macclesfield and Congleton, to an end on junction with the Hall Green Branch of the Trent and Mersey Canal. There is a stop lock at the junction, which drops the level by 1 feet (0 m), and the branch runs for another 1.5 mile (2 km) to Hardings Wood Junction, where it joins the Trent and Mersey main line. This short branch is usually considered to be part of the Macclesfield Canal in modern literature. Faced with growing threats from railways and the fact that the Trent and Mersey was proposing to merge with a railway company, the management did all they could to cut costs. In 1846, they reached an agreement to sell the canal to a railway company, which became the Manchester, Sheffield and Lincolnshire Railway soon afterwards. Under railway ownership, the canal fared better than many and commercial carrying continued until 1954. There had been some leisure use of the canal since the end of the First World War and the North Cheshire Cruising Club, formed in 1943 and based at the High Lane arm, became the first such cruising club on the British inland waterways. There were dangers that the northern end would be isolated under plans to close the Ashton Canal and the lower Peak Forest Canal in the early 1960s, but vigorous campaigning and a growing restoration movement resulted in the Transport Act 1968, which secured the future of those canals. The designation of the canal as part of the Cheshire Ring in 1965 was part of the strategy by the Inland Waterways Association to promote the leisure potential of canals. The whole canal was designated as a Conservation Area by Macclesfield Borough Council in 1975 and a large number of its structures have been Grade II listed in recognition of their historic importance. This includes a number of elegant roving bridges, which are known locally as snake bridges. Much of the canal is rural, passing through open countryside, and there are a number of impressive embankments and aqueducts, where the canal crosses river valleys. In the centres of population, there are several large mills that were once served by the canal but are now repurposed as small industrial units or apartments.
Бағыт
Каналды 26,1 миль (42 км) бойына, жалпы алғанда, солтүстіктен оңтүстікке қарай Марплдағы Марпл өткелінен, ол Үстіңгі Пик Орман Каналына қосылғаннан бастап, Холл Грин тоқтайтын шлюзіндегі Трент және Мерси каналының Холл Грин тармағымен жалғасады. Канал Пэнниннің батысына қарай биік төбелердің шетінен өтеді және Тельфордтың "кесіп, толтыру" әдісін қолдана отырып, мүмкіндігінше тура бағыт бойынша, бұған жету үшін көптеген кесулер мен беректермен, бұдан бұрын контурларды ұстанғаннан гөрі, салынған. Бұл - ең ұзындығы 21 метр, ені 2 метр қайықтарға арналған тар канал. Ол Марплдің шығыс шетіндегі Пик Форест каналына қосылады, төменгі Пик Форестті жоғарғы бөлікке қосылу үшін 65 метрге көтеретін 16 шлюздің жоғарғы жағында. Бір кезде Марплде Тоқтату шлюзы болған, бірақ екі канал да бір деңгейде салынған, және шлюз тек су тапшылығы уақытша айырмашылыққа әкелуі мүмкін жағдайларда ғана қарастырылған. Құлып көптен бері жабық, өйткені Макклсфилд және Пик Форест каналдары ортақ меншікке енгеннен кейін қажетсіз болды. Қалқаның орны тұйықталған көпірдің алдындағы тар жол ретінде сақталған және 1835 жылы салынған екі қабатты канал қоймасы қарайды. Оның төртбұрышты жоспары бар және ішкі су жолы бар. Канал Марплдің оңтүстігінде, Хок Гринге жеткенде, оның шығыс жағалауында алты қабатты үлкен диірмен орналасқан. 1905 жылы салынған "Гойт Милл" зауытында қазір 50-ден астам шағын бизнес орналасқан. Хай-Лейнде канал ауылдың орталығынан өтеді, ал Солтүстік Чешир Крузинг клубының кемежайлары ретінде пайдаланылатын Хай-Лейн тармағы каналдың батысында орналасқан. Аға су құбыры каналды темір жол желісі арқылы алып өтеді, ал оның артында үлкен бөгет бар. Келесі бөлігі оқшау және ауылдық, канал контурларды ұстанады, бірақ жол бірнеше аңғарларды кесіп өтеді, онда бөгеттер мен су құбырлары бар. Жоғары Пойнтонның жанында канал кең, өйткені ол жақын маңдағы көмір кенішінен құлдыраудан зардап шекті, нәтижесінде бірнеше рет жағалаулар мен көпірлер көтерілді. Пик округінің шекаралық жүрісі Лайм Вью Марина маңында 1 мильдей жол бойымен жүреді. Боллингтонның шетінде канал тағы бір Кларенс Миллден өтеді, бұл қазір шағын өнеркәсіптік бөлімшелер орналасқан тағы бір үлкен ғимарат. Екі су құбыры мен 18 метрлік бөгеттің арқасында канал Дина өзенінің аңғарынан Боллингтонға дейін өтеді. Адельфи Милл Боллингтонның оңтүстік шетіндегі батыс жағалауда орналасқан және бір кездері жібек фабрикасы болған. Ол кеңсе ретінде пайдалануға берілді. Тағы бір ауылдық бөлімнен кейін канал Макклсфилдке кіреді. Батыстағы жағалауда Ховис диірмені орналасқан. Ол 1820 жылдары салынған, қазір пәтерлерге айналдырылған. Бұрын каналдың тармағы кешенге әкелген, бірақ оның тек жабық кіреберісі ғана қалды. Гурнетке және Боллин өзеніне баратын жолға арнаны алып баратын Гурнет акведукті жанында инженер-құрылысшы Джеймс Бриндли есімімен жазылған тақтасы бар коттедж бар. Ол 1733 және 1740 жылдар аралығында Абрахам Беннеттке шәкірт болып қызмет етті. Бұдан кейін канал өзінің ауылдық бағытын жалғастырады, өйткені ол Босли шлюзының ұшуына қарай контурларды ұстанады. Шығыс жағында Саттон су қоймасы орналасқан, ол өз суын шығыстағы бұлақтардан алады және арнаны қамтамасыз ету үшін суды ұстайды. Бұл жерде серуендеуге және пикникке шығуға мүмкіндік бар. Бірінші шлюздің алдында шығысқа қарай қысқа бұрышы бар, ол қайықшылар үшін қолайлы орынға кіреді. Бұл - Босли су қоймасынан ағызудың кеңейтілген ұшы, ол оңтүстік-шығысқа қарай орналасқан каналға су жеткізу үшін алғаш салынған. Жоғарғы шлюз Пик Форест каналынан 26 шақырым қашықтықта орналасқан. Ұшудың он екі шлюзы каналдың деңгейін 118 футқа (36 м) төмендетеді және олар шамамен 2 километрге сығысып орналасқан. Көптеген каналдардың тар құлыптарының жоғарғы жағында бір қақпа болса, олардың бәрінде екі жағында екі қос қақпа бар. Төменгі шлюздің астында су құбыры Дана өзенінен каналға өтеді. Канал батысқа қарай Баглавтоннан кейін оңтүстікке қарай бұрылады. Конглтоннан ол Шоу Бруктегі Дэйнді кесіп өтеді, одан аңғар арқылы темір жолды алып баратын биік виадуктті жақсы көруге болады. Бұрын су құбыры арқылы өтетін тармақ желісі, одан кейін канал үлкен бөгеттің үстінен өтеді. Шығысында бұлт, биіктігі 305 метрден асатын үлкен төбе, оның басында ежелгі жер өңдеу жұмыстары орналасқан. Конглтоннан төменгі жерде канал ашық ауылды өте тура бағытпен өтіп, Scholar Green және Hall Green ауылына жетеді, онда тоқтату шлюзы Трент және Мерси Холл Грин филиалымен ресми қосылысты көрсетеді. Филиал тағы 2 километрге созылады, Трент және Мерси басты желісінен өтеді, содан кейін оңтүстікке бұрылып, Hardings Wood Junction жанындағы Kidsgrove қаласының жанындағы басты желіге қосылады, 41-ші шлюзден кейін және Harecastle Tunnel алдында. Екі канал да ортақ меншікке ие болғандықтан, бұл соңғы бөлік көбінесе Макклсфилд каналының бөлігі ретінде қарастырылады, ал Трент және Мерси бөліміндегі 94-тен 98-ге дейінгі көпірлердің нөмірі Макклсфилд каналындағы соңғы көпір 93-тен кейін жалғасады. Канал Чешир сақинасы круиздік маршрутының бөлігін құрайды. Бұл термин алғаш рет 1965 жылы Inland Waterways Association ұйымы қолданған, ол Пик Форест айналма маршрутын құрайтын барлық су жолдары сақталуын қамтамасыз ету үшін науқан бастады. Бұл Rochdale Canal толық жабылу қаупіне жауап ретінде болды, оның тек 1,6 км айналымды аяқтау үшін қолданылады. 1965 жылдың шілде айында науқан басталғанда, ол "Чешир канал сақинасы" деп аталды, бірақ қараша айына қарай "канал" сөзі алынып тасталды. Маршрутқа Макклсфилд каналы, Холл Грин филиалы, Трент және Мерси каналының бөліктері, Bridgwater каналы және Rochdale каналы, Ashton каналының барлығы және Пик Форест каналының бөлігі кіреді. Сақинада 92 шлюз бар, оның ұзындығы шамамен 153 километр, және оны бір апта ішінде аяқтауға болады.
Тарих
Макклсфилдті канал желісіне қосу үшін бірқатар ерте ұсыныстар болды. Біріншісі 1765 жылы жасалды, онда оңтүстікке Конглтонға және батысқа Нортвичке қосылатын канал ұсынылды. 1793 жылы «Дерби Меркьюри» газетінің бір авторы Трент және Мерси каналының Калдон тармағынан Макклсфилдке Лик арқылы канал салуды ұсынды. Екі жылдан кейін Пойнтон кеніштерінен Макклсфилд арқылы Лоттонға дейінгі Трент және Мерси каналына, Лик арқылы Калдон тармағына қосылатын тармақпен арна салу ұсынылды. 1796 жылы Конглтон, Лик, Макклсфилд, Манчестер, Стокпорт және Батыс Райдинг өкілдері мүмкін болатын бағыттарды зерттеу үшін инженер Бенджамин Оутрамды жұмысқа алды, бұл одан да маңызды ұсыныс болды. Оутрам сол кезде Пик Форест каналында жұмыс істеп жатқан еді. 1796 жылдың 11 наурызында Макклсфилдте өткен отырыста, оның Пик Форесттен Рудьярд арқылы Эдонға, Калдон тармағына арна салу туралы ұсыныстары, Пойнтон мен Норбериден Стокпортқа дейінгі жеке тармақ немесе теміржолмен қолдау тапты. Алайда, наразылық білдіргендер де болды, олар Пик Форест каналы сәтті болатынына ешқандай кепілдік жоқ екенін, ал Трент және Мерси каналы олардың Калдон тармағынан Ликке дейінгі тармағын салу жоспарларын жасап жатқанын айтты. Құрылыс құны 90 000 фунт стерлингке бағаланды, ал «Каналдық мания» деп аталатын канал салуға арналған алғашқы қызулық аяқталғаннан кейін жеткілікті қаржылық қолдау болмады. 1799 жылы Пик Форест каналы Пойнтон мен Норберидегі кеніштерге тармақ салу туралы ережелерді Парламент Актісіне енгізді, бірақ бұл ережелер парламенттік процедура кезінде жойылды. 1805 және 1806 жылдары олар Оутрамның зерттеулерінен түпнұсқа құжаттарды табуға тырысты және Трент пен Мерсидің Марплден Лоутонға дейін Макклсфилд арқылы канал салу ұсынысын қолдауы мүмкін деп үміттенді. 1810 жылы тағы бір ұсыныс жасалды, ал 1814 және 1818 жылдар аралығында идеяны жандандыруға бағытталған бірнеше жартылай әрекеттер жасалды, бірақ ешқайсысы сәтті болмады. 1824 жылы Кромфорд және Хай Пик теміржолы, Кромфорд каналын және Пик Форест каналын байланыстыратын батыл жоба жоспарланды, бірақ Макклсфилдке қызмет ететін теміржол тармағын салу туралы ұсыныс кейінге шегерілді, өйткені отырыста Макклсфилдтен ешкім болған жоқ. Сондай-ақ, Чёрч Лоутоннан Манчестер маңындағы Бриджвотер каналына Конглтон, Макклсфилд және Стокпорт арқылы өтетін канал туралы ұсыныс жасалды, бірақ бір жағынан Трент және Мерси каналымен, екінші жағынан Бриджвотер герцогының қоршыларымен жұмыс істеу қиындықтар тудырады деп ойланды. Макклсфилдте жібек өндірумен айналысқан Чарльз Роу минералогияға қызығушылық танытып, Англсиде мыс кенін тапты және ол алғаш рет сол аймалға саяхат жасаған кезде оны зерттегені жазылған. Парис тауының ежелгі тау-кен өндірісі орны екені расталды, римдіктердің белсенділігінің іздері бар және 1780 жылдары әлемдегі ең ірі мыс кеніне айналды. 1800 жылға дейін кеннің көп бөлігі ашық карьермен өндірілді, бірақ 1810 жылдан бастап Корнуоллдықтар жер астындағы маңызды жұмыстарды ашты. 1900 жылға қарай барлық маңызды кен өндіру тоқтатылды. Ол серіктестерімен бірге кенді өндіру үшін кеншілерді жұмысқа алды, олар кенді Ливерпульге кемелермен тасыды. Оның бір бөлігі осында тазартылып, қалғаны балқыту үшін Макклсфилдке жіберілді. Осы кәсіптің басталғаннан кейін көп ұзамай Роу мырза Ливерпуль мен Макклсфилд арасында канал арқылы байланыс құру идеясын ойлады. Бұл ұсынысқа сэр Джордж Уоррен (Чеширдегі Пойнтон лоджи) келісті, өйткені каналдың бағыты оның жері арқылы өтуі жоспарланған. Заң жобасы Парламентке ұсынылып, онда қабылданды, бірақ ол Лордтар палатасында Бриджвотер герцогының ықпалымен қабылданбады, оның каналы жақында ғана ашылған еді. Бұл Чарльз Роу мен оның компаниясының табысына үлкен тосқауыл болды және ол көп ұзамай мыс бизнесін тоқтатты. Кейіннен оның ізбасарлары кенді тасымалдау үшін тағы да кемелерді пайдаланды, бұл жолы оңтүстікке Суонсиге. Бұл жерде ол кемелердің қабықтарын жабу үшін маңызды материалға айналды.
Ұсыныстар
Ақырында, 1824 жылдың 18 қыркүйегінде Макклсфилдтен келген бес джентльмен «Courier» газетінде жарнама жариялады, нәтижесінде мэр 22 қыркүйекте қоғамдық жиналыс шақырды. «Макклсфилд Армс» орнында өткен жиналыста канал ұсынылды және қала әкімі мен бес джентльменнен тұратын комитет құрылды. Олар канал өтетін жерлердің иелерінен қолдау алуға тырысады, сондай-ақ Конглтон және Стокпорт қалаларын осы жобаға қосылуға шақырады. Бұрынғы каналдардан өзгешелігі, теміржолдың пайда болуының алғы көрінісі сезіліп тұрды, тіпті алғашқы жиналысқа қатысқандардың бірі теміржол салу мүмкіндігін айтты. Біраз талқыдан кейін каналға үлескін беруді ашу туралы шешім қабылданды, бірақ теміржол салу мүмкіндігі де қарастырылды, және шамамен 100 000 фунт стерлинг міндеттеме берілді. Инженер Томас Телфорд маршрутты зерттеу үшін шақырылды және «Peak Forest» каналындағы Марплден басталатын каналды ұсынды, ол Макклсфилдтен кейін бір деңгейде жалғасады, содан кейін «Trent and Mersey» каналының ең биік нүктесіне бірнеше шлюздер арқылы түседі. Канал Конглтон қаласына жақын өтеді және «Harecastle» туннеліне жақын «Trent and Mersey» каналымен қосылады. Ол жеткілікті сумен қамтамасыз етудің оңай екенін мәлімдеді, ал Стокпортқа қосымша тармақ салуды қажетсіз деп санады, себебі бұл 270 фут (82 метр) төмен түсуді талап ететін еді, ал қалаға бұрыннан «Ashton» және «Peak Forest» каналдары қызмет көрсетіп тұрды. Ол каналға су беру үшін бес ықтимал суқойма орнын қарастырды. 1826 жылдың 11 сәуірінде канал Парламент актісін алған кезде, акционерлер қаржыландыратын құрылыс құны 295 000 фунт стерлинг деп бағаланды. Рұқсат етілген акционерлік капитал 300 000 фунт стерлинг болды, ал компания тағы 100 000 фунт стерлинг қарыз алуға құқылы болды.
Құрылыс
Сауалнама жүргізіп, заң жобасын Парламентке жеткізген Тельфорд канал құрылысына қатысқан жоқ. Жұмысқа ұсынылған тендерлер баға жағынан әртүрлі болды, ол 1000 фунт стерлинг салып, ең жақсы деп ойлағандарын таңдады, бірақ содан кейін азаматтық инженерлік жұмысты Уильям Кросли басқарды, ол жоғары сапамен орындады. Ол бұрын Ланкастер каналының солтүстік бөлігінде жұмыс істеген, бірақ Макклсфилд каналында жұмыс істеу үшін осы қызметтен кетті. Канал құрылысы 1826 жылдың 4 желтоқсанында Боллингтонда басталды, ал Босли шлюздерінен Марплге дейінгі солтүстік бөлігі бес жеке келісімшартқа бөлінді және жұмыс тұрақты түрде жүрді. Трент және Мерси каналы оларға қосылатын каналдың соңғы милясын (1,6 км) салу және оны пайдаланушылардан жол ақысын алу құқығын қамтитын шартты заңға енгізуге қол жеткізді. 1828 жылы комитет жиналған кезде каналдың солтүстік бөлігінің көп бөлігі аяқталуға жақын болды және Бослиден Трент пен Мерсиге дейінгі үш бөлімге келісімшарттар берілді. Құрылыс жұмыстары басталмады, себебі мердігер Босли бұлты деп аталатын жақын маңдағы төбеде карьер ашумен және карьерден алынған тасты құлыптарға тасымалдау үшін теміржол салумен айналысты. Кросли су қоймаларының санын бестен екіге дейін азайтты, олар Босли мен Саттон қалаларында салынды. "Кросли мырзаның шеберлікпен басқарған жұмыстары" нәтижесінде каналдың жалпы ұзындығы шамамен 3 км-ге қысқарды. Трент пен Мерси бөлігінде су сіңіп, каналды су өткізбейтін қыш қабатын бұзып, мәселелер туды. Бұл қиындыққа кішкентай бөлікті таспен жабу арқылы жеңілді. Комитет 1829 жылдың маусымында тағы бір тексеру жүргізді, онда көптеген бағыттар бойынша жақсы прогресс тіркелді, бірақ Шоудағы Боллингтон мен Дэйндегі дамбалар және Бослидегі Дэйн өзенінен канал өткізетін су құбырымен мәселелер болды. 1829 жылдың күзінде Тельфорд та жұмысты тексерді. Ол бірнеше ұсақ кемшіліктерді атап өтті, бірақ жұмыстың сапасына риза болды. 1830 жылғы жылдық жиналыс король Георг IV қайтыс болғандықтан және оның жерлеу рәсімі жиналыстың жоспарланған күні өтті, сондықтан кешіктірілді. Дана өзенінің үстіндегі су құбыры 1830 жылдың 23 қазанында аяқталды. Комитет каналды 1831 жылдың тамызына дейін аяқтауға үміттене білді, бірақ Шоудағы Дэйндегі дамбаның орнығуы аяқталмағандықтан ашылу кешіктірілді. 1831 жылдың 29 тамызында өткен акционерлердің арнайы жиналысында құрылыс жұмыстарын жеделдету үшін 50 000 фунт стерлинг қарыз алуға рұқсат берілді. Ресми ашылу 1831 жылдың 9 қарашасында өтті, Конглтон мен Марплден Макклсфилдке қарай жүретін қайықтар шерулерімен, қайықтар екі бағыттан да бір уақытта Макклсфилдке жеткендей уақытталды. Келген соң салют атылды, ал Макклсфилд кавалериясының оркестрі "God Save the King" әнін орындады, содан кейін иелері мен құрметті қонақтар кешкі асқа қала әкімшілігіне кетті. Мердігерлердің отызына Буллс-Хед қонақ үйінде бөлек кешкі ас ұйымдастырылды, ал 500 жұмысшы мен 200 қайықшы мен жүргізушіге әрқайсысына жарты тәңір (12,5 пенс) берілді. Каналдың жалпы құны шамамен 320 000 фунт стерлинг болды, бұл бастапқы бағалаудан 25 000 фунт стерлингке ғана көп. Босли шлюздерінің үстіндегі ең биік нүкте 158 метр биіктікте, Пик Форест каналымен бір деңгейде салынды. Бослиде он екі шлюз Трент пен Мерси деңгейіне дейін төмендеді, бірақ олардың Холл Грин тармағымен қосылған жерінде тоқтату шлюзы бар, ол тек 1 метрге төмендеді, бұл Трент пен Мерсидің жаңа каналға су жоғалтпауын қамтамасыз етті. Бастапқыда салынған кезде камера өте ұзын болды, сондықтан екі компания да құлып қақпаларын орнатты, бұл оларға екеуіне де жол ақысын жинауға мүмкіндік берді. Әр компания құлыптарға қарап коттедж салды, Макклсфилд каналы өздерін таспен, ал Трент және Мерси кірпішпен салды. 1827 жылғы заңға енгізілген түзетуге сәйкес, құлыптардың үстіндегі ұзақ су ағыны артық суды Трент және Мерси каналына жіберді. Қазіргі таңда тек бір қақпалар жинағы сақталған, ол бастапқыда Макклсфилд каналының құлыптары болған.
Алғашқы жылдар
1833 жылдың шілде айында өткен жылдық бас жиналыста жақсы жаңалықтар хабарланды. Кросли 24 маусымда канал компаниясының қызметінен кеткенімен, кетіп бұрын жұмыстардың жай-күйі туралы егжей-тегжейлі баяндама дайындады. Онда, жартастарда көзге көрінетін шөгудің байқалмағанын, шлюздердің, көпірлердің және су тас жолдарының тас жұмыстарының жақсы күйде екенін және ешқандай зақым белгісі көрсетпегенін, ал Бослидегі су қоймасы бірнеше рет толып, ағып кетудің ешқандай белгісі байқалмағанын мәлімдеді. Басқару комитетінің төрағасы Эдвард Стэнли сауданың белсенді жүріп жатқанын және алғашқы толық жұмыс жылында (1832 жылдың наурыз айынан 1833 жылдың наурыз айына дейін) 98 201,5 тонна жүк тасымалданғанын, осының нәтижесінде 6 117 фунт стерлинг табыс алынғанын хабарлады. Басқа каналдармен үйлестіру үшін тарифтерді төмендетуге қарамастан, табыста айтарлықтай төмендеу болған жоқ. Компания алты кемежай салды, жетіншісін Бослиде салған, олардың төртеуінде қоймалар да бар. Сонымен қатар, әртүрлі қызметкерлер пайдалануы үшін он үй салынды, ал Макклсфилдте кеңселер құрылды. Компания Саттон қаласында екінші су қоймасы үшін жер сатып алып, оны каналға қосу үшін су тас жолдарын дайын тұрғызған. 1838 жылға қарай канал компаниясы кеңеюді жоспарлап, көмір шахталарына қызмет көрсету үшін Буглавтоннан Биддульфке дейін тармақ салуға тырысты. Бастапқыда канал ретінде, кейін теміржол ретінде ұсынылған бұл жоспар, акционерлердің пайданы қайта инвестициялаудың орнына үлкен үлес іздеуіне және кен иелерінің онша ынталы болмауына байланысты кейін тоқтатылды. Сол жылы компания Трент және Мерси, Пик Форест және Эштон канал компанияларымен бірігіп, Мидлвичтен Альтринчамға жаңа канал ашу жоспарларына сәтті қарсылық көрсетті.
Темір жолдың пайда болуы
Ұлыбританияның көптеген арналарында болғандай, теміржолдың келуі арнаның құлдырауына әкелді. 1845 жылға қарай теміржол бәсекесі күшейді, және Трент пен Мерси компаниясының теміржол компаниясымен бірігу туралы ұсыныстар алаңдау тудырды. Бұл мәселе 1845 жылғы бас жиналыста талқыланды, себебі мұндай қадам Макклсфилд каналына зиян келтіруі мүмкін деп ойланды. Олар штат қызметкерлерінің санын қысқарту және жалақыларын төмендету арқылы шығындарды азайтуға тырысты, сонымен қатар көлікті сақтап қалу үшін тарифтерді төмендетті. 1840 жылы 1,50 фунт стерлинг соңғы төлемнен кейін акционерлерге дивиденд төлеуді тоқтатты. Оған қарамастан, олар өзендік кемелерді пайдалануға ынталандырды және 1842 жылы Дукинфилд орталық теміржол станциясынан, Пик-Форест каналындағы Дукинфилд қосылысынан Дислиге, Лайм-паркке және Макклсфилдке 1 1½d/миль тарифтерімен демалыс жолдарында жылдам пакеттік кемелерді іске қосты. Жарнамалық материалда былай делінген: «Бұл жол әсіресе ләззат алатын және денсаулыққа пайдалы саяхатқа шығуға ниеттенген топтарға арналған, сондай-ақ жақын маңдағы ауылдық ормандарда және ойын-сауық алаңдарында бір күн өткізуге болады. Көріністер өте әдемі, елдің ешбір жерінде осындай нәрсеге тап болмайсыз». Алайда, бұл қызмет 1846 жылдан асып кетпеген сияқты. 1845 жылға қарай Солтүстік Стаффордшир теміржолының жобаларымен канал компаниясы Макклсфилдтегі Манчестер және Бирмингем теміржолының тармағы мен Харэкасл туннелі арасында өз теміржолын салуы мүмкін екенін мәлімдеді, онда ол Солтүстік Стаффордшир теміржолымен кездеседі. Теміржол құрылысшылары дереу Макклсфилд каналының қолдауын алуға тырысты, оларға акциялар ұсынып, Парламент актісін іске асыруға көмектесуін сұрады. Теміржол компаниясы каналды жылына акцияға 2 фунт стерлингке жалға алуды ұсынды. Теміржол компаниясы балама жоспармен жауап берді, ол оларды бес жыл ішінде акцияға 2,50 фунт стерлингке каналды сатып алуға және каналдың кейбір қарызын өтеуге мүмкіндік береді. Бұл ұсынысты акционерлер қабылдамады және комитетке басқа теміржолдармен келіссөздер жүргізуге немесе өз теміржолын салуға қажетті өкілеттіктерді алуға уәкілеттік берді. 1846 жылдың маусым айында компания Шеффилд, Эштон-андер-Лин және Манчестер теміржолымен балама келісімге келді. Осы келісімнің шарттары бойынша теміржол компаниясы каналды жылдық жалға алу ақысы ретінде 6605 фунт стерлингке жалға алды, бұл акцияға 2,50 фунт стерлингке тең болды және 1840 жылға дейін канал компаниясы төлеген дивидендке шамамен сәйкес келді. Олар сонымен қатар канал компаниясының барлық қарызын жабу үшін 60 000 фунт стерлинг төледі. 1846 жылдың соңында Макклсфилд каналы мен Пик-Форест каналын иемденуге рұқсат беру туралы заң жобасы іздестіріліп, қабылданды. Канал компаниясының соңғы жиналысы 1847 жылдың 15 шілдесінде өтті, бірақ ол 1883 жылға дейін жалға алуды басқару үшін заңды тұлға ретінде сақталды. Теміржол компаниясы қолға алғаннан кейін каналдан су сатуды бастады.
Меншік
Ол жалдау шартын жасаған кезде, Шеффилд, Эштон-андер-Лин және Манчестер темір жолы басқа теміржол компанияларымен бірігу туралы келіссөздердің белсенді кезеңінде болды. 1847 жылдың 1 қаңтарында каналдың меншігі Манчестер, Шеффилд және Линкольншир темір жолына өтті. 1899 жылы Лондонға қарайғы кеңейту құрылысын аяқтайтыны күтілген компания 1897 жылы өзінің атын Ұлы Орталық темір жолы деп өзгертті. 1922 жылы Ұлыбританияның көптеген темір жолдары 1921 жылғы Темір жол заңының талаптарына сәйкес, «топтастыру» деп аталған бірігуге ұшырады. Осыған орай, Ұлы Орталық темір жолы және демек, канал Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолының (LNER) меншігіне өтті. 1848 жылы компания тауар тасымалынан 9 049 фунт стерлинг табыс тапты. Темір жол компаниясы көп ұзамай, салыстырмалы түрде шағын көлемде тасымалдаушы ретінде жұмыс істей бастады, және бұл 1894 жылға дейін жалғасты, сол кезде сауданың басым бөлігі мақтадан тұрды. Кері бағыттағы сауда азайды, экономикалық тиімсіздікке жетті және тоқтатылды. 1905 жылы канал арқылы көмір, шикі мақта, астық, сондай-ақ тоқыма және ұн фабрикаларына тас тасылды, бірақ сол кезде көлік көлемі аз болды. 1912 жылдың 29 ақпанында Керриджде каналдың жағалаулары бұзылып, көршілес бірнеше көшелерді су басып кетті. Бұл оқиғаның себебі Тинкерс-Брук ағынын каналдың төбесінен өткізетін құбырдың шаруашылыққа келмейтін халге түсуі болды, бұл шамамен сағат 1:00-де болды. Көпірлерді тоқтату тақталарымен жабуға үлкергенге дейін, Босли шлюздерінің үстіндегі судың көп бөлігі ағып кетті. Бұзылған жерді жөндеуге үш апта кетті, және 100-ге жуық адам 160 қайықпен саз және басқа материалдарды толтыруға жұмылдырылды.
Бос уақыт
Канал арқылы коммерциялық тасымалдау 1954 жылы, Стоук пен Марпл арасындағы көмір тасымалы тоқтатылған кезде аяқталды. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан бері каналдың демалыс мақсатында пайдалануы болды, High Lane Arm база ретінде қызмет етті, онда бірнеше қайық үйлері салынды. 1937 жылы жергілікті билік мұндай ғимараттарға салық салу керек деп шешті, сосын қайық жүргізушілердің бір тобы бұған қарсы шықты. Олар жеңіліске ұшырады, бірақ салықты алты жылға кері есептеуден сақтап қалды, ал 1943 жылы олар ресми ұйым құрды. Төрағасы Гарри Даунс, Солтүстік Чешир су басқармасымен көп іс жасаған адам, оны Солтүстік Чешир круиздік клубы деп атауды ұсынды, және бұл ұсыныс қабылданды. Олар кейіннен LNER-ден осы бөлігінің бір бөлігін жалға алды. Бұл клуб Ұлыбританияда құрылған алғашқы круиздік клуб деп есептеледі. 1948 жылы теміржолдарды мемлекеттік меншікке беру нәтижесінде каналдың жауапкершілігі Британдық көлік комиссиясына өтті. 1955 жылы сараптама комиссиясы каналдарды бағалауды жүргізді, және жаңа ғана құрылған су жолдары қозғалысының өкілдері, соның ішінде Ішкі су жолдары қауымдастығы, Комиссияның сол жылғы жылдық заң жобасында 3-сыныпқа жатқызылған көптеген каналдарды жабуға рұқсат берілетінін күтті. Алайда, халықтың каналдардың болашағына қатысты алаңдаушылығы артып, заң жобасына мұндай рұқсаттар енгізілмеді. 1958 жылдың 27 ақпанында Британдық көлік су жолдары басқармасының басшысы сэр Реджинальд Керр және басқа да сауатты адамдар каналды аралады, ал 1958 жылдың 21 мамырында ол қайықпен келіп, каналдарды жеке қайық иелері пайдаланатынына кепілдік берді. Каналдың солтүстік бөлігінің Lower Peak Forest және Ashton Canal жабылуына байланысты үзіліп қалу қаупі болды, бірақ қарқынды науқандар мен каналды қайта жаңғырту қозғалысының өсуі 1968 жылғы Көлік заңының қабылдануына әкелді, ол олардың болашағын қамтамасыз етті. 1975 жылы саяси құжат ретінде жарияланған Ішкі су жолдарының жайлылығы жөніндегі кеңестің Ұлыбритания каналдары үшін демалыс аясының бір бөлігі ретінде Макклсфилд қалалық кеңесі сол жылдың маусым айында бүкіл каналды ескеру аймағы деп жариялады.
Ұсынылған қосылым
1992 жылы "Waterways World" журналында Джон Лайлидің Калдон каналының қосымша арнасынан басталып, Рудиард көлі арқылы өтіп, Босли шлюздерінің жоғарғы жағындағы Макклсфилд каналының қосымша арнасында аяқталған сапары туралы мақала жарияланды. Ол бұл сапарды бала кезінде жасаған және маршруттың бір бөлігінде портативті қайық қолданған. Бұл көптеген адамдардың бұл маршрутты толыққанды жүзуге болатын етіп жасауға, тиімді түрде жаңа круиздік сақина құруға болатынын ұсынуына әкелді. Бұл идея 2004 жылы көл туралы мақалада қайта қарастырылды, онда 2,5 миль (4 км) ұзындығы бар қосымша арна және көлдің солтүстік жағына құятын өзендер мұндай канал үшін жақсы тегіс маршрутты қамтамасыз ете алады делінген. Басты кедергі – қосымша арнаның бастапқы биіктігі мен көл деңгейі арасындағы айырмашылық, себебі жер бөгетінің биіктігі 63 фут (19 метр) құрайды. Ұзындығы қысқа шлюздер немесе қайық көтергіші ұсынылды.