Кешікпес Банкет: Өмір мен Естеліктер

Сюжет

Фильм негізделген жапон ғалымы және жазушысы Хайкен Учиданың (1889–1971) өміріне. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін, неміс тілінің профессоры ретінде сабақтарын әдемі түрде өткізіп жатқанда, Учида зейнетке шығатынын көз жасымен хабарлап, көңілі құлаған студенттеріне айтады. 1943 жылы ол кең үйге көшіп келеді, бірақ әйелі ауданның қауіпсіздігіне алаңдайды. Екі студент үйге қарақшы болып кіруді ойластырады, бірақ оның орнына Учиданың үйге қалай кіруге болатыны туралы жазылған нұсқауларын табады. Ол бірнеше студентін кешкі асқа шақырады, бірақ соғыс кезіндегі тапшылықтың салдарынан өзі мен әйелі тек бұғы және жылқы етін ғана ұсына алатынына ұялады. Үйі АҚШ-тың бомбалауынан өртеніп кетеді, Учида мен әйелі қалған аз мүлкімен бірге кішкентай лашыққа қоныстанады. Соғыс аяқталғаннан кейін, бұрынғы студенттері оны құрметтеу үшін той ұйымдастырады. Оған бірнеше рет өлуге дайын ба деп сұрайды, ол әрқашан "елі емес" деп жауап береді, сондықтан той "Елі емес тойы" деп аталады. Ол студенттерінің көмегімен өзіне және әйеліне ортасында кішкентай арал бар тоғанмен жаңа үй салады. Ол бір жолсыз мысықты асырап алады және оған Алли деп лайықты есім қояды. Ерлі-зайыптылардың қарсы жағындағы жерді құрылыс компаниясы сатып алады, олардың үйі кедергі келтіреді деп ойлайды және оны сатып алуға талап етеді. Учида бас тартады және жерді дамыту оның үйіне көлеңке түсіретінін түсінеді. Студенттері жиналып, жерді сатып алады және оны ақшаға және жерге мұқтаж болған сатушыға қайтарады. Сатушы Учиданың көрінісін бұзбауға уәде береді. Алли дауыл кезінде жоғалып кетеді. Учироның жүрегі ауырып, терең күйзеліске ұшырайды. Ол көптеген іздеу жұмыстарын жүргізеді, студенттерін, жергілікті мектептерді және қала тұрғындарын жұмылдырады. Бірнеше жалған іздер оны одан әрі үмітсіздікке жетелейді. Пойызда ол станцияда Аллиді көргендей болады, бірақ пойыз кетеді. Ол енді Аллиді көрмейді. Бірақ көп ұзамай тағы бір мысық пайда болады. Ол оны Курц (неміс тілінде "қысқа" деген мағынаны білдіреді) деп атайды және жаңа мысықпен бірге күйзелісі басылады. Бұрынғы студенттері "Елі емес" атты он жетінші тойды өткізеді. Бұл енді тек еркектердің ісі емес, студенттерінің балалары оған гүлдер сыйлайды, ал студенттердің немерелері үлкен торт сыйлайды. Тортты алғаннан кейін сөз сөйлегенде, ол аритмиядан құлап түседі. Оны үйге алып, демалысқа жібереді. Ол ұйықтап, бала кезінде жасырынбау ойынын ойнағанын көреді. Басқа балалар оның дайын ба екенін сұрайды, ал ол жасырынуға орын іздеп жүргенде, "елі емес" деп жауап береді. Соңында ол жасырынуға орын табады және алтын күнге қарайды. Фильмдегі көптеген эпизодтар, мысалы, жоғалған мысықты іздеу және Учиданың үйі бомбалаудан қирағаннан кейін бір бөлмелі лашықта өткізген уақыты, Учиданың өзінің жазбаларынан алынған, бірақ фильм Куросаваға Жапонияның американдық оккупациясы сияқты қазіргі жапон тарихының аспектілеріне түсініктеме беруге мүмкіндік береді, ол бұрынғы жұмыстарында тек жанама түрде зерттей алды.

The film is based on the life of Japanese academic and author Hyakken Uchida (1889–1971). While playfully teaching a class as a professor of German in the period immediately before the Second World War, Uchida tearfully announces his retirement to his crestfallen students. In 1943, he moves into a spacious house but his wife is concerned about the safety of the neighborhood. Two students arrive to pretend to burglarize the home, but instead find a series of directions written by Uchida on how to break in to the house. He hosts a dinner for several of his students, but as a result of wartime shortages he is embarrassed that he and his wife can only serve venison and horse meat. Their house burns down as a result of U. S. bombing raids, and Uchida and his wife are forced to live in a small shack with no indoor toilet with their few remaining possessions. After the end of the war, his former students get together to host a banquet to honor him. Asked several times whether he is ready to die, he replies repeatedly, “Not yet", so naturally the banquet is named “the Not Yet Banquet.” At the end of the raucous celebration, two American military policemen arrive but smile after they see that everyone is enjoying themselves. With the help of his students, he builds a new house for himself and his wife with a pond that has a small island in the middle. A stray alley cat arrives and he eventually adopts the cat, aptly naming it Alley. The lot across from the couple is purchased by a developer who believes their house will be in the way and insists on purchasing it. Uchida refuses, and realizes that developing the lot will tower over his house. His students get together, purchase the lot, and return it to the seller who needed the money but also needed the lot. The seller promises not to disturb Uchida's view. Alley disappears during a storm. Uchiro is heartbroken and sinks into a deep depression. He conducts numerous searches, enlisting his students, local schools, and the townspeople. Several false leads only lead him to further despair. On a train, he thinks he sees Alley at a station, but the train pulls away. He never sees Alley again. Soon after, another cat appears. He names it Kurz (German for 'short') and with the new cat, his depression lifts. His former students hold the seventeenth Not Yet Banquet. No longer an all men's affair, children of his students present him with flowers, and the students' grandchildren present him with a large cake. After receiving the cake and giving his remarks, he collapses from arrhythmia. He is taken home to rest. He falls asleep and dreams of playing Hide and seek as a child. The other children keep asking if he's ready while he is looking for a place to hide and he replies, "not yet". He finally finds a place to hide, and in so doing, looks out toward a golden sun. Many of the movie's vignettes, like the search for a missing cat and the time Uchida spent in a one room hut after his home was destroyed in a bombing raid, come from Uchida's own writings, but the movie also gives Kurosawa the chance to comment on aspects of modern Japanese history like the American occupation of Japan that he had only been able to explore indirectly in his earlier works.

Шығару

Мададайо фильмі 1993 жылғы 17 сәуірде «Toho» компаниясы арқылы Жапонияда көрсетілді. Фильм 1998 жылғы 20 наурыздан бастап әртүрлі американдық кинофестивальдерде көрсетілді. Бастапқыда кең экранды көрсету болмады және «WinStar Cinema» компаниясы тікелей теледидарға шығарды, ал алғаш рет 1999 жылғы қыркүйекте «Turner Classic Movies» арнасында көрсетілді. 2000 жылғы 1 қыркүйекте қайтадан кинотеатрларда көрсетілді. Ағылшын тіліндегі субтитрлері бар DVD дискілері АҚШ-та «Winstar» және «Criterion Collection», Австралияда «Madman», Ұлыбританияда «Yume Pictures» және Гонконгта «Mei Ah» компаниялары арқылы шығарылды. Ағылшын тіліндегі субтитрлері жоқ Blu-ray нұсқасы Жапонияда «Rashomon», «Ran» және «The Quiet Duel» фильмдерімен бірге жинақта қолжетімді.

Қабылдау

Жапонияда фильм Жапон академиясы сыйлықтарында «Ең үздік көркемдік безендіру», «Ең үздік операторлық жұмыс» және «Ең үздік жарықтандыру» жүлделерін жеңіп алды. Бұл сыйлықтардың барлығы «Мададайо» және «Радуга көпірі» фильмдеріндегі жұмыстары үшін тиісті топтарға табысталды. «Мададайо» сыншылардан көбінесе жағымды пікірлер алды және Rotten Tomatoes сайтында 87% мақұлдау рейтингісін сақтап тұр.