Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Комедиялық скетч
Comedy sketch
"Төрт Йоркшир" комедиялық скетчі – қарапайым бастамалар немесе қиын балалық шақ туралы ностальгиялық әңгімелерді пародиалайтын туынды. Скетчте Йоркширден келген төрт ер адам өстік шағын еске алады. Әңгіме дамыған сайын олар бір-бірін басып өтуге тырысады, ал олардың қиын балалық шақтары туралы айтқандары көбінесе абсурдқа ұласады. Скетчті Тим Брук-Тейлор, Джон Клиз, Грэм Чапман және Марти Фельдман жазған, ал алғаш рет 1967 жылы "At Last the 1948 Show" телесериалында орындалған. Кейін бұл комедиялық топ "Монти Пайтон" (оның құрамында Клиз бен Чапман да болған) тобымен байланыстырылды, олар оны тікелей эфирдегі қойылымдарында, соның ішінде "Монти Пайтон Голливуд Боулда" көрсеткен.
The "Four Yorkshiremen" is a comedy sketch that parodies nostalgic conversations about humble beginnings or difficult childhoods. It features four men from Yorkshire who reminisce about their upbringing. As the conversation progresses they try to outdo one another, and their accounts of deprived childhoods become increasingly absurd. The sketch was written by Tim Brooke Taylor, John Cleese, Graham Chapman and Marty Feldman, and originally performed in 1967 on their TV series At Last the 1948 Show. It later became associated with the comedy group Monty Python (which included Cleese and Chapman), who performed it in their live shows, including Monty Python Live at the Hollywood Bowl.
1948 жылғы шоу
Скетч "Good Old Days" деп жазылып, 1967 жылы британдық телекомедиялық сериалы "Соңғы 1948 Шоу" үшін орындалды. Оны шоудың төрт жазушы-орындаушысы: Брук Тейлор, Клиз, Чапман және Фельдман жасады. Бастапқы қойылымда Барри Крайер шарап әкелуші рөлінде болған және сценарий жазуға да қатысқан болуы мүмкін. Джон Клиздің сөзіне сүйенсек, скетч Стивен Ликоктың 1910 жылы жарық көрген "Self Made Men" әңгімесінен шабыттандырылған. Төрт автордың орындауындағы бұл скетч бағдарламадан сақталған бірнеше скетчтің бірі. Оны "1948 Шоу" DVD-сінде 2-серияның 6-бөлімінің соңғы скетші ретінде көруге болады. Сақталған камералық сценарийде кейіпкерлердің аттары Обадия, Езекиел, Жосия және Езекия деп көрсетілген, бірақ басында тек Обадия мен Жосия есімдері ғана қолданылады.
The sketch was written as "Good Old Days" and performed for the 1967 British television comedy series At Last the 1948 Show by the show's four writer performers: Brooke Taylor, Cleese, Chapman, and Feldman. Barry Cryer is the wine waiter in the original performance and may have contributed to the writing. According to John Cleese, the sketch was inspired by "Self Made Men," a short story by Stephen Leacock published in 1910. The original performance of the sketch by the four creators is one of the surviving sketches from the programme and can be seen on the At Last the 1948 Show DVD as the closing sketch of series 2, episode 6. Its surviving camera script names the characters as Obadiah, Ezekiel, Josiah, and Hezekiah; but only the names Obadiah and Josiah are used, at the beginning.
Кешіріңіз, мен қайталап оқимын.
Скетчтің шамамен туындысы BBC радиосындағы «Кешіріңіз, мен оны қайтадан оқимын» бағдарламасының 7-сериясы, 5-шы бөлімінде 1969 жылғы 9 ақпанда пайда болды. Онда актерлер тобы (Клиз, Грейм Гарден, Тим Брук Тейлор, Билл Одди және Дэвид Хэтч) әскери клуб мүшелерінің ескі буын өкілдері рөлінде, бір-бірін ауыр жағдайлармен бәсекелестіру тәсілін қолданады. Бұл жолы бәсеке бұрынғы күндерде әртүрлі жерлерге жету үшін қанша қашықтықты және қанша баяу жылдамдықпен жүру керектігі туралы айналады. Скетч «Егер сіз мұны бүгінгі жастарға айтсаңыз, олар сізге сенбейді» деген тұжырыммен аяқталады.
A near derivative of the sketch appears in the BBC Radio show I'm Sorry, I'll Read That Again Series 7, Episode 5 on 9 February 1969, in which the cast (Cleese, Graeme Garden, Tim Brooke Taylor, Bill Oddie and David Hatch) in the guise of old buffers at a gentlemen's club, employ the same trope of out doing each other for hardship, this time in the context of how far and how slowly they had to walk to get to various places in former days. It ends with the same payoff line " and if you tell that to the young people today, they won't believe you "
Монти Пайтон
Клис пен Чэпман кейін Монти Пайтон комедиялық тобының негізін қалаушы мүшелерінің бірі болды. "Төрт Йоркширлық" эскизін Python тікелей эфирде Дрюри Лейнде (1974, видеожазбасы жоқ), Голливуд Боулында (1982) және Монти Пайтон Тірі (Көбінесе) (2014, The O2 Arena-да орындалды) көрсетті, әр қойылым мазмұны шамалы өзгеше болды. ("Live at the Hollywood Bowl" бағдарламасының соңында Тим Брук Тейлор мен Марти Фельдманға эскизді қосуы үшін арнайы алғыс айтылды.) Әр ретте Чэпман (2014 жылғы қойылымда оның орнын Клийз басты), Эрик Идл, Терри Джонс және Майкл Пэйлин (Пэйлин – топтың Йоркширден шыққан жалғыз мүшесі) орындады. Сондай-ақ, оны Клийз, Джонс, Пэйлин және Роуэн Аткинсон 1979 жылғы Amnesty International-дың қайырымдалық кеші болған The Secret Policeman's Ball үшін орындады.
Cleese and Chapman were later among the founding members of the comedy group Monty Python. The "Four Yorkshiremen" sketch has been performed by Python during their live shows Live at Drury Lane (1974, no video recording available), Live at the Hollywood Bowl (1982) and Monty Python Live (Mostly) (2014, performed at The O2 Arena), each performance varying slightly in its content. (Tim Brooke Taylor and Marty Feldman receive special thanks in the closing credits of Live at the Hollywood Bowl due to the inclusion of the sketch.) The performers in each case were Chapman (replaced by Cleese in the 2014 performance), Eric Idle, Terry Jones and Michael Palin (Palin is the only member of the group actually from Yorkshire). It was also performed by Cleese, Jones, Palin and Rowan Atkinson for The Secret Policeman's Ball, the 1979 Amnesty International benefit gala.
Басқалар
Скетч 2001 жылы Amnesty-ның "Біз қайда тұратыныңызды білеміз" шоуында Гарри Энфилд, Алан Рикман, Эдди Иззард және Вик Ривз орындады. 1989 жылы сценарий "Ең керемет, өте қызықты және нақты Comic Relief Revue кітабында" "Жақсы өткен күндер" деген атпен жарияланды, кейіпкерлердің аттары Джошуа, Обадия, Иосия және Езекиль деп берілді. Бұл кітап Wogan ток-шоуының бірінші эфирінде ұсынылды, онда скетчті Терри Воган, Стивен Фрай, Гарет Хейл және Норман Пейс орындады. 1990 жылдардың ортасында венгр комедиялық тобы Holló Színház Йоркширліктерді "төрт миллионермен" алмастырып, скетчтің бейімделген нұсқасын аударды және қойды. Бұл скетч егде жастағы венгрлер үшін ерекше маңызға ие болды, себебі соғыстан кейінгі кезеңнен бастап 1950 жылдарға дейін отбасының кедейлігі мен пролетариаттық тегін асыра көрсету коммунистік биліктің құрметіне ие болу үшін кең таралған практика болды. 2015 жылдың наурыз айында скетч қайта жаңғыртылып, 2015 жылғы Red Nose Day үшін Davina McCall, John Bishop, David Walliams және Eddie Izzard тікелей эфирде қайырымдылыққа ақша жинау үшін жасағандарын асыра көрсетіп, бейімделіп қойылды.
The sketch was revived for the 2001 Amnesty show We Know Where You Live, performed by Harry Enfield, Alan Rickman, Eddie Izzard and Vic Reeves. In 1989, the script was published in the charity fundraiser The Utterly, Utterly Amusing and Pretty Damn Definitive Comic Relief Revue Book under the title "The Good Old Days", with the characters named as Joshua, Obadiah, Josiah and Ezekiel. This book was launched on an edition of the primetime chat show Wogan where the sketch was performed by Terry Wogan, Stephen Fry, Gareth Hale and Norman Pace. In the mid 1990s, the Hungarian comedy group Holló Színház translated and performed an adapted version of the sketch, substituting "four millionaires" for the Yorkshiremen. The sketch had a particular resonance for older Hungarians because, from the immediate post war period into the 1950s, exaggerating the level of your family's poverty and proletarian origins was a common practice to gain favour with Communist authorities. In March 2015 the sketch was revived and adapted in a live television performance for Red Nose Day 2015 by Davina McCall, John Bishop, David Walliams and Eddie Izzard, in which they exaggerate what they did to raise money for charities.