Ли Прессман: Еңбек адвокаты және күдікті тыңшы тарихы

Кіріспе

Американдық заңгер

Ли Прессман (1 шілде 1906 – 20 қараша 1969) – еңбек құқығы саласындағы адвокат және бұрынғы АҚШ үкіметінің қызметкері. 1948 жылы ол 1930-шы жылдардың ортасында Кеңес барлауы үшін жұмыс істеген деген айыптамаға ұшырады (Ware Group мүшесі ретінде), бұл оның Коммунистік партия мүшелері мен олармен байланысы бар адамдарды тазарту салдарынан Өнеркәсіптік ұйымдар конгресінен (CIO) кеткеннен кейін болды. 1936 жылдан 1948 жылға дейін ол CIO және оның құрамындағы кәсіби одақтарды General Motors және U.S. Steel сияқты ірі компаниялармен маңызды ұжымдық келісімдер жасасуда өкілдік етті. Журналист Мюррей Кемптонның сөзіне сүйенсек, антикоммунистер оны "Ірі Комрадес" деп атаған.

Өмірбаян

Прессман 1906 жылдың 1 шілдесінде Нью-Йорк қаласының Lower East Side ауданында, Минск қаласынан келген иммигранттар Гарри мен Клара Прессманның екі ұлының үлкені ретінде дүниеге келді. Оның әкесі Нью-Йорк қаласының төменгі шығыс жағында шляпник болған. Леон бала кезінде полиомиелиттен аман қалды. Ол өспірім шағында отбасысы Бруклиндегі Бенсонхерст ауданына көшті. 1922 жылы Нью-Йорк университетінің Вашингтон сквер колледжіне қабылданды, онда оның сыныптастары Натан Витт және Чарльз Крамер (кейін AAA және Ware тобының мүшелері) болды, содан кейін Корнелл университетіне ауысып, еңбек экономисі Самнер Слихтерден дәріс алды. Гарвардта ол Фи Бета Каппа қоғамының мүшесі болды және Алгер Хисспен бірге оқыды. Болашақта қорғаушы адвокат болар Эдвард Кокрейн Маклинмен бірге олар Гарвард құқық журналында жұмыс істеді: Мырза Хисс: Ли Прессман Гарвард құқық мектебінде менің сыныптасым болды, және біз екеуміз де бір уақытта Гарвард құқық журналында қызмет еттік.

Мансап

Мектепті бітіргеннен кейін ол Нью-Йорктегі Чадборн, Стэнчфилд және Леви (қазіргі Чадборн және Парк) заң фирмасына қосылды. Ол жерде Джером Франк (кейін SEC төрағасы болған) үшін жұмыс істеді. 1933 жылы Джером Ф.Д. Рузвельттің «Жаңа саясат» бағдарламасында жұмыс істеуге кеткен кезде Прессман Джеромның клиенттерін қабылдау үшін Liebman, Blumenthal & Levy деген шағын фирмаға қосылды. (Төмендегі «Ware Group» тармағын қараңыз)

ААА

1933 жылдың шілдесінде Прессман ауыл шаруашылығы министрі Генри А. Уоллес ауыл шаруашылығын реттеу басқармасының (AAA) бас кеңесшісінің көмекшісі болып тағайындалды. Ол бас заңгер болған Джером Франкке есеп берді. «Жаңа саясат» жақтастары AAA-ны Ұлттық қалпына келтіру заңының (NRA, онда Уэр тобының мүшесі және Хистің өмір бойына досы Генри Коллинс жұмыс істеді) толықтыруы ретінде қарастырды. Олар AAA-ға келген кезде екі лагерь тез құрылды: бұрынғы лауазымды тұлғалар, агробизнес мүдделерін қолдаған және шағын фермерлерді (және шаруашылық жұмысшыларын) және тұтынушыларды агробизнеспен бірдей деңгейде қорғауға ұмтылған «Жаңа саясат» тағайындалғандар. Артур М. Шлезингердің айтуынша, «Айви лигасынан тым көп адамдар, тым көп зиялылар, радикалдар және еврейлер болды». 1933 жылдың желтоқсанына қарай Франк Джон Абт пен Артур (немесе Говард) Бакрахты (Абттың әпкесі Марион Абт Бакрахтың ағасы) ауыл шаруашылығы реформасы саясатын іске асыру үшін сот процесін жүргізу стратегиясын әзірлеуге шақырды.

WPA, RA

1935 жылдың сәуіріне қарай Прессман Гарри Л. Хопкинс тарапынан Жұмыс прогресі әкімшілігінің бас кеңесшісі болып тағайындалды. Бұл 1935 жылғы 8 сәуірде АҚШ Конгресінде қабылданған және заңға айналған 1935 жылғы Төтенше жағдайға байланысты қаржыландыру туралы заңның нәтижесі болды. Осының салдарынан 1935 жылдың 6 мамырында Ф.Д. Рузвельт 7034 нөміріндегі жарлыққа қол қойды, ол Федералдық төтенше жағдайларды жою басқармасын Жұмыс прогресі басқармасына айтуға тиіс болды. "Прессман FERA-ны WPA-ға айналдыратын бюджеттік өтінішті талдауға кірісті." 1943 жылы Дис комитетінің "Америкаға қарсы қызметтер жөніндегі арнайы комитеті" отырысында зерттеулер директоры Дж. Б. Мэтьюс куәгер Люсьен Кохтың "Хейз, Сент-Джон, Абрамсон және Шульман" атты Нью-Йорк қалалық заң фирмасын жалдағанын сұрады және "Бұл Ли Прессманның фирмасы ма?" деді; Кох "иә" деп растады. (Ұлттық заңгерлер гильдиясының тағы бір мүшесі Осмонд К. Френкель де Хейз, Сент-Джон, Абрамсон және Шульман фирмасының мүшесі болды.) Бас кеңесші ретінде Прессман Коммунистік докерлер одағының өкілі Гарри Бриджестің депортациялануына қарсы тұруға ықпал етті.

Джон Л. Льюис тұсында 1936-1940

1936 жылдың маусым айында ол Өнеркәсіптік ұйымдар конгресінің (CIO, кейін AFL CIO) кеңесшісі болып тағайындалды. Болат жұмысшыларын ұйымдастыру комитеті (SWOC, кейін Американың Біріккен болат жұмысшылары), кәсіподақ басшысы Джон Л. Льюис жаңа еңбек федерациясы атынан солшыл белсенділерді жұмылдыру үшін саналы әрекеттің бөлігі ретінде тағайындады. Ғалымдардың айтуынша, "Прессманның CIO-дағы бейресми рөлдерінің бірі - CIO-ның коммунистік фракциясы мен оның негізінен коммунистік емес басшылығы арасындағы байланыс болды". 1938 жылдың маусым айында Прессман Вашингтонға қайта оралып, CIO және SWOC-тің толық уақытты бас кеңесшісі болды. Ол бұл қызметінде келесі он жыл бойы болды. (Нью-Йорк Таймс газетіндегі некрологына сәйкес, ол 1936 жылдан 1948 жылға дейін бас кеңесші болды.) 1939 жылдың мамырында Прессман CIO атынан АҚШ Сенатының Білім және Еңбек жөніндегі кіші комитетінің алдында сөйлеп, АҚШ сенаторы Роберт Ф. Вагнер демеушілігін алған "Ұлттық денсаулық сақтау туралы заң жобасын" (АҚШ-тың 1939 жылғы қайта ұйымдастыру туралы заңның бөлігі) қолдады. Ол заң жобасына қарсы Американдық медицина қоғамының ұстанымына "реакциялық" деп шабуыл жасады, ол заң жобасының "жетілді" деп санамауға кедергі жасады. 1939 жылдың мамыр айынан тамыз айына дейін Прессман 1935 жылғы Ұлттық еңбек қатынастары туралы заңға ("Вагнер заңы") "Уолш түзетулеріне" қарсы шықты. 1939 жылы мамыр айында AFL президенті Уильям Грин CBS радиосында түзетулерді қолдаған кезде, CIO-ның Прессман жазған жауабы Гринді тек CIO-ға ғана емес, сонымен қатар AFL-ге, яғни жұмысшыларға қарсы Ұлттық Өндірушілер Ассоциациясымен келіссөздер жүргізді деп айыптады. 1939 жылдың тамызында Прессман сенаттың еңбек комитеті алдында Гриннің қолдауы AFL-дің қатардағы мүшелерін білдірмейтінін мәлімдеді. Сондай-ақ 1939 жылдың тамызында Конгресс федералды қызметкерлердің саяси науқандық қызметін шектейтін 1939 жылғы Хэтч актісін қабылдады. Хэтч Актінің бір ережесі бойынша федералды үкіметтің төңкерілуін жақтаған кез келген адамды жұмысқа алу федералды үкіметтің заңына қайшы келеді. Сол жаққа бейімделген Американың Біріккен қоғамдық жұмысшылары (UFWA) дереу Прессманды Хэтч актісінің конституциялық заңдылығын даулау үшін жалдады. 1939 жылдың қазан айында CIO конгресі кезінде жабық отырыс кезінде президент Джон Л. Льюис CIO-ны "коммунистік ықпалдан" құтқару ниеті туралы мәлімдеді. Бұл шешім, әсіресе, ХИО-ның екі вице-президенті Филип Мюррей мен Сидни Хиллманның Хитлер-Сталин келісімінің (өткен айда жарияланды) алдындағы шешімдеріне жауап ретінде қабылданды. Оның орнына Льюис 42 атқарушы комитет мүшелерінің сегізін өкілеттілікке ие етеді. Бұдан басқа, Льюис CIO вице-президенттерінің санын екіден алтыға дейін көбейтті: R. J. Томас, Біріккен автомобиль жұмысшыларының президенті; Эмиль Рив, Американың тоқыма жұмысшыларының президенті; Шерман Далримпл, Біріккен резеңке жұмысшыларының президенті; және Рид Робинсон, Халықаралық шахта, диірмен және балқыту жұмысшыларының президенті. "Солшыл күштер" Ұлттық теңізшілер одағының президенті Джозеф Курранның вице-президент болып сайлануына мүмкіндік бермеді. Бұдан басқа, Льюис Гарри Бриджесті Батыс жағалаудағы CIO директорынан Калифорния штатының CIO директорына дейін төмендетті. 1939 жылы "Нью-Йорк таймс" газеті ішкі жанжал туралы хабарлаған. 1940 жылы 3 қаңтарда Прессман CBS радиосында "1940 жылғы CIO заңнамалық бағдарламасын" талқылады. Прессман өзінің сөзінде былай деді: Экономика, соғыс мақсаттарына арналған ақша және тағы басқа да осындай айқай-шулар арқылы реакциялық қаржы мүдделері мен олардың саяси қолбасшылары жұмыссыздарға және баспаға арналған қаражатты қысқартуға, еңбек және әлеуметтік заңнаманы құлдыратуға және азаматтық бостандықтарымызды шектеуге үміттенеді. CIO әлеуметтік заңнаманы бүкіл американдықтардың қажеттіліктеріне бейімдеуде табанды қадам жасауға шақырады. 1940 жылы 18 мамырда Прессман CBS радиосында тағы да сөйледі, бұл жолы "Вагнер актісі" туралы. 1941 жылы Ф.Д.Р. CIO вице-президенті Сидни Хиллді Өндірісті басқару кеңсесіне тағайындады. Хиллман ОПМ-ге медиациялық ұйымды ұсынды, ал FDR Ұлттық қорғаныс медиациялық кеңесін (NDMB) құрды. 1941 жылдың маусым айында NMDB және United Auto Workers ереуіл кезінде Солтүстік Американың авиация зауытын басып алды. Кейінірек 1941 жылдың маусым айында Чикагодағы Ұлттық заңгерлер гильдиясының съезінде Прессман АҚШ Конгресінде Винсон мен Болл заң жобаларын сынға алды, екеуін де ол "ұзақ мерзімді" жоспарда айыптап, оның мақсаттары жұмысшылардың ұйымдасу, ұжымдық келісімдер жасау және ереуілге шығу құқықтарын жою; "тексерілмейтін монополиялық пайдаға бөгет болатын еңбек ұйымдарын жою"; және "ірі бизнес тарапынан ұлттық экономика мен үкіметті толық бақылауға алу" болды. Прессман жауап беруге дайын болды. 1940 жылдың ақпанында ол АҚШ Өкілдер палатасының Еңбек комитетінің тыңдауы кезінде АҚШ өкілі Клэр Хэтчпен "қызғанды пікір алмасты" өткізді, тағы да NRLA (Вагнер заңы) түзетулері мәселесі бойынша: Прессман: Мен сұраққа жауап беремін, мырза Хоффман. Томас өкілі өзіне қарай алады. Хоффман: Бұл жігіт маған не сұрау керектігін айтпайды. Мен Прессманнан мұны қабылдамаймын. Есіңізде болсын. Прессман: Мен айтқандарымды есімде сақтаймын. Хоффман: Сөйлегеніңе көңіл қой. 1943 жылдың шілдесінде CIO саяси әрекет комитесін, "CIO PAC" құрды, оны Сидни Хиллман төрағалық етті, ал Прессман мен Джон Апт бірлескен кеңесшілер ретінде қолдады. Осылайша, 1943 жылы американдық тыңшы Элизабет Бентли Уэр тобын (Апт мүше болған) қайта жандағанда, оған немесе топқа қатысу тәуекел ете алмады. Оның орнына, топ Виктор Перло басшылығымен Перло тобы ретінде қайта құрылды. 1943 жылдың қыркүйегінде Ұлттық заңгерлер гильдиясының конференциясында Прессман еңбектің ереуілдерді азайтуы және соғыс күшін нығайтуы үшін мақтады. Ол Ұлттық соғыс еңбек кеңесінің еңбек одақтарын демократиялық қоғамымыздың негізгі құрылымының бір бөлігі ретінде тану саясатын мақтады. Ол Ф.Д.Р. бағдарламасына қарсы болған Конгрестегі "өзімшіл топтарды" сынады. 1944 жылы Прессман негізгі болат өндірісіндегі еңбек дауды шешуге қатысты, онда шамамен алты жүз одақ ереуілге шықты. Алты адамнан тұратын кеңеске үкіметтен Дэвид Л. Коул мен Нейтан П. Фейзингер, CIO-дан Филип Мюррей, одақтардың кеңесшісі Прессман, U. S. Steel компаниясынан Джон Стивенс және Честер Маклейн кірді. 1945–1947 жылдары Прессман Джон Аптпен бірге CIO-ға Халықаралық сауда-өнеркәсіптік одақтар федерациясын (WFTU) құруға көмектесті, ол коммунистік және социалистік партиялар басымдығымен сипатталатын Халықаралық сауда-өнеркәсіптік одақтар федерациясының ізбасары болды. WFTU құрылғанда және просоветтік американдық одақтармен жұмыс істегенде, "Прессманның конвенциялық қаулыларды жазу және қайта жазу ісінде атқарған белсенді рөлі мүмкін қақтығыстарды тегістеуге көмектесті". 1945 жылдың сәуір айында Прессман Кэрол Вейсс Кинг пен оның шәкірті Нейтан Гриннің көмегімен Bridges v. Wixon ісі бойынша АҚШ Жоғарғы сотында Гарри Бриджестің қорғауын ұсынды, ол шақыру қағазын жазды. Кейін сол айда Прессман Мюррей, Апт және басқа CIO шенеуніктерімен бірге WFTU туралы кеңесу үшін Парижге советтік әріптестерімен кездесті. 1946 жылдың 6 маусымында ол NBC радиосындағы "Американың қалалық жиналысында" "Еңбек одақтарын қатаң реттеу керек пе?" атты хабарламаға үлес қосты, онда сенатор Аллен Дж. Эллендер, Генри Дж. Тейлор және өкіл Эндрю Дж. Биемиллер қатысты. 1946 жылдың шілдесінде Кливлендтегі Ұлттық заңгерлер гильдиясының съезінде ол "жеткілікті сатып алу күшіне ие болу үшін жалақының өсуі сөзсіз бағаны көтереді" деген жалған пікірге шабуыл жасады. Ол сонымен қатар болашақ Прогрессивтік партияның вице-президенттік үміткері, АҚШ сенаторы Глен Х. Тейлордың монополияларға байланысты экономикалық белгісіздік туралы болжамын сынады. Ол "оянған және сауатты халықтың" Конгресте және 1946 жылғы күзгі сайлауларда өз даусын білдіруін сұрады: Бұл Конгресс еңбек ұйымдарын басуға тырысты, сонымен қатар салық және баға саясаты арқылы табыс деңгейін кеңейтуге қарсы күресті. Ол кірісі аз топтардың салық жүктемесін жеңілдетуге тырыспады, бірақ корпорациялардан артық пайда салығын алып тастауға асықты...

In June 1936, he was named a counsel of the Congress of Industrial Organizations (CIO—later AFL CIO) for the Steel Workers Organizing Committee (SWOC—later, the United Steelworkers of America), appointed by union chief John L. Lewis as part of a conscious attempt to mobilize left wing activists on behalf of the new labor federation. According to scholars, "One of Pressman's unofficial roles in the CIO was liaison between the CIO's Communist faction and its predominantly non Communist leadership." In June 1938, Pressman moved back to Washington, D. C., to become full time general counsel for the CIO and the SWOC. He remained in this position for the next decade. (According to his obituary in the New York Times, he was general counsel from 1936 to 1948. In May 1939, Pressman spoke on behalf of the CIO before the US Senate's Education and Labor sub committee to support the "National Health Bill" (part of the Reorganization Act of 1939), sponsored by US Senator Robert F. Wagner. He attacked the American Medical Society's position against the bill as "reactionary," which he felt had kept the bill from going "far enough." From May through August 1939, Pressman attacked support for the "Walsh amendments" to the 1935 National Labor Relations Act (AKA the "Wagner Act"). In May 1939, when AFL president William Green supported the amendments on CBS Radio, the CIO's response, penned by Pressman, accused Green of colluding with the National Association of Manufacturers against not just the CIO but also the AFL, i. e., workers. In August 1939, Pressman appeared before the Senate Labor Committee to state that Green's support did not represent AFL rank and file. Also in August 1939, Congress passed the Hatch Act of 1939, which restricted political campaign activities by federal employees. A provision of the Hatch Act made it illegal for the federal government to employ anyone who advocated the overthrow of the federal government. The left leaning United Public Workers of America (UFWA) immediately hired Pressman to challenge the constitutionality of the Hatch Act. In October 1939, during a closed door session during a CIO convention, president John L. Lewis declared his intent to rid the CIO of "Communist influence." This decision came in response particularly from Philip Murray and Sidney Hillman, the CIO's two vice presidents, that pre dated the Hitler Stalin Pact (announced the previous month). Instead, Lewis would empower eight member of the CIO's 42 executive committee members. Further, Lewis increased the number of CIO vice presidents from two to six with: R. J. Thomas, president of the United Automobile Workers; Emil Rieve, president of the Textile Workers of America; Sherman Dalrymple, president of the United Rubber Workers; and Reid Robinson, president of the International Union of Mine, Mill and Smelter Workers. "Left forces" failed to have Joseph Curran, president of the National Maritime Union, elected vice president. Further, Lewis demoted Harry Bridges from West Coast CIO director to California state CIO director. In 1939, New York Times reported on further internal conflict. On January 3, 1940, Pressman discussed the "1940 Legislative Program of the CIO" on CBS Radio. orIn his speech, Pressman said:

On pretexts of economy, more money for war purposes and similar catch cries, the reactionary financial interests and their political henchmen hope to reduce appropriations for the unemployed and for publish works, to emasculate labor and social legislation, and to restrict our civil liberties. The CIO calls for a determined advance in adapting social legislation to the needs of the whole American people. On May 18, 1940, Pressman again spoke on CBS Radio, this time on the "Wagner Act." In 1941, FDR appointed CIO vice president Sidney Hill to the Office of Production Management. Hillman lobbied for a mediating entity to OPM, and FDR created the National Defense Mediation Board (NDMB). In June 1941, NMDB and the United Auto Workers took over a North American Aviation factory during a strike. Later in June 1941, at a convention of the National Lawyers Guild in Chicago, Pressman criticized the Vinson and Ball bills before the US Congress, both of which he accused of a "long range" plan whose aims included "destruction of workers' rights to organize, bargain collectively, and strike"; "destruction of labor organizations as the barrier to unchecked monopoly profits"; and "complete control of the national economy and the government by big business." Pressman continued to give as good as he got. In February 1940, he held a "heated exchange" with US Representative Clare Hatch during a hearing of the US House Labor Committee, again on the issue of amendments to the NRLA (Wagner Act):

blockquote|Pressman: I'll answer the question all right, Mr. Hoffman. Representative Thomas can take care of himself. Hoffman: This boy is not going to tell me what to ask. I won't take this from Pressman. Remember that. Pressman: I'll remember all I say. Hoffman: You keep a civil tongue in your head. In July 1943, the CIO formed a political action committee, the "CIO PAC," chaired by Sidney Hillman, and supported by Pressman and John Abt as co counsels. Thus, in 1943, as American spy Elizabeth Bentley resurrected the Ware Group (of which Abt had been a member), could not risk involvement with her or the group. Instead, the group reformed under Victor Perlo as the Perlo Group. In September 1943 at a conference of the National Lawyers Guild, Pressman praised labor for reducing strikes and promoting the war effort. He praised the National War Labor Board's policy for recognizing labor unions as institutions within the basic framework of our democratic society. He criticized "selfish blocs" in Congress that had opposed FDR's program. In 1944, Pressman participated in resolution of a labor dispute of a national case in basic steel, involving some six hundreds unions on strike. The six person board consisted of David L. Cole and Nathan P. Feisinger for the government, Philip Murry of the CIO with Pressman as counsel for unions, John Stevens with Chester McLain of U. S. Steel for industry. During 1945–1947, Pressman worked with John Abt for the CIO to help create the World Federation of Trade Unions (WFTU) as successor to the International Federation of Trade Unions, itself seen as dominated by communist and socialist parties. During formation of the WFTU and in working with pro Soviet American unions, "the active role played by" Pressman "in writing and rewriting convention resolutions helped to smooth possible conflicts." In April 1945, Pressman represented Harry Bridges before the U. S. Supreme Court in Bridges v. Wixon with the help of Carol Weiss King and her recruit, Nathan Greene who penned the brief. Later that month, Pressman joined Murray, Abt, and other CIO officials in Paris for a meeting with Soviet counterparts about the WFTU. On June 6, 1946, he contributed to a broadcast entitled "Should There Be Stricter Regulation of Labor Unions?" on America's Town Meeting of the Air show on NBC Radio with Sen. Allen J. Ellender, Henry J. Taylor, and Rep. Andrew J. Biemiller. In July 1946, at a National Lawyers Guild convention in Cleveland, he attacked the "fallacious notion that increased wages in the interests of adequate purchasing power necessarily bring higher prices." He also attacked future Progressive Party vice presidential candidate, US Senator Glen H. Taylor, for the latter's prediction of economic uncertainty due to monopolies. He asked that an "aroused and enlightened public" make itself heard in Congress and in the 1946 fall elections:

This Congress has sought to stifle labor organization and at the same time has fought vigorously to assure expanded profit levels through tax and price policies. It has resisted any effort to lighten the tax burden on the lower income groups, but has acted swiftly to remove the excess profits tax on corporations while continuing the carry back provisions permitting gigantic tax rebates out of excess profits tax payments of prior years. In 1947, Pressman became involved in passage of the Taft Hartley Act. In January 1947, he appeared on "New York Times radio" station WQXR FM with US Senator Carl A. Hatch, former National War Labor Board chairman William Hammatt Davis, and General Precision Equipment Corporation general counsel Robert T. Rinear, to debate the topic "Do we need new labor laws?" While endorsing a Truman commission plan, he attacked any labor legislation passed hastily ahead of the commission's results, saying, "Judging from the bills now before Congress, their purpose is merely to penalize labor organizations." Senator Hatch agreed with him that severe wage cuts in terms of real wages and increased cost of living would not find resolutions in terms of legislation that addresses only jurisdictional disputes or secondary boycotts. "We need additional and new laws on all phases of the general problem of labor management," Hatch said. Again in January 1947, on the topic of the related Portal to Portal Act of 1947, publicly before the US Senate Judiciary Committee, he urged Congress to make that act a simple authorization to employers and unions to settle portal claims through collective bargaining, while prohibiting management from attempting such settlements with individual workers at the "economic mercy" of employers. Further, he urged Congress to use the US Supreme Court's definition of "work" as activities of an employe which required physical or mental exertion for an employer's benefit and under an employer's control. Any legislation that ended portal to portal claims, he said, would "most seriously undermine" and in fact threatened "the entire future, operation" of the 1938 Fair Labor Standards Act. Again at month's end, he attacked labor curb bills in Congress during a speech before the University of Cincinnati Lawyers Institute. He said: Where parties agree to union security, what objection can there be? Nine million workers are now covered by such contracts. The status of the union under the Wagner Act established the obligation not to discriminate against non members. Why should not all employees, therefore, have an obligation to become members? The anti trust law stating that the service of the human being is a commodity is a negation of the Constitution, of the 1918 Clayton Act and the [1932] Norris La Guardia Act The employer's right of free speech is fully protected The act has not created inequality between employers and employees for collective bargaining. The fairness of the Labor Board has been established by decisions of the Supreme Court [A compulsory] "cooling off period" [would] actually discourage collective bargaining There is adequate protection in State courts for breach of collective bargaining agreements. Federal legislation will limit the protection labor unions now have under the anti injunction statute. Litigation for alleged breach of contract is negation of collective bargaining and would merely clutter up the courts. He also asserted that labor unions do not constitute monopolies, compared with industrial combines. Later on June 24, 1947, Pressman appeared again on CBS Radio with Raymond Smethurst, general counsel of NAM to discuss the effect of the new labor law. In August 1947, he gave a strong speech to the International Union of Mine, Mill and Smelter Workers (IUMMSW) against the Taft Hartley Act. By September, the right wing of the CIO, led by Emil Rieve, claimed they were about to drive left wingers "with Lee Pressman as the leading victim" out of the CIO during its Fall 1947 convention.

Саяси араласу

Прессман американдық саясатта Артур Шлезингердің жас үлгісін Шлезингердің өмірлік орталық тұжырымдамасында соңғы мысал ретінде атап көрсетуге жеткілікті болды. Ол алғаш рет 1948 жылы «Нью-Йорк Таймс» газетінің «Сол емес, оң емес, бірақ өмірлік орталық» атты мақаласында сипатталған. Онда Шлезингер ең алдымен 19-ғасырдағы «сызықтық» спектрдің сол және оң жақтағы тұжырымдамасы 20-ғасырдың дамуына сәйкес келмейтінін айтады. Керісінше, ол ДеВитт Клинтон Пулдің «шеңберлік» спектрін алға тартты, онда Фашизм мен Нацизм шеңбердің төменгі бөлігінде Кеңес коммунизмімен (ленинизм, сталинизм) кездеседі. Ол өзі «Коммунистік емес солшылдық» (NCL) терминін Леон Блумның Үшінші күшінің американдық модификациясы ретінде ілгерілетеді. Ол мысал ретінде CIO-да Уолтер Рейтердің беделін арттыруын және Ли Прессманның қызметтен алынуын келтіреді: <blockquote> Газеттер, әзірсе, Уолтер Рейтерді CIO-ның оң қанатының көшбасшысы деп атауды жалғастыра беретіні сөзсіз, бірақ әрбір автомобиль өндірушісі білетіндей, Рейтер тек демократиялық және антикоммунистік көзқарастарда оңшыл болып саналады. Осы жылдары Кеңес Одағының кеңеюіне араласпау туралы Уоллес доктринасы басым болды. Соңғы айларда АҚШ-та коммунистік емес солшылдық идеясы кең таралды. Орталықшыл оңшылдар сенатор Ванденберг пен Джон Фостер Даллес сияқтылар оның дұрыстығын мойындады. Коммунистік ықпалға қарсы күрес, оның ең басты нәтижесі – Уолтер Рейтердің Автомобиль жұмысшыларының біріккен ұйымындағы жеңісі және Ли Прессманның CIO-ның бас кеңесшісі лауазымынан босатылуы, CIO-ны AFL-мен бірге Еуропадағы Үшінші күшті қолдауға әкелді. 1948 жылдың наурыз айында Прессман АҚШ президенті Генри А. Уоллесті және АҚШ вице-президенті Глен Х. Тейлорды қолдаған 700 мүшелік ұлттық ұйымға қосылды. 1948 жылдың маусым айында «Нью-Йорк Таймс» газетінде ол «Уолес үшін Ұлттық еңбек комитетінің» «жалпы кеңесшісі» ретінде аталды. Партияның съезінде (1948 жылдың 23-25 шілдесінде) Прессман комитетте қызмет етті (Рексфорд Тугвелл басшылығымен, ол 1930 жылдардың басында ААА-ны құруға және басқаруға көмектескен), платформа құру үшін, «Нью-Йорк Таймс» газеті «Қызыл сыртқы саясатты қолдайтын» деп қорытқан. Сол кезде «Вашингтон Пост» газеті Прессман, Эбт және Кальвин Бенхам «Бини» Болдуинды (С. Б. Болдуин) Уоллес кампаниясындағы «ықпалды инсайдерлер» және «сахналық менеджерлер» деп атады. Алайда, ол «коммунистік бағыты үшін жұмыстан шығарылды» деп хабарланды. 1948 жылғы конвенция кезінде «Нью-Йорк Таймс» газеті былай деп сипаттады: Ли Прессман, ол жылдар бойы CIO-ның кеңесшісі ретінде солшылдардың ықпалын тигізді, Платформа комитетінің хатшысы, ол келесі жексенбіде болатын конвенцияның қорытынды сессиясында күтілетін 2500 делегатқа тапсыру үшін соңғы жобасын дайындаудан бұрын, жұма күні таңғы сағат 10-да тағы бір атқару сессиясын өткізеді. 1948 жылдың 9 маусымында Прессман өзінің Нью-Йорк (Бруклин) 14-ші округінің Конгрессі үшін Американдық Еңбек партиясының кандидаты ретінде мемлекеттік қызметке үміткер екенін мәлімдеді. 1948 жылдың шілде айының басында ол кандидатурасын тіркеді. Ол Абрахам Дж. Мюлтерге қарсы аттанды. Мюлтер Прессманның коммунистік байланысын оған қарсы пайдаланып, «Daily Worker» (CPUSA газеті) оған «сайлану куәлігін» бергенін мәлімдеді. 1948 жылдың шілдесінде ол Нью-Йорк штатының CIO басшысы Луис Холландердің айыптауына тап болды, ол Прессманның кандидатурасына қарсы шығатынын уәде етті. 1948 жылдың тамызында Филадельфиядағы прогрессивті партияның съезі кезінде оның платформалық комитетінің төрағасы Рексфорд Тугвелл өзінің «ескі үлгідегі американдық прогрессивті» платформасын Прессман бастаған коммунистік бағытты қолдайтын платформамен жоюды тапты. «Тайм» журналында: «Қазірге коммунистердің билікті қолға алғандығы Тьюгуэллге айқын көрінді», - делінген. 1948 жылдың күзінде коммунистік байланыс Прессманның сайлау науқанын қудалауды жалғастырды. Сайлаудан бір ай бұрын Прессман үміт білдірген болар, өйткені «Нью-Йорк Таймс» оны «көбіне танымал» заңгер және «ұлттық беделге» ие адам ретінде сипаттады және Вашингтондағы айыптауларды атамады.

Pressman was important enough in American politics to have Arthur Schlesinger, Jr. single him out as recent example in Schlesinger's concept of the Vital Center as first described in a long New York Times article in 1948 entitled "Not Left, Not Right, but a Vital Center." In it, Schlesinger argues first that the 19th Century concept of "linear" spectrum Left and Right did not fit developments of the 20th Century. Rather, he promoted the "circular" spectrum of DeWitt Clinton Poole, in which Fascism and Nazism would meet at the circle's bottom with Soviet Communism (Leninism, Stalinism). He himself promotes the term "Non Communist Left" (NCL) as an American modification of Leon Blum's Third Force. He cites as example the ascendancy of Walter Reuther in the CIO and ouster of Lee Pressman: <blockquote> Newspapers will doubtless continue to refer to Walter Reuther as the leader of the Right wing of the CIO, whereas, as every automobile manufacturer knows, Reuther is to the Right only in the sense of being profoundly pro democratic and anti Communist Instead of backing the Non Communist Left as the group in Europe closest to the American progressive faith in combining freedom· and planning, the CIO, for example, maintained a disturbing silence over foreign affairs; and altogether too many liberals followed Communist cues in rejoicing at every Soviet triumph and at every Socialist discomfiture. The Wallace Doctrine of non interference with Soviet expansion prevailed in these years. In recent months, the conception of the non Communist Left has made headway in the United States. On the moderate Right, men like Senator Vandenberg and John Foster Dulles have recognized its validity. The fight against Communist influence in the CIO, culminating in Walter Reuther's victory in the United Auto Workers and the discharge of Lee Pressman as CIO general counsel, has finally brought the CIO side by side with the AFL in support of the Third Force in Europe. In March 1948, Pressman joined a 700 member national organization in support of Henry A. Wallace for U. S. president and Glen H. Taylor for U. S. vice president. By June 1948, the New York Times cited him as "general counsel" for the "National Labor Committee for Wallace." At the party's convention (July 23–25, 1948), Pressman served on the committee (under Rexford Tugwell, who had helped create and directed the AAA back in the early 1930s) to create a platform that the New York Times summed up as "endorsing Red foreign policy." At the time, the Washington Post dubbed Pressman, Abt, and Calvin Benham "Beanie" Baldwin (C. B. Baldwin) as "influential insiders" and "stage managers" in the Wallace campaign. However, he was reportedly "forced out because of his Communist line." During the 1948 convention, the New York Times described as follows: Lee Pressman, who, for years, exerted a powerful left wing influence as counsel for the CIO, is secretary of the Platform Committee, which will hold another executive session at 10 A. M. Friday before preparing its final draft for submission to the 2,500 delegates who are expected at the convention's closing session next Sunday. On June 9, 1948, Pressman declared that he himself was running for public office as the candidate of the American Labor Party for U. S. Congress in the 14th District of New York (Brooklyn). In early July 1948, he registered his candidacy. He ran against Abraham J. Multer. Multer used Pressman's communist association against him early on by claiming that he had received his "certificate of election" from the Daily Worker (CPUSA newspaper), thanks to its condemnation of him. In July 1948, he faced condemnation from New York state's CIO head Louis Hollander, who promised to oppose Pressman's candidacy. In late August 1948, he

In August 1948, during the Progressive Party convention in Philadelphia, Rexford Tugwell, chairman of its platform committee found his self style "old fashioned American progressive" platform scrapped by a pro Communist line platform spearheaded by Pressman. TIME magazine noted, "It now seemed obvious to Tugwell that the Communists had taken over." In the fall of 1948, Communist affiliation continued to hound Pressman's campaign. A month before the election, Pressman might have held out hope, as the New York Times characterized him as a lawyer of "wide reputation" and a man with a "national reputation" and did not mention allegations in Washington.

Жеке практика 1951-1969 жылдар

1948-1950 жылдар аралығында Прессман кеңестік үкіметке қызығушылық тудырған "Ресейде мұрагерлері бар адамдардың мүліктерімен" және AMTORG істерімен айналысты. 1951 жылы Прессманның тек бір ірі тапсырыс берушісі қалды – Теңіз инженерлерінің өзара көмек қоры (MEBA). Оның президенті Герберт Даггет Прессманға 10 000 доллар (2017 жылғы шамамен 94 000 доллар) төледі.

Уэар тобы (1933-1935 жж.)

1933 жылы Прессман Уэр тобының алғашқы мүшелерінің бірі болды. Ол оның ең алғашқы белгілі жиналысында болды. Тарихшы Аллен Вайнштейннің пікірінше, ол "Уэр тобындағы AAA-ның жоғары лауазымды өкілі" болғандықтан, жаңа мүшелерді іздеуде де басты рөл атқарған болуы керек. Вайнштейн сондай-ақ Гарднер Джексонның сөзін келтіре отырып, Прессман Най комитетіне Алгер Хисті уақытша жұмысқа алуды ұсынғанын айтты. 4 тамызда Прессман Чемберстің куәлігін "Генри Люс сатып алған республикашыл көрмешінің ескі және қорқынышты сөздерімен маған шабуыл жасау" деп сипаттады. Оның сөзінше, ХУАК Чемберсті пайдалану арқылы үш мақсатқа жетпекші болды: американдықтардың назарын "шынайы мәселелерден" (азаматтық құқықтар, инфляция, тұрғын үй мәселесі, Израиль және Тафт-Хартли заңының жойылуы) аудару, Ф.Д. Рузвельттің "Жаңа саясат" қызметкерлерін қаралау және Генри Уоллес пен оның жақтастарын беделсіз ету. 1948 жылғы 20 тамызда ХУАК алдында сотқа шақырылып куәлік бергенде, Прессман өзін кінәлі деп тану қаупіне байланысты Коммунистік партияға мүшелік туралы сұрақтарға жауап беруден бас тартты.

1950 жылғы қабылдау

Корея соғысының күрделі саяси ахуалында Прессман бұрынғы коммунистік симпатияларынан шегінгендей көрінеді. 1950 жылы Прессман "сол ұйымның коммунистік бақылауында" болғандықтан Америка Еңбек партиясынан кетіп, бұл туралы баспасөзде жарияланды және ХУАК-қа Прессманның енді сөйлесуге дайын екенін хабарлады. 1950 жылғы 28 тамызда Конгресс алдында коммунистік партия қызметі туралы куәлік беруге қайта шақырылған Прессман, бұрынғы Бесінші түзету құқығын пайдалану туралы шешімінен бас тартып, бұрынғы әріптестеріне қарсы куәлік берді. Ол өзі барлау жұмыстарын жүргізгенін айтпаса да, 1950 жылғы куәлігі Чемберстің Уэрдің төңірегіндегі Вашингтон, округ Колумбиядағы коммунистік топтың бар екендігі туралы айыптауын алғаш рет растады, сондай-ақ федералды шенеуніктер Натан Витт, Джон Абт және Чарльз Крамер осы партия ұясының мүшелері ретінде аталды.

Мұра

"Биліктегілерге заң аясында іс жүргізудің жолын көрсету – Прессманның ерекше қабілеті болды", – деп мәлімдейді тарихшы Гилберт Дж. Галл Прессманның өмірбаянында. TIME журналы (Прессманға дос болмаған) оның қазасы туралы былай жазды: Ли Прессман, 63 жасқа толған, 1936 жылдан 1948 жылға дейін C.I.O. заң кеңесшісі болды, сол кезде оның радикалды саяси көзқарастары жұмысы мен мансабынан айырды; рактан көз жұмды, Нью-Йорк штаты, Маунт-Вернон қаласында. Прессман коммунистік көзқарастарынан ешқашан жасырмады, көбінесе Мәскеудің саясатын қолдады. Бірақ кәсіподақ заңгері ретінде ол теңдесіз болды; ол U.S. Steel және General Motors сияқты ірі компаниялармен C.I.O. келісімшарттарын жасасуда маңызды рөл атқарды және Жоғарғы Сотта еңбек дауларын табысты жүргізді. 1948 жылы "Уоллес үшін коммунистер мен прокоммунистер туралы есептер сериясының біріншісі" Прессманның CIO және 1948 жылғы президенттік сайлаудағы рөлін былайша сипаттады: [1948 жылдың қаңтарында] CIO Атқару кеңесінде Уоллесқа берілген дауыс мәселесін қарастырудан бұрын, Ли Прессманның CIO бас кеңесшісі лауазымынан кетуі туралы талқылау орынды. Прессманның CIO-дағы ықпалды рөлі Джон Л. Льюис тағайындауының арқасында болды. Прессманның өзінің айтуынша, отставкаға кетуінің басты себебі – Уоллеске президенттікке үміткер ретінде қолдау көрсетуге мүмкіндік алу болды. 1948 жылдың қаңтарында CIO Атқару кеңесі Уоллес кандидатурасына қарсы үш бірге бір дауыс бергендіктен, Прессманның позициясы сақталмайтын болды. Джон Л. Льюис оны CIO бас кеңесшісі етіп тағайындағанға дейін Ли Прессман Коммунистік партияның мүшесі болған. Прессманның Коммунистік партияға мүше екендігі туралы алғаш рет 1946 жылдың 25 қарашасында New York World-Telegram газетінде Нельсон Франк жариялады. Прессман Франктің мәлімдемесін жоққа шығармады. Франктің ашылуы Прессманнан наразылық күтпей, шындық деп қабылдануы мүмкін. Филип Мюррей көп жылдар бойы белгілі коммунистің билігіне неге мойынсұнғанын түсіну қиын. Дегенмен, фактілер расталды. Прессман он екі жыл бойы Коммунистік партияға адал болды. Генри А. Уоллес Прессманды Сталиннің үміткерін қолдауға итермелеу арқылы CIO мен елге қызмет етті. Ли Прессманға таңдау жасауға тура келді: не Коммунистік партиядан шығып, CIO-дағы жұмысын сақтау, немесе CIO-дан кетіп, Коммунистік партияның үміткерін қолдау. Ол соңғысын таңдады, соның арқасында 1948 жылы АҚШ-тағы саяси жағдай нақтыланды. (Прессманның) отставкасы – Коммунистердің CIO-дағы маңызды жеңілістерінің бірі болды.

"Showing men in power how to get things done legally" was Pressman's special skill, asserts historian Gilbert J. Gall in a biography of Pressman. TIME magazine (never a friend of Pressman's) wrote at his death: Died. Lee Pressman, 63, the C. I. O. 's legal counsel from 1936 until 1948, when his far left politics finally cost him his job and career; of cancer; in Mt. Vernon, N. Y. Pressman never made any bones about his Communist leanings, often supporting the Moscow line. Yet as a union lawyer he was tops; he played a major role in negotiating the original C. I. O. contracts with such industrial giants as U. S. Steel and General Motors, and ably fought labor cases before the Supreme Court. In 1948, "the first of a series of reports on Communists and Pro Communists for Wallace" summarized Pressman's role in both the CIO and the 1948 presidential campaign as follows: Before taking up the question of the Wallace vote in the CIO Executive Board [in January 1948], it is pertinent to discuss the resignation of Lee Pressman as general counsel of the CIO. Less Pressman has exercised a dominant role in the CIO, thanks to his appointment by John L. Lewis. The main reason for his resignation, given by Pressman himself, was that he would be able to participate in the Wallace campaign for the presidency. Inasmuch as the CIO Executive Board voted in January 1948, three to one against Wallace's candidacy, Pressman's position became untenable. Long before John L. Lewis selected him as general counsel of the CIO, Lee Pressman was a member of the Communist Party. The fact of Pressman's Communist Party membership was first revealed in the newspapers by Nelson Frank in the New York World Telegram on November 25, 1946. Pressman did not challenge Frank's statement. Frank's revelation may be accepted as authentic, without fear of a challenge by Pressman. Just why Philip Murray submitted meekly to the rule of a known Communist for so many years is a difficult question to answer. Nevertheless, the fact is on the record. Right down the line for twelve years, Lee Pressman has been loyal to the Communist Party. Henry A. Wallace has done the CIO and the country a distinct service by driving Pressman into the open as a support of Stalin's candidate–nothing more, nothing less. Lee Pressman had to make his choice: either get out of the Communinst Party and hold his job in the CIO, or resign from the CIO and support the Communist Party's candidate. He did the latter, and in so doing clarified the political situation in the United States in 1948 (Pressman's) resignation was one of the most significant defeats which the Communists have suffered in the CIO.

Кейінгі қорытындылар

Прессманның VENONA кодтық аты "Виг" болды. 1949 жылы VENONA КГБ-нің Прессманды Виктор Перлоға "талдау" жасағаны үшін ақы төлеуге пайдаланғанын көрсетті. 1950 жылы "Виг" "Прогрессивті партияның қызметін қамтыды" деп хабарлады. 1951 жылы Прессман Гарольд Глассерге қаражат беру үшін "арна" ретінде жұмыс істеді.