Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Act Without Words II – Сэмюэл Беккеттің қысқа мим пьесасы, оның екінші туындысы (Act Without Words I кейін). Бекеттің көптеген шығармалары сияқты, бұл пьеса да бастапқыда француз тілінде жазылған (Acte sans paroles II), содан кейін Бекеттің өзі ағылшын тіліне аударған. 1950 жылдардың соңында Оксфордтағы Кларендон Пресс институтында қойылған, режиссері – Джон Макграт. Лондондық тұсаукесерді Майкл Хоровиц сахналады, ал 1960 жылдың 25 қаңтарында Қазіргі заманғы өнер институтында орындалды. Сахнаның арт жағында екі қап пен ұқыпты түрде жиналған киімдер төмен, "күшті жарықтандырылған" платформада тұр. Екі қаптың ішінде де адам бар: B сол жақта, A оң жақта. Ұзын полюс (мәтінде "қозғағыш" деп сипатталған) оң жақтан кіріп, A-ның қапын итеріп, оны күнделікті әрекеттеріне оятып, содан кейін шығып кетеді. Екінші рет итерілгеннен кейін A, ақыры пайда болады. Ол шалақы және ұйымсыз. Ол дәрілерді жұтып, дұға етеді, кездейсоқ киінеді, сәбізді шайнап, дереу "ішін ауызынан шығарып жібереді". Оның басты әрекеті, көрінетін мақсаты жоқ, толтырылған қапты сол жаққа тасып, өзінің қапына қайта кіру, сонда B-ның қапына шабуыл жасауға мүмкіндік туады. Полюс үшінші рет пайда болады (бұл жолы дөңгелектермен жабдықталған), екінші қапты итеріп, бұрынғыдай шығып кетеді. B нақты, тиімді және құлшыныспен толы; оны ояту үшін бір итеру жеткілікті. Ол бұрын жинаған киімдері енді шашырап жатыр (үшінші тұлғаның бар екенін көрсететін нақты дәлел), бірақ ол мұға әрекет етпейді, жай ғана өз ісін істей береді. Ол киімді қалай киіп, күтіп ұстауды біледі. Ол өзіне көбірек қамқорлық жасайды (тіс тазалап, жаттығулар жасайды), жақсы ұйымдастырылған (сағатын – барлығында он бір рет – тексереді және қаптарды жылжыту үшін жолға шығар алдында карта мен компасқа жүгінеді), бірақ оның жұмысы да мәнсіз. Беккет A-ға қарағанда B-ға көбірек жұмыс істеуге бұйрық берсе де, оның жұмысын жылдам орындауын қалайды, сондықтан олардың уақыты A-ның уақытына шамамен тең болады. Қаптарды жылжытқаннан кейін ол киімдерін шешіп, оларды үйіп тастаудың орнына, өз қапына кіруден бұрын ұқыпты түрде бүктейді. Полюс үшінші рет пайда болады (бұл жолы екі дөңгелектің қолдауына мұқтаж) және A-ны оятуға тырысады. Тағы да екі итеру қажет. Ол бұрынғы пантомимасын қайталай бастайды, бірақ бұл жолы қараңғылықпен тоқтатылады, сонда пьеса аяқталады.
Act Without Words II is a short mime play by Samuel Beckett, his second (after Act Without Words I). Like many of Beckett's works, the piece was originally composed in French (Acte sans paroles II), then translated into English by Beckett himself. Written in the late 1950s it opened at the Clarendon Press Institute in Oxford and was directed by John McGrath. London premiere was directed by Michael Horovitz and performed at the Institute of Contemporary Arts, on 25 January 1960.]] Two sacks and a neat pile of clothes sit on a low, "violently lit" platform at the back of a stage. Both sacks contain a man; B is on the left, A on the right. A long pole (described in the text as a "goad") enters from the right, prods the sack containing A to awaken him to his daily routine, and then exits. After needing a second prod A finally emerges. He is unkempt and disorganised. He gobbles pills, prays, dresses randomly, nibbles a carrot, and promptly "spits it out with disgust". His principal activity, without apparent purpose, is to carry the filled sack stage left and crawl back into his own which he does leaving the sack containing B now vulnerable to the goad. The goad reappears, this time with a wheel attachment, and prods the other sack, exiting as before. B is precise, efficient and eager; he only requires a single prod to rouse him. The clothes he – presumably – folded neatly before are now scattered about (clear evidence of the existence of a third party) but he never reacts to this and simply goes about his business. He knows how to dress and take care of his clothes. He takes greater care of himself (brushing his teeth and exercising), is better organised (he checks his watch – eleven times in total – and consults a map and compass before setting off to move the sacks), but still his shift is no more meaningful. Even though he has more to do than A, Beckett instructs that B performs his chores briskly so that they should take approximately the same time as A's. After moving the sacks he undresses and, rather than dumping his clothes in a pile, B folds them neatly before crawling into his own sack. The goad appears for a third time (now requiring the support of two wheels) and attempts to wake A. Once again he needs two prods. He begins to replay his previous pantomime, but this time is cut off by a blackout, at which point the play ends.
Қабылдау
Бастапқы сын-пикирлер "жайын батырып, наразылыққа дейін" болды және пьеса Америкада да жақсырақ болған жоқ, бірақ оған қарамастан Беккет Томас Макгривиге: "Мен ешқашан мұндай жақсы пікірлер алмағанмын" деп жазды. Алан Шнайдердің пікірінше, мәселе мынада: "[С]ыншылар өздерінің алдындағы нәрсеге түсініктеме берудің орнына, ескі [туындыларды] тартады және бұрынғы реакцияларын ақтап жатыр". 2000 жылы Патрис Паркс Монтерей округінің апталық басылымында "Сөзсіз әрекет II" бүгінгі шаршатарлық күнделікті еңбекке ешқандай маңыздылығын жоғалтпағанын жазды. Беккеттің шығармалары уақыт өте келе дұрыс екені дәлелденді.
The initial reviews ranged "from puzzled to disapproving" and the play fared little better in America but for all that Beckett wrote to Thomas MacGreevy: "I have never had such good notices." Alan Schneider believed the problem was that "[c]ritics can't seem to comment on what's before them without dragging in the older [plays] and rationalising their previous reactions." In 2000, Patrice Parks wrote in Monterey County Weekly that Act Without Words II “has lost not an iota of relevance to today''s mind numbing workaday grind. If anything, Beckett''s work has been vindicated with the passage of time.”
Интерпретация
Ойын механикалық кейіпкерлер қандай да бір жолмен адамгершілікке ие болса ғана қызықты болады. Егер дем алу мүмкіндігі болса, онда ол адамзаттың бекер немесе қайталанатын тағдырының кем дегенде ортақ екендігінен туындайды, тіпті ешқандай қарым-қатынас болмаса да. Екі адам сыртқы немесе табиғи күштен (қараңыз "Мана") құтылу үшін бірлесіп жұмыс істейді; ол дөңгелектер қосып қарсы тұрады. Уақыт өте келе, олар қауіпсіз қашықтыққа жетеді, онда олар оның ықпалынан тыс болады, бірақ содан кейін не болады? Оларды қозғауға итермелейтін күш болмаса, олар өздерінің қаптарында тығылып қала ма? Ол өлім бе? Юджин Уэбб басқаша пікір білдіреді. Ол "тікен адамның ішкі белсенділікке ұмтылысын көрсетеді. Егер адам өзінен тыс нәрсеге сенемін десе, онда оның ішінде үміт пен сенімге лайық нәрсе бар ма? "Сөзсіз әрекет II" осы туралы былай дейді: адамды мәжбүрлейтін күш оны ұзақ уақытқа әрекетсіздікке түсірмейді". "Аталмаған" шығармасы "Мен жалғаса алмаймын, жалғаса беремін" деген сөздермен аяқталады. Тікен осы екі фразаның арасында не болатынын көрсетеді. А мен Б кейіпкерлері мен Беккеттің "Годо күту" пьесасының басты кейіпкерлері Владимир мен Эстрагон арасында ұқсастықтар бар, олар уақыттарын ұқсас түрде өткізеді, көңіл көтеру үшін және уақытты өткізу үшін мағынасыз тапсырмалармен айналысады, бірақ ештеңеге жете алмайды. Дегенмен, Б бизнесменге көбірек ұқсайды, "бір түрлі Поццо – өте тиімді, жұқпалы, денсаулыққа құмар". "Альбер Камюдің "Сизиф туралы миф" кітабын оқыған Беккет адам еңбегінің бекерлігін, көңілсіздігін және абсурдтығын көрсететін символ тапты. Сизиф – классикалық мифологиядағы ұлы күнәкарлардың бірі – мәңгілік жазаға ұшырады, үнемі үлкен тасты төбеге итеруге мәжбүр болды, бірақ ол қайтадан төменге құлайтын. Туылып, мәңгілік қозғалыс пен тынығу циклін бастан кешіру, ешқандай мағыналы прогресске қол жеткізбеу – А-ны азаптайтын күнә".
"The play is compelling only if the mechanical figures are somehow humanised. If comfort exists it is because the plight of humanity if futile or repetitive is at least shared, even if no intercourse exists." The two men work together to remove themselves from whatever external or elemental (see "Mana") force may be behind the goad; it counters by adding wheels. In time logic dictates they will reach a safe distance where they are beyond its reach but what then? Without it to motivate them, will they remain huddled in their sacks? Is that death? Eugene Webb takes a different stance. He thinks that "the goad, represent[s] man's inner compulsion to activity. If man cannot rely on anything outside himself, is there anything inside him, which might prove worthy of his hope and trust? What Act Without Words II has to say about this is that man is driven by a compulsive force that will never let him withdraw for long into inaction." The Unnamable famously ends with, "I can't go on, I'll go on." The goad represents what happens in between these two phrases. There is some similarity between the characters A and B and the protagonists of Beckett's Waiting for Godot, Vladimir and Estragon who spend their time in much the same way, engaged in pointless tasks to amuse themselves and while away the time, though ultimately never leading to anything of significance. That said, B is more businessman like, "a kind of Pozzo grotesquely efficient, a workaholic, a health nut." "In his reading of Le mythe de Sisyphe (The Myth of Sisyphus) by Albert Camus, Beckett discovered a symbol for the futility, frustration and absurdity of all man's labours. Sisyphus – one of classical mythology's great sinners – suffered eternal punishment, having to perpetually roll a great stone to the top of a hill, only to see it roll back down again. Being born to enact and endure [an] eternal cycle of arousal activity rest, without any meaningful progress being achieved, is the sin that afflicts A B."
Қазық
1965 жылы Пол Джойс Фредди Джонс пен Джеффри Хинслифф қатысқан "The Goad" пьесасы бойынша әсерлі фильм түсірді. Ол Лондон қаласында "Нетту Деу Ин Лондон" журналының шектеулі таралымында (500 дана) [No. 1] (Лондон: Энтони Барнетт, 1966) жарық көрді.
In 1965 Paul Joyce made a poignant film of the play titled The Goad featuring Freddie Jones and Geoffrey Hinsliff. It was published in a limited edition (500 copies) of Nothing Doing in London [No. 1] (London: Anthony Barnett, 1966).
NBC өндірісі
Америкадағы NBC телеарнасы 1966 жылы Алан Шнайдер режиссерлік еткен "Сөзсіз әрекет II" спектаклін көрсетті.
NBC in America broadcast a version of Act without Words II in 1966, directed by Alan Schneider.
Бекетт фильмде
Бекеттің "Кинодағы" жобасында пьеса 1920 жылдарға тән қара-ақ үнсіз фильмдей түсірілді. Беккет "мим сахнаның арт жағындағы төмен, тар платформада ойнатылуы керек, оның бүкіл ұзындығы бойына күшті жарық түсуі тиіс" деп көрсеткендіктен, режиссер Енда Хьюз сахнаның орнына пьесаны кинопроектордан өтетін фильм жолағының үстіне қоюды шешті. Қараңғылықпен тоқтатудың орнына, А-ның қимылы проекторды сөндіру арқылы күрт тоқтатылады. Оқиға үш кадр ішінде өрбітеді, осылайша Беккет көздеген "[фриз эффектісіне]" сай келеді.
In the Beckett on Film project, the play was filmed as if it were a 1920s era black and white silent film. Since Beckett had instructed that "the mime should be played on a low narrow platform at the back of [the] stage, violently lit in its entire length" the director, Enda Hughes, chose, instead of a stage, to set the play "on" a strip of film being run through a movie projector. In place of a cut off by blackout, A's action is cut short by the projector being switched off. The action takes place across three frames thus complying with the "[f]rieze effect" Beckett sought.