Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1940 жылғы антисемиттік нацистік үгіт фильмі
1940 antisemitic Nazi propaganda film
"Мәңгілік еврей" – 1940 жылғы антисемиттік нацистік үгіт фильмі, деректі фильм түрінде ұсынылған. Фильмнің бастапқы неміс тіліндегі атауы "Der ewige Jude" – орта ғасырлық халық мұрасындағы "Жолға жүрген еврей" бейнесін атау үшін қолданылатын неміс термині. Фильмді режиссер Фриц Гипплер нацистік Германияның үгіт-насихат министрі Йозеф Геббельстің қатысты ынтасымен түсірген. Эберхард Тауберт жазған сценарийімен және Гарри Гизе дауыстаған, фильм Польшаны нацистер басып алғаннан кейін түсірілген деректі және көркем кадрлардан құралған. Ол кезде Польшадағы еврей халқының саны үш миллионға жуық, яғни жалпы халықтың шамамен он пайызын құрады.
The Eternal Jew is a 1940 antisemitic Nazi propaganda film, presented as a documentary. The film's initial German title was Der ewige Jude, the German term for the character of the "Wandering Jew" in medieval folklore. The film was directed by Fritz Hippler at the insistence of Nazi Germany's Minister of Propaganda, Joseph Goebbels. With a screenplay credited to Eberhard Taubert and narrated by Harry Giese, the film consists of feature and documentary footage combined with materials filmed shortly after the Nazi occupation of Poland. At this time, Poland's Jewish population was about three million, roughly ten percent of the total population.
Өмірбаян
Гитлер мен Геббельс киноның қоғамдық пікірді қалыптастырудағы маңызды құрал екеніне сенді. Нацистер 1930 жылы алғаш рет кино бөлімін құрды, ал Геббельс нацистік философия мен бағдарламаны насихаттау үшін фильмдерді пайдалануға жеке қызығушылық танытты. Нацистер билікті басып алғаннан кейін көп ұзамай Геббельс сөздерінде неміс киносының рөлі "нацистік әскердің алғы шебі" болу керектігін айтты. Геббельстің фильмі тарихта еврейлер қатал қудалаудың құрбаны болды деген британдық "Келген еврей" фильмінің қатыгез антисемиттік нұсқасы ретінде көрінгендей. Саул Фридландер Геббельстің мақсаты үш фильмге қарсы тұру болғанын айтады: "Еврей Сюсс", "Ротшильдтер үйі" және "Келген еврей". 1933–34 жылдары шыққан бұл үш фильмде еврейлер тарих бойы қудаланғаны көрсетілді; Геббельс фильмдері керісінше хабарлады. 1937 жылы Пропаганда министрлігінің арнайы бөлімі Мюнхенде "Мәңгілік еврей" атты көркемдік көрме ұйымдастырды. Одан кейін 265 фотосуреттен тұратын, еврей нәсілінің төмендеуін көрсететін қорлаушы тақырыптармен жазылған кітап жарық көрді. 1938 жылдың қараша айында Геббельс неміс БАҚ-та еврейлерге қарсы шабуылдар жасады, бұл "Кристалл түні" деп аталатын қырғынға әкелген фактор болды. Нацистерге антисемитизмін тікелей зорлық-зомбылықпен жүзеге асырудан алған эмоционалдық қанағатқа қарамастан, Гитлер "Кристалл түнін" Германияда да, халықаралық аренада да саяси апат деп санады. Геббельстің тудырған қатыгездігі халықаралық деңгейде қатты сынға ұшырады, сонымен қатар неміс БАҚ-тағы әртүрлі реакциялар немістердің арасында антисемитизм мен зорлық-зомбылыққа кең қолдау көрсетілмегенін көрсетті. Гитлер неміс БАҚ-ының аралас реакциясына наразылық білдіріп, Геббельстің қырғынды бастауы сияқты, еврейлерге қарсы зорлық-зомбылықты ашық шақырудың орнына, нацистік пропаганда "сыртқы саясат оқиғаларын" осылай түсіндіруі керек деп талап етті, осылайша неміс халқының өзі еврейлерге қарсы зорлық-зомбылықты талап ететін болар еді. Гитлердің қатаң сөзіне жауап ретінде Геббельс нацистердің антисемиттік көзқарастарын неміс халқына насихаттау науқанын бастады. Ол әр киностудияға антисемиттік фильм түсіруді бұйырды. "Мәңгілік еврей" фильмінде Геббельс 1937 жылғы Мюнхен көрмесінің тақырыбындағы антисемиттік хабарламаны неміс халқына жеткізетін фильмді ойлап тапты. Гитлер нацистік антисемиттік бағдарламаны ашық және тікелей ұсынатын "Мәңгілік еврей" сияқты фильмдерді артық көретін; алайда Геббельс мұндай қарапайым тәсілдердің түйсіксіздігін ұнатпай, антисемиттік хабарламаларды халыққа тартымды оқиғаға енгізудің әлдеқайда нәзік әдісін артық көретін. "Суд-Сюсс" фильмі Геббельстің ұсынысқан тәсілінің мысалы болып табылады.
Hitler and Goebbels believed that film was a vital tool for molding public opinion. The Nazis first established a film department in 1930 and Goebbels had taken a personal interest in the use of film to promote the Nazi philosophy and agenda. Soon after the Nazi takeover, Goebbels insisted in speeches that the role of the German cinema was to serve as the "vanguard of the Nazi military". The Goebbels film appears to have been intended as a virulently antisemitic version of the British film The Wandering Jew, which argued that Jews were victims of relentless persecution throughout history. Saul Friedländer suggests that Goebbels' intent was to counter three films: Jew Süss, The House of Rothschild, and The Wandering Jew. These three films, all released in 1933–34, showed that Jews were persecuted throughout history; the Goebbels films presented the opposite message. In 1937, a special wing of the Propaganda Ministry put on an art exhibition in Munich titled Der ewige Jude. It followed this up with the publication of a book of the same title, consisting of 265 photographs, each with a derogatory caption asserting the degeneracy of the Jewish race. In November 1938, Goebbels made a series of attacks against the Jews in the German media that were a factor leading to the pogrom known as Kristallnacht. Despite the emotional satisfaction afforded the Nazis by carrying out their antisemitism with direct violence, Kristallnacht was considered by Hitler to have been a political disaster both within Germany and internationally. Not only did the brutality indirectly caused by Goebbels evoke harsh criticism internationally, the mixed reaction in the German media showed a lack of broad based support among Germans for antisemitism and violence. Hitler expressed his frustration and anger at the mixed response from the German media and insisted that, instead of openly calling for violence against the Jews as Goebbels had in instigating the pogrom, Nazi propaganda should "elucidate events of foreign policy" in such a way that the German people themselves would call for violence against the Jews. In response to Hitler's harsh reprimand, Goebbels launched a campaign to promote the antisemitic views of the Nazis to the German populace. He ordered each film studio to make an antisemitic film. In the case of The Eternal Jew, Goebbels conceived of a film that would communicate to the German people the same antisemitic message that had been the theme of the 1937 Munich exhibition. Hitler preferred films such as The Eternal Jew which presented the Nazi antisemitic agenda openly and directly; however Goebbels disliked the crudeness of such straightforward approaches, preferring the much more subtle approach of couching antisemitic messages in an engaging story with popular appeal. The film Jud Süß is an example of Goebbels' preferred approach.
Өндіріс
Гёббельс әдетте жеке фильмдердің өндірісіне белсенді қатыспаса да, "Мәңгілік еврей" сияқты маңызды үгіт-насихат фильмдері жағдайында олай жасады. 1939 жылдың соңы мен 1940 жылдың басында Гёббельс өзі "халық киносы" деп атаған фильмнің өндірісіне "үздіксіз назар" бөлді. 1938 жылы Гёббельс фильм түсіру тобының Польшаға барып, геттодағы сахналарды түсіруін қалаған, бірақ Польша үкіметінен рұқсат ала алмады. 1939 жылдың қазан және қараша айларында, Германияның Кеңес Одағымен Польшаға басып кіргеннен кейін, ол Гипплерге поляк еврейлерін түсіру үшін Лодзь, Варшава, Краков және Люблин қалаларына операторлық топтарды жіберуді бұйырды. Гипплердің Германия басып алған Польшадағы еврей геттоларында түсірген кадрлары фильмнің мақсаты үшін арнайы түсірілген жалғыз кадрлар болды. Фильмнің басында анимациялық мәтін көрермендерге бұл "құжаттық кадрлардың" еврейлерді "цивилизацияланған еуропалықтардың маскасын кимес бұрын" бастапқы күйінде көрсеткенін хабарлайды. Нацист баспасөзінде Гипплер бұл мәлімдемені кеңейтіп, оның түсіру техникасы еврейлерді "алдын ала пікірсіз, өмірдегідей және өз ортасында қалай әрекет ететінін" түсіргенін мәлімдеді. Гипплер фильмді нақты еврейлердің суреттерінен тұратын, ешқандай жалғандық немесе имитацияланбаған деректі фильм деп жарнамаласа да, оның мәлімдемелері толыққанды жалғандық болды. Шындығында, фильм – үгіт мақсатындағы манипуляция. Түсірілім кезінде Гипплер сахналарды имитациялап, актерлерді мәжбүрлеп, түсірілімнің қалай қолданылатынын білмей орындаған. Мысалы, еврейлердің құлшылық ету рәсімдерін түсіру үшін Гипплер мен Гёббельс Вилкер синагогының қауымын жинап, оларға таллит пен тефилин киіп, толыққанды қызмет көрсетуді бұйырды. Неміс шіркеушілері Тора оқырманына Торадан оқып беруді бұйырғанда, ол камера алдында "Бүгін сейсенбі" деп бастады, бұл оның Тораны сейсенбіде оқу әдеті болмағандықтан, мәжбүрлеп оқығанын білдірді.
Although Goebbels did not generally take an active role in the production of particular films, he elected to do so in the case of major propaganda films such as The Eternal Jew. Throughout the end of 1939 and the beginning of 1940, Goebbels devoted "constant attention" to the production of what he referred to as "the Jew film". As early as 1938, Goebbels had wanted to have a film crew travel to Poland to shoot the ghetto scenes; however, he was unable to gain permission from the Polish government. In October and November 1939, almost immediately after the German Soviet invasion of Poland, he instructed Hippler to send camera crews to Łódź, Warsaw, Kraków and Lublin to shoot footage of Polish Jews. The footage that Hippler shot in the Jewish ghettos of those cities in German occupied Poland was the only footage shot specifically for the purpose of the film. At the beginning of the film, animated text informs the audience that this "documentary footage" shows Jews in their original state "before they put on the mask of civilized Europeans." In the Nazi press, Hippler expanded on this claim, asserting that his filming techniques captured Jews "in an unprejudiced manner, real to life as they live and as they react in their own surroundings." Although Hippler advertised the film as being a factual documentary consisting of pictures of real Jews with nothing faked or simulated, his claims were complete falsehoods. In reality, the film was an exercise in manipulation for the purposes of propaganda. In shooting his footage, Hippler did in fact simulate scenes and use actors who were performing under duress and without knowledge of how the footage would be employed. For example, in order to get shots of Jewish worship services, Hippler and Goebbels assembled the congregation of the Vilker synagogue and ordered them to wear the tallithim and tefillin and to hold a full scale service. When the Germans ordered the Torah reader to read from the Torah, he started by saying on camera "Today is Tuesday" signalling that his reading of the Torah was coerced since it was not customary to read the Torah on Tuesdays.
Тақырыптар
Ричард Барсам фильмнің «негізгі қарама-қайшылығы – еврейлер туралы мифтер мен стереотиптер және нацистердің «үлкен нәсіл» идеалы, еврейлердің көрінеу кемсінуі мен немістердің жоғарылығы арасындағы» екенін жазады. Стивен Фрицтің сөзіне қарағанда, Геббельстің ниеті «еврейлердің паразиттік табиғатын көрсетіп, оларға қарсы қатаң шаралар қабылдауды негіздеуге» арналған фильм жасау болған. Мария Татардың пікірінше, нацистер Хипплердің фильмін «өз геноцидтік жобаларының құрбандарын қауіпті агрессорлар етіп көрсетіп, оларды жоюға мәжбүрлеу үшін» пайдаланған. Барсам да фильмді «еврейлер қылмыскерлер; олардың жаны жоқ; олардың барлық жағынан ерекшелігі бар; оларды өлтіру қылмыс емес, қажеттілік – денсаулықты сақтау және тазалық үшін тышқандарды өлтіру сияқты» деп сипаттайды. Нацистер партиясының ай сайын жарияланатын «Біздің еркіміз және жолымыз» (Unser Wille und Weg) басылымы, үгітшілерге арналған, «Мәңгілік еврей» фильмінің жасалу себебін түсіндіреді. «2000 жылдық егеуқыр көшінің фильмі» атты мақаланың аноним авторы фильм «еврейлердің толық картинасын көрсетеді» және «осы паразиттік нәсілге ең тиімді ем» ұсынады деп санайды. Автор еврейлердің Таяу Шығыстан Мысырға көшіп, неміс отаршылдарының ізінен ергенін, тышқандардың топтап саяхаттауымен байланыстырады, олар «сонда да қазіргідей қылмыстық белгілерін көрсеткен». Фильм «еврейлердің қарапайым әдістерін, олар мақсатына жеткенде және қаржыны бақылауға алғандағы қатыгездігі мен жеккөрушілігін бейнелегені үшін» мақталады. Бұл әдіс авторды «сонымен аталатын еврей дініне» күмәнмен қарауға итермелейді, себебі жұмысты күлімсіреп тұрған қасапшылар атқарады. Мақала авторы қорытындылай келе, фильм еврейлердің «біз үстінен билігін» жою күресінде құнды құрал болады дейді. Біз әлемдік еврейліктің бізге қаратқан жеккөрушілігіне, қатыгездік пен құртқыштық құмарлығына қарсы күрестің бастамашыларымыз. Біз бұл шайқаста өзіміз үшін, Еуропа үшін, әлем үшін жеңіске жетуіміз керек.
Richard Barsam writes the film's "essential contrast is between myths and stereotypes of Jews and the Nazi ideal of a 'master race,' between the alleged inferiority of the Jews and the superiority of the Germans." According to Stephen Fritz, Goebbels' intent was to create a film that would serve as "both a demonstration of the parasitical nature of the Jews and a justification for drastic measures against them." Maria Tatar writes that the Nazis were able to use Hippler's film to "position the victims of their genocidal project as dangerous aggressors who had to be exterminated." Similarly, Barsam describes the film as arguing that "Jews are criminals; they have no soul; they are different in every way; killing them is not a crime, but a necessity—just as killing rats is a necessity to preserve health and cleanliness." Unser Wille und Weg (Our Will and Way), a Nazi Party monthly publication aimed at propagandists, provides a rationale for why The Eternal Jew was made. The author of the essay "The Film of a 2000 Year Rat Migration," who remains anonymous, believes the film shows "a full picture of Jewry" and provides "the best treatment of this parasitic race." The author connects the Jews' migration from the Middle East to Egypt and their following of German colonists to rats traveling as a group, who "even then displayed the same criminal traits that they still displayed". The film is complimented for "its portrayal of the Jews' vulgar methods and the brutality and all devouring hatred they exhibit when they reach their goal and control finance." The slaughtering method causes the author to question the "so called Jewish religion", as grinning butchers do their work. In closing, the author states the film will be a valuable tool in the struggle to break the Jews' "power over us. We are the initiators of the fight against world Jewry, which now directs its hate, its brutal greed and destructive will toward us. We must win this battle for ourselves, for Europe, for the world."
Еврейлер - аномальдық және бұзық
Фильмде суреттердің ұзақ тізбегі арқылы арий/еуропалық мәдениетті еврейлердің бұзғаны туралы дәлелдемелер келтіріледі. Бұл тізбекке Адольф Гитлердің ашуына ұшыраған белгілі тұлғалардың кадрлары кіреді, мысалы, физик және Нобель сыйлығының лауреаты Альберт Эйнштейн және Спартакшылар көтерілісінің басшысы Роза Люксембург (бұл қате, анархист Эмма Голдманмен бір адам деп көрсетілген) – олар «халықаралық еврейлік» деп аталатын өкілдер ретінде бейнеленген. Эйнштейннің суреті порнография индустриясын еврейлер бақылайды деген пікірді көрсететін бірнеше кадрмен салыстырылды. Эйнштейн «Германияға деген жеккөрушілігін жасырып, түсініксіз жалған ғылымдардың артында жасырған, салыстырмалылық теориясы бойынша еврей» деп сипатталды. Басқа кадрларда Веймар дәуіріндегі еврей (немесе еврей деп саналатын) актерлер – Курт Бойс, Фриц Кортнер, Питер Лорре және Эрнст Любич көрсетілген. Чарли Чаплин да осы тізбекке енген, және «Ұлы диктатордағы» еврей шаштараз рөлінен туындаған қателік салдарынан еврей деп дұрыс емес көрсетілген. Фильмде Голливудтың «Ротшильдтер үйі» (1934) фильмінің екі эпизоды бар. Бірінші эпизодта бай Майер Ротшильд ақшасын жасырып, жемқор салық инспекторын алдау үшін ескі, тозығы жеткен киім киеді. Шарон Пакердің сөзіне сәйкес, Гитлер бұл эпизодты «еврейлер мұрагерлік қылмыстыққа бейім және осылайша өлімге лайық» деген тұжырымды дәлелдеу үшін пайдаланған.
In a long sequence of images, the film provides examples to illustrate its claims that Aryan/European culture had been corrupted by Jews. This sequence includes footage of notable figures who had earned Adolf Hitler's wrath, such as physicist and Nobel laureate Albert Einstein and Spartacist uprising leader Rosa Luxemburg (erroneously named as one and the same person as anarchist Emma Goldman) as representatives of so called "international Jewry". Einstein's image was juxtaposed with a series of images about the supposed Jewish control of the pornography industry. Einstein was characterized as "the relativity Jew, who masks his hatred of Germany behind his obscure pseudo sciences". Other film clips presented Jewish (or supposedly Jewish) actors from the Weimar era such as Curt Bois, Fritz Kortner, Peter Lorre, and Ernst Lubitsch. Charlie Chaplin was also included in this sequence and inaccurately identified as Jewish, possibly as a consequence of his role as the Jewish barber in The Great Dictator. The film includes two scenes from the Hollywood film The House of Rothschild (1934). The first clip shows Mayer Rothschild, a rich man, hiding money and putting on old, shabby clothes in order to fool a corrupt tax collector. According to Sharon Packer, Hitler used this scene to assert that "Jews transmit inheritable criminality and therefore deserve to die."
Өршілі өнер
Фильм одан әрі сурет өнері мен музыка еврей ықпалымен құлдырағандығын көрсетеді, көптеген жалған мысалдар келтіріледі. Дегенеративті өнерге абстрактілі өнер туындыларымен қатар, Джордж Гросс және Эмиль Нольде сияқты жеке тұлғалардың туындылары да кірді, ал дегенеративті музыкаға джаз және «Негермузик» деп аталатын музыка кірді, бірақ оның еврейлермен байланысы белгісіз.
The film proceeds to suggest that pictorial art and music have degenerated under Jewish influence, with many spurious examples given. Degenerate art included works of abstract art as well as those from specific individuals such as George Grosz and Emil Nolde, while degenerate music included jazz and so called Negermusik, although here the connection to Jewry is unknown.
Яһуди дінінің дәстүрі
Фильмде Батыс музыкасының, ғылымының, өнерінің және саудасының құлдырауына еврейлердің жауапты екені көрсетілгеннен кейін, шохет (яһудилік ритуалдық мал союшы) ет үшін сиырды сойған көрініс бар. Бұл көрініске Франкенштейндегідей ескерту алдынан қойылған, ол келесі көрініс туралы сезімтал көрермендерді ескертеді. Бірнеше минутқа созылған бұл ұзақ сахнада сиырлар мен қойлар қан құйып, өлімге ұшырап жатыр. Бұл сахнаны түсірушілер Гитлердің жануарларға қатыгездік көрсетуге қарсы болғандықтан түсірген. Ол Германияда кошерлік мал союға тыйым салған және мұндай кадрлар неміс халқын дүрліккеніне сенген. Бұл көрініс жас көрермендерге арналған нұсқадан алынып тасталды. "Бұл кадрлар шәхт әдісінің қатыгездігін нақты көрсетеді. Олар сондай-ақ, бір ұлттың сипатын, діни құлшыныстың артында жасырылған олардың қатыгездігін ашады."
After showing how Jews have supposedly been responsible for the decline of Western music, science, art, and commerce, the film presents a scene of a cow being slaughtered for meat by a shochet (Jewish ritual slaughterer). The scene is prefaced by a warning similar to the one in Frankenstein, warning the squeamish about what is coming next. This long sequence, lasting several minutes, shows cows and sheep in their death throes as they bleed to death. The producers apparently filmed this scene because of Hitler's opposition to cruelty to animals. He had banned kosher slaughter of animals in Germany and felt that such footage would shock the German public. This scene was cut from the version intended for young audiences. "These images are a clear proof of the cruelty of Schächtmethode. They also reveal the character of a race, their blunt brutality hidden under the guise of religious worship. "
Шығару және қабылдау
Фильмнің өзі неміс халқына көп әсер етпеді. Фильм "Jud Süß" фильмінен кейін шықты, ол өте танымал болған еді, мүмкін антисемиттік мәселе қызықты тарихи драмадан екінші орында болғандықтан. "Jud Süß" фильмінің актерлері сол кездегі Германияның жетекші актерлері болды. Ал "Der ewige Jude" фильмінде тек поляк геттосындағы еврейлердің түсірілімдері мен анимациялық карталар болды. Қалған бөлігі басқа фильмдерден алынған суреттер мен үзінділерден тұрды. Осылайша, "Jud Süß" фильмі кассада сәтті болғанмен, "Der ewige Jude" коммерциялық сәтсіздікке ұшырады. Дэвид Кулберт "Jud Süß" фильміне 20 миллионнан астам билет сатылғанмен, "Der ewige Jude" фильміне бір миллионнан да аз билет сатылғанын айтады. Фильмді көрушілерге қарағанда, оның ауызша айтылған сипаттамалары арқылы көбірек танылды. Кейбір немістер: "Біз еврейлердің лас әрекеттерін жеткілікті көрдік, бізге одан артығы қажет емес" деген сөздерді айтқан. Фильмді көбінесе партияның қолдаушылары мен Гитлер жастары және СС сияқты нацистік ұйымдар көрсеткен. Оның тақырыбы мен мазмұны оны ешқашан көрмеген кең аудиторияның талқылауына себеп болды. Генрих Гиммлер оны "Соңғы шешімді" орындау үшін Шығыс майданға аттанған СС Einsatzgruppen әскерлеріне көрсетуді ұсынды.
In and of itself, the movie did not have much impact on the German public. The film suffered from being released after Jud Süß, which had been wildly popular, perhaps because the antisemitic message was secondary to an engaging period drama. The actors in Jud Süß were leading German actors of the time. In contrast, Der ewige Jude only original footage was of Jews in the Polish ghetto and animated maps. All the other footage consisted of stills and excerpts from other films. Thus, unlike Jud Süß, which was a box office smash success, Der ewige Jude was a commercial flop. David Culbert asserts that it is unlikely that there were more than one million paid admissions compared to over 20 million paid admissions to Jud Süß. The film was more known by word of mouth descriptions than from people actually viewing it. Some Germans were quoted as saying "We've already seen enough Jewish filth. We don't need to see any more." The film was chiefly screened by party supporters and Nazi organizations like the Hitler Youth and the SS. Its themes and content made it a topic of discussion by a wider audience that never saw it. Heinrich Himmler invited to screen it for SS Einsatzgruppen troops headed for the Eastern Front to carry out the "Final Solution".
Соғыстан кейінгі мұра
1946 жылы Фриц Хипплер "Ең үздік еврей" фильмін түсіргені үшін сотталды, бірақ кінәлі емес деп танылды. Хипплер Иосиф Геббельстің Гитлердің тығыз қадағалауымен "Мәңгілік еврей" фильмінің нақты авторы екенін мәлімдеді. Ол Геббельстің "жаңалықтар бөліміндегі үздік жұмысы үшін" сыйлық ретінде Хипплерге авторлық құқық бергенін айтты. Фриц Хипплер Эмми сыйлығын жеңіп алған "Пропаганда шайқасы" бағдарламасында PBS телеарнасының "ХХ ғасырмен саяхат" (1983–1984) сериясында сұхбат берді. Бұл сұхбатта ол "Мәңгілік еврей" фильмінің режиссері ретінде тізілгеніне өкінетінін, себебі соғыстан кейін одақтастар тарапынан тексерілгенін айтты. Ол мұны әділетсіз деп есептеді, өйткені оның пікірінше, еврейлерді өлтіруге ешқандай қатысы болмаған. ZDF телеарнасының "Холокост" (2000) деректік фильмінде көрсетілген сұхбатта 90 жастағы Хипплер бұл фильмді "антисемитизмнің ең ұятты мысалы" деп сипаттады. Фильмнің баяндаушысы Гарри Гиз басқа фильмдерге де баяндаушы болды, бірақ ол осы фильмпен және үшінші рейхтің басқа фильмдерімен байланысты болды, соның салдарынан 1950 және 60-жылдардағы соғыстан кейінгі неміс киносында жұмыс табу қиын болды.
In 1946, Fritz Hippler was tried for directing Der ewige Jude but was not found guilty. Hippler contended Joseph Goebbels was the true creator of The Eternal Jew with Hitler's close supervision. He claimed that Goebbels gave Hippler credit as a reward "for his excellent work in the newsreel department". Fritz Hippler was interviewed in the Emmy Award winning program "The Propaganda Battle" in the PBS series Walk Through the Twentieth Century (1983–1984). In this interview he stated that he regretted being listed as the director of The Eternal Jew because it resulted in being interrogated by the Allies after the war. He thought this was unfair because, in his opinion, he had nothing to do with the killing of Jews. In an interview shown in the ZDF documentary series Holocaust (2000), the 90 year old Hippler described the film as "the most disgraceful example of antisemitism." The film's narrator, Harry Giese, went on to narrate other films, but he was associated with this film and other films by the Third Reich and he found less work in the Postwar German cinema of the 1950s and 60s.
Қолжетімділік
Германияда фильмді тарату және көпшілікке көрсетуге тыйым салынған. Бірден-бір ерекшелік – жоғары оқу орындарының оқу залдарында және басқа да академиялық мақсаттарда қолдану. Алайда, көрсетушілер "медиа ғылымдары мен Холокост тарихы" саласында формальды білім алған болуы керек, және фильм тек цензураланған, түсіндірмелер қосылған нұсқада ғана көрсетілуі мүмкін.
The public distribution and exhibition of the film is prohibited in Germany. The only exception is for use in college classrooms and other academic purposes; however, exhibitors must have formal education in "media science and the history of the Holocaust", and it can only be screened in a censored version with annotations.