Кіріспе
1955 жылы Уильям Уайлер режиссерлік жасаған фильм-нуар, 1990 жылы қайта түсірілген. "Жайсыз сағаттар" – Хэмфри Богарт пен Фредерик Марч бас рөлдерде ойнаған фильм-нуар. Оны Уильям Уайлер өндіріп, режиссерлік еткен. Фильм Джозеф Хейздің 1954 жылғы сол аттас романы мен 1955 жылғы пьесасының негізінде түсірілген, бұл туындылар нақты оқиғаларға сүйенген. Оқиға Индианаполистің солтүстік бөлігінде өтеді және фильмде көшелердің аттары мен қаланың, жалпы Индиана штатының географиялық орналасуына қатысты дәлдікке ерекше мән берілген. Алғашқы Бродвей қойылымында Богарттың рөлін Пол Ньюман ойнаған, бірақ Богарттың беделі анағұрлым жоғары болғандықтан ол фильмге іріктеліп алынбады. Гленн Гриффин кейіпкері сценарийде жасырақ көрсетілді, осылайша Богарт бұл рөлді ойнауға мүмкіндік алды. Богарт бұл оқиғаны "Дюк Манти есейгендегідей" деп бағалаған. Спенсер Трейси бастапқыда Дэниел Хиллиард рөліне бекітілген. Ол мен Богарт жақын дос болғамен, екеуі де фильмде ең басты рөлге ие болуды талап еткен, нәтижесінде Трейси фильмнен бас тартқан. Оның орнына Фредерик Марч тартылды. "Жайсыз сағаттар" Paramount компаниясының VistaVision форматында түсірілген алғашқы қара-ақ фильм болды. "Leave It to Beaver" телесериалының соңғы маусымдарында түсірілген үй Хиллиардтар үйінің сыртқы көрінісі үшін пайдаланылды. 1956 жылы Джозеф Хейс Америкалық детективтер қауымдастығының "Ең үздік киносценарий" сыйлығына ие болды.
the 1990 remake
The Desperate Hours is a 1955 film noir starring Humphrey Bogart and Fredric March. It was produced and directed by William Wyler and based on the 1954 novel and 1955 play of the same name, written by Joseph Hayes, which were loosely built on actual events. The film takes place on the Northside of Indianapolis and took great pains to be accurate as to street names and locations within the city and Indiana in general. The original Broadway production had actor Paul Newman in the Bogart role but he was passed over for the movie because Bogart was a much bigger star. The character of Glenn Griffin was made older in the script so Bogart could play the part. Bogart said he viewed the story as "Duke Mantee grown up." Spencer Tracy was originally cast as Daniel Hilliard. Although he and Bogart were very good friends, both insisted on top billing, and Tracy eventually withdrew from the picture. Fredric March replaced Tracy. The Desperate Hours was the first black and white film in VistaVision, Paramount's wide screen process. The house used in the final seasons of the television series Leave It to Beaver was used for exterior shots of the Hilliards' home. In 1956, Joseph Hayes won an Edgar Award from the Mystery Writers of America for Best Motion Picture Screenplay.
Сюжет
Гленн Гриффин – Индианаполистегі кездейсоқ таңдалған шағын қалалық үйге басып кірген, сол үйде тұратын Хилллард отбасының төрт мүшесін кепілге алған үш қашқан қылмыскердің жетекшісі. Олар Гриффиннің қатыны жіберген, үш қашқынның қашуына көмектесетін қаржысы бар жұмсақ тілімге күтеді. Полиция қашқынды ұстау үшін штатымыз бойынша іздеу жұмыстарын ұйымдастырады және соңында қиын жағдайдағы отбасының жағдайын анықтайды. Гриффин Хилллардтарды қорқытып, мазалайды және оларды өлтіремін деп үрейлендіреді. Қоқыс жинаушы Жорж Паттерсон, Гриффиннің машинасы гаражда тұрғанын байқап, оқиғаға тап болады. Оны елге қарай жүргізуге мәжбүр етеді, сол жерде үш қылмыскердің бірі Сэм Кобиш оны өлтіреді. Гленннің кіші інісі және үшінші қылмыскер Хэл полицияның қимылынан қорқып, үйді және өзге де қылмыскерлерді тастап кетуге шешім қабылдайды. Кейін телефон кабинасында ол полиция офицерін атып, қашуға тырысады, бірақ жүк көлігінің астында қалып қайтыс болады. Содан кейін Кобиш полиция мен ФБР-дің шабуылына ұшырайды. Отбасының басшысы Дэниел Хилллард құқық қорғау органдарын олардың үйге шабуылдау жоспарының отбасы үшін тым қауіпті екеніне көндіреді. Одан кейін ол Гриффинге патроны жоқ тапаншаны қолданып, оны үйден шығарып, Гриффиннің өзінің қаруын қолдануға мәжбүрлейді. Гриффин полицияның прожекторға бағытталған сәулесіне қаруын лақтырып, қашуға тырысқанда автоматтан атылып өлтіріледі.
Өмірбаян
1952 жылғы 11 және 12 қыркүйекте болған нақты оқиғалар, Хилл отбасының бес мүшесін 19 сағатқа кепілге алған оқиға, 1954 жылы Джозеф Хейздің романына, ал ол өз кезегінде 1955 жылғы пьесаға, оның негізінде фильм түсірілген, әсер етті. Хилл отбасы (бұрынғы Уайтмарш Тауншипі, Пенсильвания штаты) Life журналының 1955 жылғы ақпан айындағы санында жарияланған пьеса туралы мақалаға байланысты Time, Inc. компаниясын сотқа берді. Мақалада оқиға болған үйдің ішінде актерлермен сахналаған суреттер келтірілген, ал Хиллдер бұл оқиғадан кейін басқа жерге көшіп, жария етуге қарсылық көрсеткен. Хиллдердің шағымы – мақала нақты оқиғаларды бұрмалап көрсеткен, бірақ шындықты айтамын деп мәлімдеген. Үйге шабуылдан кейін мистер Хилл баспасөзге отбасына ешқандай зиян келтірілмегенін, оларға ақылға сыймас сыпайылықпен қаралғанын айтқан. Алайда Life журналындағы мақалада отбасының кейбір мүшелері ұрысқа ұшырағаны, дөрекі сөздер айтылғаны және Хиллдің берген мәлімдемесінен өзгеше екені жазылған – деп Нью-Йорк апелляциялық соты көрсеткен. Нью-Йорк сотында талапкерлер жеке өмірге қол сұғу үшін зиян өтеуін талап етуге рұқсат беретін Нью-Йорк заңына сүйенді. Бірақ Нью-Йорк соттары бұл заңды баспаның шындықты айту құқығын қорғау ретінде түсіндірді. Time, Inc. компаниясы бұл мәселенің жалпыға ортақ қызығушылық тудыратынын және мақаланың ниет тазалығымен жарияланғанын мәлімдеді. Төрешілер өтемақы мен залал өтеуді бекітті, бірақ апелляциялық сот тек өтемақыны қарастыратын жаңа сот процесін тағайындады, ал жауапкершілік күшінде қалды. Бұл шешім штаттың жоғары сотымен бекітілді. Time Inc. компаниясы істі АҚШ Жоғарғы Сотына шағымдады, ол Бірінші түзетуге сәйкес, егер баспагер мақаланың жалған екенін білген немесе оның шындығына немқұрайлылық танытқан (яғни, ойсыз) жағдайда ғана жауапты деп танылуы мүмкін деген шешім шығарды. Төрешілер алқасы мұндай нұсқау алмағандықтан, үкім күшін жойды. Бұл шешім баспасөзді қорғауды күшейтті, өйткені зиянды өтеуден (шектелген) иммунитет, мысалы, мемлекеттік лауазымды тұлғаларға қарағанда, жаңалықтарға кездейсоқ түрде қатысы бар адамдар туралы материалдарды жариялауға дейін кеңейтілді. Осыған дейінгі сот істері тек "танымал тұлғалар" деп аталатын адамдарды қана қараған. Мистер Хиллдің мүддесін қорғау үшін сол кезде жеке практикадағы адвокат Ричард М. Никсон жоғары сотқа жүгінді. Осылайша Жоғарғы Сот қарапайым азаматтар үшін де жамандау немесе жеке өмірге "жалған жарық" түсіру туралы істе жеңіске қол жеткізуді өте қиын етті. Жоғарғы Соттан кейін 1967 жылы іс жаңадан жарияланған конституциялық нормаға сәйкес шешім қабылдау үшін Нью-Йорк соттарына қайтарылды, бұл жаңа сот процесін немесе, мүмкін, ант бойынша берілген мәлімдемелер мен куәліктер негізінде шығарылған шешімді қамтуы мүмкін.
Музыка
Фильмде Гейл Кубик пен Даниэле Амфитеатрофтың музыкасы дыбыстады (авторлық құқығы көрсетілмеген). Paramount Pictures компаниясының штат жазушылары болған Барт Бакарак және Уилсон Стоунға Paramount компаниясы фильмге қосу мүмкіндігі үшін ән жазуды тапсырды. Олардың "The Desperate Hours" деп аталған әнін Айлин Роджерс пен Рей Коннифф оркестрі орындады және 1955 жылы Columbia (Columbia – 40594) лейблымен сингл ретінде жарық көрді. Бұл әнді Мел Торменің "These Desperate Hours" әнімен шатастыруға болмайды, ол 1960 жылы Dan Raven телешоуының бір бөлімі үшін жазылған, ешқандай қатысы жоқ ән. Торменің жазбасы қателікпен Бакарактың музыка жинағына енгізіліп, Paramount фильмімен байланысты деп дұрыс емес анықталған.
Қайта жасау
Фильм 1990 жылы Микки Рурк, Энтони Хопкинс, Мими Роджерс, Келли Линч, Линдси Крауз және Дэвид Морс ойнаған «Desperate Hours» фильмі ретінде қайта түсірілді. Майкл Симино режиссерлік еткен қайта түсірілімге сын көп болды. 1994 жылғы қара комедиялық «The Ref» фильмінде де ұқсас сюжет кездеседі, онда заңнан қашып жүрген қылмыскер (Денис Лири) бір жұпты (Кевин Спейси мен Джуди Дэвис) өз үйлерінде кепілге алады. Бұл фильм Үндістанда «36 Ghante» (1974) атты хинди фильмі ретінде де қайта түсірілген.