Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралия Жоғарғы Сотының шешімі
Judgement of the High Court of Australia
the more famous case
Мабо мен Квинсленд арасындағы сот ісі (No 1) – 1988 жылғы 8 желтоқсанда Австралия Жоғарғы Сотында қаралып, маңызды шешім қабылданған іс. Онда Квинсленд жағалау аралдары туралы 1985 жылғы декларациялық заңның (1992 жылы шешілген) Торрес бұғазындағы Мер аралдарының Мериам халқы мен Квинсленд үкіметі арасындағы дауға қатысты екені анықталды. Аталған дауда Эдди Мабо бастаған Мериам халқының өкілдері Мюррей аралдарындағы жергілікті құқықтарға ие екенін дәлелдеуге тырысты. 1985 жылы Квинсленд үкіметі Квинсленд жағалау аралдары туралы декларациялық заңды қабылдады, оның мақсаты – егер мұндай құқықтар болған жағдайда, оларды кері күшімен жою болды. Мериам халқы Квинсленд үкіметінің негізгі сот ісінде аталған декларациялық заңға сүйенуіне қарсылық білдіруді сұрады. Бұл заң Австралия Парламентімен қабылданған. Австралия Конституциясының 109-бабында штат заңы Австралия Парламентінің заңымен қайшы келсе, штат заңы қайшылық көлемінде жарамсыз деп танылады делінген. Осыған сәйкес, талапкерлер Квинсленд үкіметінің негізгі сот ісінде қорғаныс ретінде аталған жағалау аралдары туралы заңға сүйене алмайтынын айтты.
Mabo v Queensland (No 1), was a significant court case decided in the High Court of Australia on 8 December 1988. It found that the Queensland Coast Islands Declaratory Act 1985, decided in 1992) which was a dispute between the Meriam people (of the Mer Islands in the Torres Strait) and the Government of Queensland, in which several Meriam people, principally Eddie Mabo, contested that they had certain native title rights over the Murray Islands. In 1985, the Queensland Government passed the Queensland Coast Islands Declaratory Act, which was intended to retrospectively abolish any such native title rights, if they existed. The Meriam people sought a demurrer to prevent the Queensland Government from relying on the Coast Islands Declaratory Act in their defence to the main case. a law passed by the Parliament of Australia. Section 109 of the Constitution of Australia provides that where an Act of a state parliament is inconsistent with an Act of the Parliament of Australia, the state act is invalid to the extent of the inconsistency. As such, the plaintiffs argued that the Queensland Government were not able to rely on the Coast Islands Act as part of their defence in the main case.
Шешім
Бреннан, Тухи және Гаудрон судьяларының көпшілік шешімінде, егер олар болған жағдайда, жергілікті құқықтар меншікке ие болу және мұрагерлікке алудың жалпы адамдық құқығының бір бөлігі ретінде қарастырылуы тиіс деп табалды. Олар жағалау аралдары заңының Мериам халқының дәстүрлі меншігінен еркінен тыс айыруға алып келгенін айтты, осылайша олардың жергілікті құқықтарын жоққа шығарды. Осыған байланысты, олардың меншікке ие болу және мұрагерлік құқығы шектелді. Осы логика бойынша, қарсылық қабылданды және Квинсленд үкіметі жағалау аралдары заңына сүйенуге құқық берілмеді.
The majority judgment of Justices Brennan, Toohey and Gaudron found that native title rights, if they did exist, should be treated as part of a broader human right to own and inherit property. They said that the effect of the Coast Islands Act was to arbitrarily deprive the Meriam people of their traditional property, by denying their native title rights. As such, their right to own and inherit property was limited. By this reasoning, the demurrer was allowed and the Queensland Government was not allowed to rely on the Coast Islands Act.
Салдарлар
Бұл іс Мабо Квинслендке қарсы (No 2) негізгі ісінде туындаған жергілікті құқықтардың бар екендігін мойындауға қарай жасалған маңызды қадам болды.
This case was a significant step towards the recognition in the main case, Mabo v Queensland (No 2), that native title existed.