Албертаның екінші заң шығару жиналысы (1909-1913 жж.)
2nd Alberta Legislature
Албертаның 2-ші заң шығару жиналысы (1909-1913) тарихы, либералдық үкімет, премьер-министрлер Рутерфорд пен Сифтон, оппозиция, спикер Фишер туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2-ші Альберта заң шығарушы жиналысы 1909 жылдың 23 наурызынан 1913 жылдың 17 сәуіріне дейін отырыста болды, жиналыстың құрамы 1909 жылдың 22 наурызында өткен Альбертаның жалпы сайлауының нәтижелерімен анықталды. Заң шығарушы орган 1909 жылдың 23 наурызында ресми түрде жұмысын қайта бастады және төртінші сессиясы 1913 жылдың 25 наурызында, 1913 жылғы Альбертаның жалпы сайлауына дейін жабылып, таратылды. Альбертаның екінші үкіметі премьер-министр Александр Резерфорд басқарған Либералдық партияның көпшілігімен басқарылды, ол 1910 жылдың 26 мамырында Альберта және Ұлы су жолдары темір жолына қатысты дауға байланысты отставкаға кеткенге дейін, содан кейін Артур Сифтон Резерфордты алмастырды. Ресми оппозицияның алғашқы сессиясында Ричард Беннетт басқарған Консервативтік партия, ал қалған сессияларда Эдвард Миченер болды. Спикер – Чарльз В. Фишер, ол 1-ші жиналыстан бастап осы қызметін атқарып, 1919 жылы 1918 жылғы тұмау пандемиясынан қайтыс болғанға дейін жалғастырды. Жиналыстағы орын саны 1905 жылғы сайлаудағы 25 орыннан 41 орынға дейін артты.
The 2nd Alberta Legislative Assembly was in session from March 23, 1909, to April 17, 1913, with the membership of the assembly determined by the results of the 1909 Alberta general election which was held on March 22, 1909. The Legislature officially resumed on March 23, 1909, and continued until the fourth session was prorogued and dissolved on March 25, 1913, prior to the 1913 Alberta general election. Alberta's second government was controlled by the majority Liberal Party led by Premier Alexander Rutherford until he resigned on May 26, 1910 due to the Alberta and Great Waterways Railway scandal, Rutherford was subsequently replaced by Arthur Sifton. The Official Opposition was the Conservative Party led by Richard Bennett for the first session, followed by Edward Michener for the remaining sessions. The Speaker was Charles W. Fisher who continued in the role from the 1st assembly, and would serve in the role until his death from the 1918 flu pandemic in 1919. The total number of seats in the assembly was increased from 25 contested in the 1905 election to 41.
Альбертаның заң шығарушы жиналысына қатысты акт
1913 жылғы сайлауға дейін Либералдық үкімет Альберта Заңнамалық Ассамблеясына қатысты заңды өзгерту туралы заң қабылдады, ол Альберта заң шығарушы органындағы орын санын 41-ден 56-ға дейін арттырып, бірнеше сайлау округтерінің шекараларын қайта қарады.
Prior to the 1913 election, the Liberal government introduced An Act to amend the Act respecting the Legislative Assembly of Alberta which increased the number of seats in the Alberta Legislature from 41 to 56 and redistributed the boundaries of several constituencies.
Тікелей заң шығару туралы заң
Албертаның біріккен фермерлерінің күшейген қысымынан кейін Альберта заң шығарушы органы 1913 жылғы 25 наурызда Тікелей заң шығару туралы заңды қабылдады. Бұл заң жеткілікті мөлшерде қол жинаған бастамалық петиция болған жағдайда референдум өткізуге мүмкіндік берді, яғни бұл өткен жалпы сайлаудағы дауыстардың он пайызына тең сайлаушылардың қолдары болуы керек еді, ал бастамалық петиция өткен сайлаудағы дауыстардың 20 пайызымен мақұлданса, қабылдануы мүмкін болатын. Заң заң шығарушы органға бірқатар қорғау шараларын ұсынды, мемлекеттік кірістерге үстеме беру немесе салық салу, сондай-ақ провинциялық құзыреттің шегінен тыс кез келген бастама жарамсыз деп есептелетінін атап өтті. Консервативтік партияның 1912 жылғы съезінде тікелей заң шығару қағидаларына қолдау көрсетілгенімен, партия жетекшісі Эдвард Миченер оны "дауыс жинау құралы" деп атады, ал Джордж Ходли бұл заңның Саскачеван провинциясындағы ұқсас заңнамамен салыстырғанда қаншалықты табысқа жететініне күмәнданды. Социалист Чарльз М. О'Брайен заң жобасын "абсурдты" және "біркелкі емес, жүйелі де емес, ғылыми да емес" деп сипаттады.
Following pressure from the growing United Farmers of Alberta, the Alberta Legislature passed The Direct Legislation Act, which was assented to on March 25, 1913. The Act enabled a referendum to be held if an initiative petition received a sufficient number of signatures, which was electors equally ten per cent of the votes polled in the previous general election, and an initiative petition could succeed if endorsed by 20 per cent of the votes polled in the previous election. The Act afforded a number of protections for the Legislature, noting that any initiative which would create a grant or charge on public revenue, or outside of provincial jurisdiction was invalid. While the Conservative Party's 1912 convention included an endorsement of Direct Legislation provisions, the party leader Edward Michener called it a "vote catching device" and George Hoadley wondered if the Act would be successful compared to similar legislation in Saskatchewan. Socialist member Charles M. O'Brien described the bill as "ridiculous" and "neither consistent, systematic or scientific".
Скандалдар
Альберта және Ұлы су жолдары темір жолының жанжалы – 1910 жылы Александр Камерон Рутерфордтың либералдық провинциялық үкіметінің отставкаға кетуіне әкелген саяси жанжал. Рутерфорд пен оның үкіметі Альберта және Ұлы су жолдары (A&GW) темір жолының құрылысы үшін жеке мүдделерге берілген несие кепілдіктері үшін айыпталды, бұл кепілдіктер құрылыс құнынан әлдеқайда асып кетті және нарықтық пайыздық мөлшерлемеден жоғары пайыз төленді. Сондай-ақ, олар теміржолдың жұмысын тиісті деңгейде бақыламағаны үшін де айыпталды. Жанжал Либералдық партияны екіге бөлді: Рутерфордтың Қоғамдық жұмыстар министрі Уильям Генри Кушинг үкіметтен кетіп, теміржол саясатын ашық сынады, ал Либералдық фракцияның көп бөлігі Альбертаның Заңнамалық Ассамблеясында үкіметті жеңу үшін дауыс берді. Үкімет барлық дауыс беруден өтті, және Рутерфорд заң шығарушы органды ынталандыру үшін істі тергеуге патшалық комиссия тағайындады, бірақ вице-губернатор Джордж Булияның қысымы Рутерфордты отставкаға кетуге және оның орнына Артур Сифтонды тағайындауға мәжбүр етті. Патшалық комиссия Рутерфордтың отставкаға кеткенінен кейін бірнеше ай өткен соң баяндама жасады. Комиссияның көпшілігі Рутерфордты немесе оның кабинетін қандай да бір құқық бұзушылықта кінәлі деп таба алмады, бірақ оларды несие кепілдіктері және A&GW провинциялық заңнамадан алған жеңілдіктер бойынша дұрыс емес шешімдер қабылдағаны үшін сынады. Азшылық есебі көбірек инабаттылық танытып, оларға қатысты айыптаулардың «дәлелсіз» екенін мәлімдеді. Рутерфордты қолдаған либералдық депутат Джеймс Корнуоллдың жағдайы нашарлау болды: оның теміржолмен байланысты жеке қаржылық іс-әрекеттері «күмәнді жағдайларды» тудырды, бірақ ол да ешқандай кінәсіз деп танылды. Бұл жанжал Рутерфордтың отставкаға кетуіне себеп болды және Либералдық партиядағы келіспеушіліктерге әкелді, оларды жазылуына жылдар кетті. Сифтон ақырында осы келіспеушіліктердің көп бөлігін тегістеді, бірақ оның теміржол саясаты заңдық жеңілістерге ұшырады. Ақырында ол Рутерфордтың саясатына ұқсас саясатты қабылдады, және A&GW провинциялық несие кепілдіктерінен жиналған қаражатты пайдалана отырып, жеке мүдделердің күшімен салынды. Либералдық партия 1913 және 1917 жылдары қайта сайланды.
The Alberta and Great Waterways Railway Scandal was a political scandal in 1910, which forced the resignation of the Liberal provincial government of Alexander Cameron Rutherford. Rutherford and his government were accused of giving loan guarantees to private interests for the construction of the Alberta and Great Waterways (A&GW) Railway that substantially exceeded the actual cost of construction, and which paid interest considerably above the market rate. They were also accused of exercising insufficient oversight over the railway's operations. The scandal split the Liberal Party: Rutherford's Minister of Public Works, William Henry Cushing, resigned from his government and publicly attacked its railway policy, and a large portion of the Liberal caucus voted to defeat the government in the Legislative Assembly of Alberta. Although the government survived all of these votes, and Rutherford largely placated the legislature by appointing a royal commission to investigate the affair, pressure from Lieutenant Governor George Bulyea forced Rutherford's resignation and his replacement by Arthur Sifton. The royal commission reported months after Rutherford had already resigned. The majority did not find Rutherford or his cabinet guilty of any wrongdoing, but criticized them for poor judgment, both in relation to the loan guarantees and in relation to the exemptions the A&GW received from provincial legislation; a minority report was more sympathetic, and declared the allegations against them "disproved". James Cornwall, a Liberal backbencher who supported Rutherford, fared somewhat worse: his personal financial involvement in the railway gave rise to "suspicious circumstances", but he too was not proven guilty of any wrongdoing. Besides provoking Rutherford's resignation, the scandal opened rifts in the Liberal Party that took years to heal. Sifton eventually smoothed over most of these divisions, but was frustrated in his railway policy by legal defeats. He ultimately adopted a similar policy to Rutherford's, and the A&GW was eventually built by private interests using the money raised from provincial loan guarantees. The Liberals went on to be re elected in 1913 and 1917.