Кіріспе

Қауіпті мүлікті қамтитын заң, Loud Family альбомы. Кейбір құқықтық юрисдикцияларда тартымды қауіпті нысан доктринасы зиян келтіру құқығында қолданылады. Оған сәйкес, жер иесі, егер балаға келген зиян жердегі балаларды қызықтыруға бейім заттан туындаса, жерге рұқсатсыз кірген балалардың жарақаттануына жауапты болуы мүмкін. Бұл доктрина тастап кетілген көліктер, ағаш немесе құм үйінділері, батуттар және жүзу бассейндері салдарынан келген жарақаттар үшін жер иелерін жауапты деп тану үшін қолданылған. Дегенмен, оны мүліктегі кез келген нәрсеге қолдануға болады. Жасты анықтау үшін белгілі бір шектеу жоқ. Соттар әрбір "баланың" жасөспірім саналатындығын жеке-жеке жағдай бойынша бағалайды. Егер бала қауіпті жағдайды түсініп, оны бағалай алса, тартымды қауіпті нысан доктринасы қолданылмауы мүмкін. Бұрынғы ортақ құқық бойынша талапкер (бала немесе баланың атынан сотқа жүгінген ата-ана) баланың жер иесінің мүлігіне қауіпті жағдайдың өзінің тартып алғанын дәлелдеуі керек еді. Алайда, көптеген юрисдикциялар бұл талапты заңмен өзгертіп, енді жер иесі зиянды болжауға болатындығын талап етеді.

Тарих

Тартымды қауіпті нысан туралы заң Англиядағы сот шешімдерінен пайда болды, ол 1841 жылы Линч пен Нурдин ісімен басталды. Сол істе Лорд-бас судья Томас Денманның пікірі бойынша, көшеде қараусыз қалған арбаның иесі, арбаға мініп құлап жарақат алған балаға келтірген зиянға жауапты болуы мүмкін. Бұл заң алғаш рет АҚШ-та 1873 жылы Небраска штатындағы «Сиу-Сити және Пасифик темір жолы компаниясы мен Стаут» ісінде қолданылды, онда темір жол компаниясы, қауіпсіз емес айналма платформаға мініп жарақат алған балаға келтірген зиянға жауапты деп танылды. «Тартымды қауіпті нысан» термині алғаш рет 1875 жылы Минессота штатындағы «Кеффке қарсы Милуоки және Сент-Пол темір жолы компаниясы» ісінде қолданылды. Бұл заң кейіннен Канада сияқты басқа да ортақ құқық жүйесіндегі мемлекеттерде қабылданды, бірақ барлық жерде емес.