Кіріспе

Сұйықтыққа толық сіңген нан немесе тост. Соп – сұйықтыққа толық сіңген нан немесе тост. Орта ғасырларда сорпалар жиі дайындалатын; олар сорпа, шұбат немесе шараппен бірге беріліп, содан кейін сұйықтыққа толық сіңуі үшін кішірек бөліктерге бөлінетін. Көрсетілімдерде нан көбінесе тамақтанғандардың өзі бөлшектемей, саусақ өлшеміне дейін кесіліп дайындалатын. 18 ғасырда қазіргі түріне келген француз пияз шұпасымен бірге берілетін нан немесе крутон қазіргі заманғы соптардың бірі саналады. "Суп" сөзі "соп" сөзімен туыс, екеуі де бір герман тілінен шыққан. Бұл сөз Киелі кітапта да айтылады:

19 ғасырдағы Австралияда соп – суық шайға малынған, үстіне джем қосылған, тозған наннан жасалған тағамды білдірген. Бұл көбінесе түрмелер мен кедейлер үйлерінде, сондай-ақ психиатриялық ауруханалар сияқты мекемелерде қолданылды. Португал тілінде "сопа" сөзі, басқа мағыналармен қатар, шұпаны немесе, әсіресе Алентежу аймағында, дәстүрлі балық сорпасының құрамына кіретін құрғақ немесе тіпті тозған нанды білдіреді. Сопа сорпаға малып, жейді.

Сөз тіркестері

"Сүтқоректі" деген сөз әлсіз және шешім қабылдауға кешіккен адамды сипаттайды. Оның мағынасы "milquetoast" сөзіне ұқсас. "Кешке" деген термин "соп" сөзінен шыққан, ал "қаланың тосты" деген тіркес дәмді тостаған нанды сұйыққа малып жеу және кешкі қонақты осылай атап құрметтеу дәстүрінен пайда болған, бұл оның кешке қызықтылық қосатынын білдіреді.