Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Шинтошу (神道集) – он томдық жапондық сетсуа жинағы, ол Нанбоку-чо дәуірінен (1336–1392) қалған деп есептеледі. Кітапта түрлі ғибадатханалар туралы әңгімелер арқылы буддалық хонджи суйяку теориясы суреттеледі. Бұл теорияға сәйкес, жапондық ками – буддизмнің үнді құдайларының жергілікті көрінісі ғана. Бұл теорияны көбінесе Тендай монахтары жасаған және дамытқан, бірақ ол ешқашан жүйеленбеген, алайда өте кең таралған және ықпалды болды. Содан кейін бұл кітап әдебиет пен өнерге зор ықпал етті. Кітапта Агуи саку (安居院作) деген жазу бар, бірақ оны кім жазғаны белгісіз. Он томдық және 50 тараудан тұратын кітап Тендай және Исе Шинтосының хонджи суйяку теориясын қолдайды, оған сәйкес жапондық ками – буддизмнің үнді құдайларының жергілікті көрінісі. Бұл теория ешқашан жүйеленбеген, бірақ шетелдік буддизмді жергілікті ками нанымдарымен үйлестірудің ең маңызды құралы болды. Кітап түрлі ғибадатханалар мен буддалық құдайларға арналған әңгімелер арқылы оны көрсетеді, олар ғибадатханаларда құрметтелген камилердің нағыз мәнін білдіреді. Кітапта негізінен Тонегаваның батысындағы Кодзуке провинциясындағы ғибадатханалар (Акаги Даймоджин, Икахо Даймоджин және Комочияма Даймоджин сияқты), Кумано Санзан және басқа Канто ғибадатханалары туралы айтылады. Онда олардың камилерінің қайта тууының себептері түсіндіріліп, олардың бұрынғы өмірлері туралы әңгімелер келтіріледі. Әңгімелердің ортақ белгісі – адамның сол аймақтың қамқоршы камиі ретінде қайта тумас бұрын, сол жерде адам болып туып, азап шегуі керек. Азаптың көбінесе себебі туыстармен, әсіресе жұбайлармен қарым-қатынас болады. Бұл кітап келесі ғасырлардағы әдебиет пен өнерге үлкен әсер етті.
The Shintōshū (神道集) is a Japanese setsuwa collection in ten volumes, believed to date from the Nanboku chō period (1336–1392). It illustrates with tales about various shrines the Buddhist honji suijaku theory, according to which Japanese kami were simply local manifestations of the Indian gods of Buddhism. This theory, created and developed mostly by Tendai monks, was never systematized, but was nonetheless very pervasive and very influential. The book had thereafter great influence over literature and the arts. It carries the note Agui saku (安居院作) but who exactly wrote it is unclear. Divided in ten volumes and 50 chapters, it supports the Tendai and Ise Shinto honji suijaku theory according to which Japanese kami were simply local manifestations of the Indian gods of Buddhism. This theory was never systematized, but became nonetheless the most important tool through which foreign Buddhism was reconciled with local kami beliefs. The book illustrates it through tales dedicated to various shrines and to the Buddhist gods which are the true nature of the kami they enshrine. It deals mostly with shrines located west of Tonegawa in Kōzuke province (like Akagi Daimyōjin, Ikaho Daimyōjin and Komochiyama Daimyōjin), the Kumano Sanzan and other Kantō shrines, explaining the reason for their kami's rebirths, and telling tales about their previous lives. The common point of the tales is that, before being reborn as a tutelary kami of an area, a person has first to be born and suffer there as a human being. The suffering is mostly caused by relationships with relatives, especially wives or husbands. The book had a great impact on the literature and arts of the following centuries.