Рилэндс және Флетчер ісі: Торт құқығындағы маңызды шешім

Кіріспе

Лордтар палатасының Риландс пен Флетчерге қатысты (1868) жылғы маңызды шешімі – ағылшын заң жүйесінде жаңа сала құрған Лордтар палатасының шешімі. Бұл шешім бойынша, егер жерді табиғи емес пайдалану нәтижесінде, жерден шыққан қауіпті заттар басқа біреудің жеріне зиян келтірсе, ол қатаң жауапкершілікке әкеледі. Риландс өз жерінде су қоймасын салу үшін мердігерлерді жалдады. Бірақ салдарынан, салғысыз жұмыс істеу нәтижесінде су қоймасы жарылып, Флетчер басқаратын көрші шахта суға батып, 937 фунт стерлингке (1860 жылғы 937,0 фунт стерлинг қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең) зиян келді. Флетчер Риландсқа салғысыздаққа байланысты талап қойды. Бірінші инстанция соты көпшілік дауыспен Риландс пайдасына шешім шығарды. Барон Брамвелл келіспей, талапкердің жерін судың араласуынан босатып пайдалану құқығы бар екенін, ал Риландстың заңсыз кіру және зиян келтіруге кінәлі екенін айтты. Брамвеллдің аргументі Казначейлік палатасы және Лордтар палатасы тарапынан расталды, бұл «Риландс пен Флетчердегі ережеге» әкелді. Бұл доктрина ағылшын соттары тарапынан одан әрі дамытылды және заңға дереу әсер етті. Риландсқа дейін ағылшын соттары ұқсас жағдайларда шешімдерін қатаң жауапкершілікке емес, іс-әрекеттердің мақсатына негіздеген. Ал Риландс ісінде, мұндай зиян келтіргендерге күтімсіздік немесе салғысыздақ дәлелдеудің қажеті болмай, қатаң жауапкершілік жүктелді, бұл заңды мемлекеттік су қоймаларына қатысты заңмен үйлестірді және маңызды доктриналық өзгеріс жасады. Риландс ережесі жеке зиянды іс түрінен ерекшеленді және оның бір түрі ретінде қарастырылды. Жеке зиянды істерден айырмашылығы, Риландс ережесі табиғи емес пайдаланудан туындаған заттың шығуына талап қояды, ал емес, жерді ақылға сыймайтын пайдаланудан туындаған кедергіге. Бұған қоса, бұл ереже зиян келтіру үшін үздіксіз әрекетті талап етпейді, бұл әдетте зиянды істерде қажетті шарт. Академиктер бұл ережені оның экономикалық салдары мен шектеулі қолданылуы үшін сынға алды. Риландс пен Флетчерге қатысты іс әртүрлі юрисдикцияларда, соның ішінде Шотландияда «жою керек ересі» деп сипатталды.

Landmark House of Lords decision on tort law

Rylands v Fletcher (1868) LR 3 HL 330 is a leading decision by the House of Lords which established a new area of English tort law. It established the rule that one's non natural use of their land, which leads to another's land being damaged as a result of dangerous things emanating from the land, is strictly liable. Rylands employed contractors to build a reservoir on his land. As a result of negligent work done, the reservoir burst and flooded a neighbouring mine, run by Fletcher, causing £937 worth of damage (937.0 in 1860 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). Fletcher brought a claim under negligence against Rylands. At the court of first instance, the majority ruled in favour of Rylands. Baron Bramwell, dissenting, argued that the claimant had the right to enjoy his land free of interference from water, and that Rylands was guilty of trespass and the commissioning of a nuisance. Bramwell's argument was affirmed by the Court of Exchequer Chamber and the House of Lords, leading to the development of the "Rule in Rylands v Fletcher". This doctrine was further developed by English courts, and made an immediate impact on the law. Prior to Rylands, English courts had not based their decisions in similar cases on strict liability, and had focused on the intention behind the actions rather than the nature of the actions themselves. In contrast, Rylands imposed strict liability on those found detrimental in such a fashion without having to prove a duty of care or negligence, which brought the law into line with that relating to public reservoirs and marked a significant doctrinal shift. The rule in Rylands has both been distinguished with and regarded as a species of the tort of private nuisance. Unlike ordinary cases of private nuisance, the rule in Rylands requires the escape of a thing that arises from a non natural use rather than the typical interference emanating from unreasonable use of land. It additionally does not require an act to be continuous, which is typically a requirement for nuisance. Academics have criticised the rule both for the economic damage such a doctrine could cause and for its limited applicability. The tort of Rylands v Fletcher has been disclaimed in various jurisdictions, including Scotland, where it was described as "a heresy that ought to be extirpated",

Фактілер

1860 жылы Райлендс өз жерінде су қоймасын салу үшін мердігерлерге ақы төледі, оның мақсаты – осы су қоймасынан Айнсуорт диірменіне су беру еді. Райлендс құрылысқа тікелей араласпады, оның орнына, білікті инженермен келісімшарт жасады. Құрылыс барысында мердігерлер жер астында топырақ пен қоқыстармен толтырылған ескі көмір шахталары мен өткелдерді тапты, олар Томас Флетчерге тиесілі жақын мандағы шахтамен байланысты болды. Мердігерлер осы шахталарды жаппады, керісінше, оларды өз күйінде қалдырды. 1860 жылдың 11 желтоқсанында, су қоймасы алғаш рет толтырылғаннан кейін көп ұзамай, Райлендс су қоймасы жарылып, Флетчердің шахтасын, Red House Colliery кенішін су басты, нәтижесінде 937 фунт стерлинг сомасында зиян келді. Флетчер суды сыртқа шығарды, бірақ 1861 жылдың 17 сәуірінде оның сорғысы жарылып, кеніш қайтадан су басуға басталды. Осыдан кейін кеншілерді тексеруші шақырылып, суға батқан көмір шахталары табылды. Флетчер 1861 жылдың 4 қарашасында Райлендс пен жер иесі Ииу Хорроксқа қарсы талап арыз берді.

Ливерпульдің сот отырыстары

Құқық бұзушылық туралы талап қолданылмады, өйткені су тасқыны "тікелей және дереу" деп танылмады; зиян келтіру туралы талап бір рет қана орын алған оқиға болғандықтан қабылданбады. Іс алғаш рет 1862 жылдың қыркүйегінде Ливерпуль сот отырысында судья Джон Меллор және арнайы қазылар алқасы тарапынан қарастырылды; сот бұйрығымен 1864 жылдың желтоқсанында Қазыналық соттан арбитр тағайындалды. Арбитр келісім жасаушылардың ескі шахталар туралы білгендіктен немқұрайлылыққа кінәлі екенін шешті. Алайда, Райлендс шахталар туралы білмегендіктен жауапкершілікке тартылмады.

Үкімдер бойынша қазынашылық

Содан кейін іс Арыздар қазынасына жіберілді, онда ол 1865 жылғы 3-5 мамыр аралығында қаралды. Іс екі мәселе бойынша тыңдалды: біріншіден, жауапкерлер мердігерлердің іс-әрекеттері үшін жауапты бола ма, екіншіден, жауапкерлер өздерінің немқұрайлылығына қарамастан келтірілген зиян үшін жауапты бола ма. Олар бірінші мәселе бойынша жауапкерлердің жауапкершілігі жоқ деп шешті, ал екінші мәселе бойынша пікірлер екіге бөлінді. Барон Ченнелл өзін істен шығарды. Бас барон Поллок және барон Сэмюэл Мартин жауапкерлердің жауапкершілігі жоқ деген шешімге келді, себебі немқұрайлылық туралы талап қою мүмкін болмағандықтан, негізді іс болған жоқ. Барон Брамвелл келіспей, талапкердің өз жерін судың кедергісіз пайдалану құқығы бар екенін, соның салдарынан жауапкердің заңсыз кіруге және зиян келтіруге кінәлі екенін айтты. Ол "жалпы заң, келісімшарттан толығымен тәуелсіз" жауапкерлердің жауапкершілікке тартылуы керек екенін, "жалғыз себебі жауапкерлер [талапкердің] шахталарына су ағызуға себеп болды, ал олардың әрекеті болмаса, ол су сол жерге бармас еді" деп мәлімдеді.

Қазынашылық сотының палатасы

Флетчер алты судьядан тұратын Қазыналық палатаға шағымданды. Бұрынғы шешім оның пайдасына қайтарылды. Әділет судьясы Колин Блэкберн барлық судьялардың атынан сөйледі және былай деді:

Блэкберннің пікірі жылжымалы мүліктің заңсыз қолданылуы және зиян келтіру, сондай-ақ, қасақана емес іс-әрекеттер арқылы келтірілген зиян, және жарақаттануға бейімдігі белгілі үй жануарларынан келген зиян үшін жауапкершілікке негізделген. Райлендс апелляция жасады.

Заңға өзгеріс

Ертедегі ағылшын ортақ құқығы көп жағдайда зиян келтіргендерге, олардың қасақана немесе немқұрайдылықпен әрекет етіп-етпегеніне қарамастан, жауапкершілік жүктеді. Құқық бұзушылық барлық құқық бұзушылықтарға шағымдану құралы ретінде қарастырылды және кейде жалпы құқық бұзушылықтардың синонимі ретінде қолданылды. Бірақ ғасырлар бойы судьялар іс-әрекеттердің өзіне қарағанда, олардың артындағы ниет пен немқұрайдылыққа көбірек назар аударды, нәтижесінде немқұрайдылық және зияндылық институттары дамыды, ал құқық бұзушылық одан әрі жетілдірілді. Райлендс ісінде бұрынғы сот шешімі – Воган мен Менлов арасындағы дау, ол 1837 жылы Ортақ Соттарда қарастырылды. Бұл іс Райлендс ісімен біршама ұқсас болған, бірақ қатаң жауапкершілік туралы тіпті ойылған жоқ. Алайда, бұл іс 19-ғасырдың басындағы ағылшын судьяларының немқұрайдылық заңын құруға жасаған ең сәтті әрекеттерінің бірі деп есептеледі. Райлендс ісінің нәтижесі судьялардың өз жерлерінде қауіпті заттар жинаған адамдарға, немқұрайдылықты немесе қасақана ниетті дәлелдеу қажеттілігі болмастан, қатаң жауапкершілік тағайындауын білдірді. Бұл шешім жеке су қоймаларына қатысты заңды мемлекеттік су қоймаларына қатысты заңмен үйлестіруге қолдау көрсетті, онда 1853 және 1864 жылдары қабылданған жеке Парламент актілерінің арқасында ұқсас нормативтік актілер болды.

Бағалау

Райлендтегі шешім бастапқыда Англия мен Уэльсте аз ғана сынға ұшырады, бірақ сол кездегі көптеген американдық ғалымдар мен судьялар бұл шешімнің дұрыс емес екенін ойлады. Нью-Гэмпшир Жоғарғы Сотының бас судьясы Чарльз Доу былай деп жазды: «Бұл заттардың табиғи және қажетті пайдаланылуына кедергі келтіріп, адамның мұқият орындауы тиіс жұмыстың көп бөлігін қиындатады және тоқтатады». Американдық түсіндірмелер негізінен экономикалық зиян келтіру мүмкіндігіне байланысты болды. Американдықтардың одан әрі сын-пікірлері бұл заңның нашар екеніне негізделген. Біріншіден, олар бұл құқық бұзушылық емес деп санайды, себебі зиян тікелей келтірілмеген, екіншіден, бұл реніш емес, себебі үздіксіз әрекет болған жоқ. Глофчески Гонконг құқық журналында «қатаң жауапкершілік принципіне негізделген доктрина кеңінен қабылданып, қолданылмады, себебі мұндай жауапкершілік шарттары қатаң түрде қарастырылып, сақтықпен қолданылуы тиіс» деп жазды. Бұл шешім сот жүйесі тарапынан толыққанды қабылданылмаған және оны негіздеу қиын деп айтылады. Мұның екі себебі бар: біріншіден, бұл қолданылу аясы өте шектеулі жағдай, және оны «өте қауіпті» қызметтерге қатысты қатаң жауапкершіліктің жалпы принципі ретінде қарастыру ұсынылған. Екіншіден, Англия мен Уэльстегі кейінгі сот практикасы, әсіресе Рикардс пен Лотиан арасындағы сот ісі, «табиғи емес пайдалану» элементін әлсіретті, себебі шығын мен пайданы талдауды енгізу арқылы шешімнің тиімділігін айтарлықтай шектеді.

Канада

1960 жылғы Канаданың Құқықтар туралы жарлығының бірінші бабында «жеке тұлғаның өмір сүруге, бостандыққа, жеке қауіпсіздігіне және мүлікті пайдалануға, сондай-ақ заңмен белгіленген тәртіппен олардан айырылмау құқығы» танылады. Алайда, бұл Жарлық бойынша шешім қабылдау қиын, әсіресе провинциялардың мүлік құқығына басымдық берілуіне байланысты. Йохансен атап өткендей, «мүлік» ұғымының анықталуында да қиындықтар бар, бұл мәселені сот прецеденттері арқылы түсіндіруді қажет етеді. 1974 жылғы Құқықтар туралы заңға қатысты сот ісі, яғни Канада Бас Прокуроры Лавеллға қарсы іс, 1982 жылғы Құқықтар туралы Жарғының қабылдануына түрткіс болды. Бұл Жарғы, Канада Конституциясының тарихында сипатталған себептерге сәйкес, «мүлікті пайдалану құқығын» нақты жоққа шығарады. Фридманның «Канададағы Деликттер» атты еңбегінде пайдалы материалдар бар. Онтарио провинциясында, жалпы құқық жүйесінде, Райлендс ісі төменгі сатыдағы сотта Смит пен Инко Лтд. ісінде қолдау тапты. Бұл істе Порт-Колборн қаласындағы зауыттың жақын жерлерді никельмен ластағаны туралы мәлімдеме жасалған. 2010 жылғы Онтарио Апелляциялық сотының шешімінде талапкердің экономикалық зиянды жеткілікті дәлелдемегені анықталды, бұл дәлелдеу жүктемесін арттырды, бірақ Райлендс прецеденттік құқық ретінде күшін жойған жоқ. Дегенмен, Апелляциялық соттың «табиғи емес» сөздерін түсіндіруде заңға қайшылыққа барғаны айтылды. 2012 жылдың сәуір айында Канада Жоғарғы соты апелляциялық шағымды қараудан бас тартты. Британдық Колумбия провинциясында (сонымен қатар жалпы құқық провинциясы) жер астындағы минералдық құқықтар жер иелерінің құқықтарынан жоғары тұрғандықтан, Минералдық иелену туралы заң немесе Мұнай және табиғи газ туралы заң осы мәселені реттейді. Сондықтан Райлендс ісіне жүгіну мүмкіндігі шектеулі, себебі сот практикасы «жер бетіне кіру, оны игеру немесе пайдалану салдарынан туындаған залал үшін жер иесіне өтемақы төлеу» (MTA) және «кіру, игеру немесе пайдалану салдарынан туындаған зиянды өтеу» (PNGA) жауапкершілігін дамытты. «Жерге кіру, оны пайдалану және игеру» үшін төленетін өтемақы, тіркелімде жазылғандай, «жердің салық салынатын құнынан аспауы» мүмкін. Бұл, тиісінше, шаруашылық немесе тұрғын үйді көшіру шығындары немесе эмоционалдық зиян экспроприаторға төленбейді дегенді білдіреді. Тіпті муниципалитеттердің де кеншілерді тоқтатуға құқығы жоқ. Төрешінің өкілеттігіне жер, ағаш және жұмсалған уақыт үшін өтемақы төлеу кіреді, бірақ су айдыны, денсаулық сақтау және жоғалған малдарға қатысты өтемақы қарастырылмайды. Кеншілер экологиялық сараптамадан өтуден босатылады; провинцияның минералдық лизингке бас тартуға құқығы жоқ; кеншілер жер иелеріне мәмілелер туралы хабарлауға міндетті емес; провинция кен өндірісі басталғанда кен орындарын сараптамадан босата алады; және жер иелерінің келіссөздерден бас тартуға құқығы жоқ. Риландс пен Флетчер ісінің Квебек құқығына, тарихи себептерге байланысты азаматтық кодекске негізделген, әсерін 1916 жылғы Вандри және басқалар мен Квебек темір жолы, жарық, жылу және электр энергиясы компаниясы арасындағы сот ісінде Канада Жоғарғы соты бағалады. Жоғарғы сот Квебек Электр компаниясының жауапкершілігін қолдауға жеткілікті негіз бар екенін анықтады. Риландс пен Флетчер ісіндегі қағидалар Эрнст пен EnCana корпорациясы арасындағы 2013 жылғы ABQB 537 шешіміне қолдау көрсетеді.

The first article in the 1960 Canadian Bill of Rights states that "the right of the individual to life, liberty, security of the person and enjoyment of property, and the right not to be deprived thereof except by due process of law" is recognised. However it is difficult to adjudicate on this Bill, especially as the provinces have priority over property rights. A difficulty is encountered with the definition of "property", as remarked by Johansen, which may well be the reason why the matter remains for interpretation by precedent. The 1974 test case for the Bill of Rights, Attorney General of Canada v. Lavell, provided an impetus for the 1982 Charter of Rights, which specifically excludes the "enjoyment of property" for reasons described in the Constitutional history of Canada page. Fridman on Torts in Canada has helpful material. In Ontario, a common law province, Rylands was upheld by a lower court in Smith v. Inco Ltd. a case alleging that a factory in Port Colborne, Ontario had contaminated adjacent lands with nickel. A subsequent Ontario Court of Appeal ruling in 2010 found that the plaintiff had not provided sufficient evidence of economic harm, raising the legal burden of proof but not invalidating Rylands as precedent law. However, it has been said that the Court of Appeal erred in law in their adjudication over the words "non natural". In April 2012, the Supreme Court of Canada chose not to hear the appeal. Mineral rights in the subsurface seem to be preferred over the landowner's rights by the Mineral Tenure Act or the Petroleum and Natural Gas Act in British Columbia (also a common law province) so that recourse to Rylands is quite limited, as case law has developed over liability "to compensate the owner of a surface area for loss or damage caused by the entry, occupation or use of that area" (MTA) and "compensation for nuisance and disturbance from the entry, occupation or use" (PNGA). The compensation for "entry, use and occupation of the Property" seems not to "exceed the entire [taxable] value of the land" as written in the registry. This means in effect that the relocation costs (of, say, a farming operation, or an abode) or emotional damage are likely not payable by the expropriator. Even municipalities cannot exclude miners. The powers of an arbitrator include compensation for land, timber and time, but expressly do not include watershed, health and welfare, or lost cattle. Miners avoid environmental review; the province has no discretion to refuse mineral leases; miners need not notify landowners of transactions; the province can exempt mines from review when mining commences; and landowners do not have rights to refuse to negotiate. The impact of Rylands v Fletcher in Quebec law, which is based for historical reasons on the civil code, was evaluated by the Supreme Court of Canada in the 1916 case of Vandry et al. v. Quebec Railway, Light, Heat and Power Co. The SCC found that a section in the civil code had ample scope to support the liability of the Quebec Power Co. The rule in Rylands v Fletcher gives support to Ernst v. EnCana Corporation, 2013 ABQB 537.

Даму

Райлендс талабы бойынша сотқа шағымдануға болатын тарап – жердің иесі немесе пайдаланушысы, сондай-ақ қауіпті материалды сақтайтын немесе жинайтын кез келген адам, мысалы Rainham Chemical Works Ltd v Belvedere Fish Guano Co Ltd ісінде көрсетілгендей. Алғашқыда талап арыз білдіруші жерге мүдделі болған, бірақ Perry v Kendricks Transport Ltd ісінде жерге мүдделі болу талап арыз білдіру үшін міндетті емес екені расталды. Тарихи тұрғыдан алғанда, жеке зиян келтіру туралы талаптар қабылданды, мысалы Hale v Jennings ісінде. Алайда, соңғы істерде, мысалы, Лордтар палатасының Transco plc v Stockport Metropolitan Borough Council шешімінде Райлендс «жерге немесе жердегі мүдделерге келтірілген зиянды өтеу құралы екені» расталды. Осыған байланысты, жеке жарақаттарға келтірілген зиянды өтеу осы ереже бойынша алынбайды. Кембридж сулары ісінде Лорд Гофф Райлендс ережесін одан әрі дамытудың қажеті жоқ екенін, және оның тәуелсіз құқық бұзушылық емес, зияндылықтың бір саласы ретінде қаралуы керек екенін айтты. 1990 жылғы Қоршаған ортаны қорғау туралы заң сияқты заңдық нормалар бұрын Райлендс қарастырған экологиялық мәселелерді шешудің заманауи және тиімді жолы болды. Кейіннен Transco Австралияның Burnie Port Authority v General Jones Pty Ltd шешімін қабылдамады, Райлендсті жалпы кінәлілік құқығына енгізуге болмайды деп шешті, бірақ Лорд Бингемнің айтуынша, Райлендс «зияндылықтың бір саласы ретінде сақталуы керек, оның маңызды сипаты мен мақсатына назар аудара отырып, және оны мүмкіндігінше анықтық пен сенімділікке жеткізу үшін қайта қарастыру керек». Қазір ол тәуелсіз құқық бұзушылық емес, зияндылықтың бір саласы болып табылады; оның сақталуына рұқсат етілгені расталды. Донал Нолан Райлендсті жеке зияндылықтың бір бөлігі деп қарастырудың дұрыс емес екенін айтты. Жеке зияндылық талапкердің жерге мүдделі болуын талап етеді, ал Райлендс талап етпейді; жеке зияндылыққа қатысты бұл ережеге кейде ерекшеліктер жасалғанмен, Hunter v Canary Wharf Ltd ісінде Лордтар палатасы ерекшеліктер жасау зияндылықты жерге қарсы құқық бұзушылықтан адамға қарсы құқық бұзушылыққа айналдыратынын және оған рұқсат етілмеуі керек екенін шешті. Манчестер университетінің жалпы құқық профессоры Джон Мерфи Ноланмен келіседі және қосымша түсіндірді, зияндылық жердің пайдалануын жоғалтуға бағытталған, ал Райлендс физикалық зиянға бағытталған. Сондай-ақ, Райлендс бойынша қозғалған істерде зияндылықта көрінетін, ақылға қолайлы пайдалану тестісінің қолданылмауына қатысты алаңдаушылықтар болды.

The party that can be sued in a Rylands claim is an owner or occupier of land, along with anyone who stores or collects the dangerous material, as in Rainham Chemical Works Ltd v Belvedere Fish Guano Co Ltd. The party suing was initially one with an interest in land, but Perry v Kendricks Transport Ltd confirmed that an interest in land was not necessary to bring a claim. Historically, personal injury claims have been allowed, as in Hale v Jennings. More recent cases, however, such as the House of Lords decision in Transco plc v Stockport Metropolitan Borough Council, have confirmed that Rylands is "a remedy for damage to land or interests in land. It must follow that damages for personal injuries are not recoverable under the rule". In Cambridge Water Lord Goff opined that the rule in Rylands should not further be developed, and that rather than being an independent tort it should be instead considered a sub tort of nuisance. Statutory provisions, such as the Environmental Protection Act 1990, were a more modern and appropriate way of addressing environmental problems which would previously have been covered by Rylands. Subsequently, Transco disapproved of the Australian decision in Burnie Port Authority v General Jones Pty Ltd to absorb Rylands into the general law of negligence, deciding that Rylands should continue to exist but, as Lord Bingham said, as a "sub species of nuisance while insisting upon its essential nature and purpose; and restate it so as to achieve as much certainty and clarity as is attainable". It is now a sub tort, rather than an independent tort; they have confirmed that it will be allowed to remain. Donal Nolan has argued that to consider Rylands as part of private nuisance is unsound. Private nuisance requires the claimant to have an interest in land, while Rylands does not; although exceptions to this rule have occasionally been made in private nuisance, in Hunter v Canary Wharf Ltd, the House of Lords ruled that to make exceptions would transform nuisance from a tort against land to a tort against the person, and should not be permitted. John Murphy, Professor of Common Law at the University of Manchester, agrees with Nolan, and makes the additional point that nuisance is focused on a loss of enjoyment to land, not physical damage as Rylands is. It has also been concerned that the reasonable use test, which appears in nuisance, is not applicable to cases brought under Rylands.

Алып келеді, жинайды және сақтайды

Райленд бойынша бірінші талап – айыпталушының «өз мақсаттары үшін жерге нәрсе әкеліп, жинап, сонда сақтауы». Райленд ісінде бұл суды резервуарда сақтау болды; Англия мен Уэльстегі басқа да істер қандай материалдар қарастырылатынын көрсетті. British Celanese v AH Hunt ісінде жинақталған материал – металл фольга жолақтары. «Өз мақсатына» дегені «өз пайдасына» дегенді білдірмейді, дегенмен Блэкберн сол кезде осыны айтқан; Smeaton v Ilford Corp ісінде Райленд қағидасы жергілікті биліктің өз жерінде сарсы суды жинақтауына қатысты, бірақ бұл жергілікті билікке ешқандай пайда әкелмеді. Мысалы, Batchellor v Tunbridge Wells Gas Co ісінде газ, West v Bristol Tramways Co ісінде түтін, ал Hillier v Air Ministry ісінде электр энергиясы. «Нәрсе» жинақталу мөлшері де ескеріледі, мысалы, Mason v Levy ісінде қауіптілік тек сақталған нәрсенің түрі ғана емес, сонымен қатар оның көлемі болды. Райленд бойынша талап қою үшін қауіпті нәрсенің «айыпталушының жерді иеленуі немесе бақылауындағы жерден, оның иеленуі мен бақылауынан тыс жерге» қашуы қажет. Read v J Lyons & Co Ltd ісінде оқ-дәрі зауытындағы жарылыстан инспектор қаза тапты. Райленд қағидасы қолданылмады, себебі қашу болған жоқ. Қашуға ұшыраған қауіпті нәрсе әрқашан жинақталған нәрсе болуы міндетті емес, бірақ себеп-салдар байланысы болуы керек. Miles v Forest Rock Granite Co (Leicestershire) Ltd ісінде айыпталушының жерінде сақталған жарылғыш заттар жарылыс кезінде тастардың шығуына себеп болды және айыпталушы кінәлі деп танылды. Transco plc v Stockport Metropolitan Borough Council ісінде Лорд Бингем былай деді: «Менің ойымша, зиянды немесе қауіптілік тестісі оңай қанағаттандырылуы керек емес. Айыпталушы жасаған нәрсе, ол таныған, немесе тиісті уақытта және орындағы стандарттар бойынша, оның тануы тиіс болған, ерекше жоғары қауіп немесе зиян тудыратындығы дәлелденуі керек, егер қашу болса, ол қаншалықты екіпайлы болса да».

The first requirement under Rylands is that the defendant "for his own purposes brings onto land and collects and keeps there". In Rylands, this was the keeping of water in a reservoir; other cases in England and Wales have illustrated what sort of material is considered. In British Celanese v AH Hunt, the accumulation was of metal foil strips. "For his own purpose" is not understood to be "for his benefit", although that was what Blackburn was referring to at the time; in Smeaton v Ilford Corp, Rylands was held to apply to a local authority accumulating sewage on its land, although there was no benefit to the local authority from doing this. gas, as in Batchellor v Tunbridge Wells Gas Co, fumes, as in West v Bristol Tramways Co, and electricity, as in Hillier v Air Ministry. The extent of the "thing"'s accumulation can also be considered, as in Mason v Levy, where it was not just the type of thing kept but the sheer amount which created the danger. It is essential for a Rylands claim that there be an escape of a dangerous thing "from a place where the defendant has occupation of or control over land to a place which is outside his occupation or control". In Read v J Lyons & Co Ltd, an explosion in a munitions factory killed an inspector on the property. Rylands was held not to apply, because there was no escape. The dangerous thing that escapes does not always have to be the thing which was accumulated, but there must be a causal link. In Miles v Forest Rock Granite Co (Leicestershire) Ltd, explosives stored on the defendant's land led to the escape of rocks in a blast, and the defendant was found liable. In Transco plc v Stockport Metropolitan Borough Council, Lord Bingham stated obiter that "I do not think the mischief or danger test should be at all easily satisfied. It must be shown that the defendant has done something which he recognised, or judged by the standards appropriate at the relevant place and time, he ought reasonably to have recognised, as giving rise to an exceptionally high risk of danger or mischief if there should be an escape, however unlikely an escape may have been thought to be."

Табиғи емес пайдалану

Лордтар палатасына шағым түскен кезде қалыптасқан "табиғи емес қолдану" талабын лорд Моултон Рикардс – Лотиан ісінде "басқаларға қауіптілігін арттыратын ерекше қолдану" деп сипаттады. "Табиғи емес" ұғымы субъективті болғандықтан, осы принципті түсіндіру жылдар бойы өзгеріп келді. Масгроув пен Панделис ісінде бензинмен толтырылған автомобиль "табиғи емес" деп танылды, ал Рейнхам Химиялық Зауыты ЖШС мен Белведер Балық Гуано Ко Лтд ісінде лорд Бингем Transco plc – Стокпорт қалалық кеңесі ісінде келтірген себептеріне байланысты "табиғи емес" дегенді анықтау үшін бірде-бір нақты тест жоқ.

Қорғау

Англия мен Уэльсте Райлендс пен Флетчер ісі бойынша талапқа бірнеше қорғаныс бар: белгісіз үшінші тараптың әрекеті, кінәлілік үлесі, келісім және заңдық өкілеттік. Белгісіз үшінші тараптың әрекеті сотталғанды жауапкершіліктен босатады, Perry v Kendricks Transport Ltd ісінде талапкер белгісіз үшінші тарап пен оның іс-әрекеттері туралы білген жағдайда, сотталған жауапкершіліктен бас тартуға мүмкіндік алады деген принцип орнатылды. Райлендс қатаң жауапкершілікті талап ететіндіктен, кез келген кінәлілік үлесі талаптың көп бөлігін күшсіз етеді. Алғашқыда бұл істің өзін тоқтатуға жеткілікті болды, бірақ 1945 жылғы Заң реформасы (Кінәлілік үлесі) заңымен соттар зиянның қанша бөлігі талапкердің кінәсіне байланысты екенін ескере отырып, өтемақыны бөліп береді. Дегенмен, кінәлілік үлесі Райлендс талабына қатысты ішінара қорғаныс болып табылады. Тағы бір жарамды қорғаныс – талапкердің «заттың» жиналуына тікелей немесе жанама түрде келісім берген жағдайлар, сондай-ақ жиналуға заңдық өкілеттік болған жағдайлар.

Шотландия

Райлендс пен Флетчердің қағидалары бастапқыда шотланд құқығында қолданылды, бірінші рет Маккинтошқа қарсы Маккинтош ісінде, онда жауапкердің жерінен талапкердің жеріне тараған өрт мүліктік шығынға әкелді. Дегенмен, шотланд заңгерлері мен судьялары Райлендс қағидаларын ағылшын әріптестерінен өзгеше түсіндірді. Англия мен Уэльсте бұл ереже немқұрайлылықтан және қамқорлық міндеті мен жауапкершілік ережелерінен бөлек қарастырылса, Шотландиядағы принцип бойынша "жауапкершіліктің негізі – немқұрайлылық. Тек айырмашылық сол, мұндай жағдайларда меншік иесі өз мүлігінде қауіпті және қажетті емес (немесе әдеттегі?) іс-әрекеттер жасап жатыр, сондықтан ол көршісіне зиян келтірмеу үшін жоғары дәрежеде қамқорлық танытуға міндетті". Маккинтош ісінде басталган шотланд құқығында Райлендс қағидасын қолдану RHM Bakeries v Strathclyde Regional Council ісінде аяқталды. Лорд Фрейзер сот шешімінің бір бөлігінде Райлендс енгізген қатаң жауапкершілік идеясы шотланд құқығының бөлігі емес екенін, ал оның еңдеше жарамды болғаны туралы пікір – "жою керек ересі" екенін мәлімдеді.

Америка Құрама Штаттары

АҚШ-та қатаң жауапкершілік қолданылатын көптеген жағдайлар бар, ал Райлендс осы қағиданың бастауы ретінде жиі сілтеме жасалады (әсіресе қатаң жауапкершілік айыпталушының "өте қауіпті қызметіне" негізделген жағдайларда); ол алғаш рет Массачусетс Жоғарғы сотында Ball v. Nye ісінде қолданылды. Миннесота Жоғарғы соты да Cahill v. Eastman ісінде оны қабылдады, ал Нью-Йорк, Нью-Гэмпшир және Нью-Джерсидің жоғарғы соттары Losee v. Buchanan, Brown v. Collins және Marshall v. Welwood істерінде осы қағиданы қабылдамады. Дегенмен, 1983 жылы Нью-Джерси Жоғарғы соты Department of Environmental Protection v. Ventron Corp ісінде Welwood бойынша қабылданған шешімді өзгертті. АҚШ-тағы көптеген соттар Райлендс қағидасын абсолютті жауапкершілікті негіздеу үшін пайдалануға тырысты, бірақ ол осы мақсатта көзделмеген еді; абсолютті жауапкершілікте ешқандай қорғаныс қолданылмайды, ал Райлендс ісінде Лорд Кэрнс кейбір жағдайларда осы қағиданы қолдануға болмайтынын мойындады.

Австралия

Австралияда «Райлендс пен Флетчер» ісіндегі қағидалар Австралияның Жоғарғы соты «Берни Порт Басқармасы мен Генерал Джонс Птй Лтд» ісінде «жойылды». Жоғарғы соттың пікірінше, Райленд қағидаларын «енді қатаң жауапкершіліктің дербес қағидасы емес, жалпы шалақылдық қағидаларының бір бөлігі ретінде қарастыру керек». Осыған қарамастан, Гонконгта бұл қағидалар жойылмай қалды, ондағы соттар әлі Австралия мен Англия және Уэльс үлгілерін қабыланбады, және «Райлендс» дербес құқық бұзушылық ретінде сақталып қалды.