Сүйектерді емдеуде сыртқы бекіткіштердің қолданылуы
External fixation
Сыртқы бекіту – сүйек сынғанда немесе зақымданғанда қолданылатын хирургиялық ем. Дәнекелер мен аппараттар арқылы сүйекті бекітіп, жазылуын жеделдетеді. Тарихы да бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жарақатты емдеу процесін жеңілдету үшін қолданылатын хирургиялық емдеу әдісі. Сыртқы бекіту – бұл хирургиялық емдеу, онда Киршнер тігіштері мен сымдары сүйекке енгізіліп бекітіледі, содан кейін денеден шығып, сақиналар мен бұрандалы таяқшалардан (мысалы, Илизаров аппараты, Тейлор кеңістіктік жақтауы және Октопод сыртқы бекіткіші) тұратын сыртқы құрылғыға жалғастырылады. Бұл зақымдалған мүшені қозғалмайтын күйде ұстап, жараның жазылуына көмектеседі. Ішкі бекітуге қарағанда, онда сүйекті тұрақтандыратын механикалық компоненттер пациенттің денесіне хирургиялық жолмен орналастырылады, сыртқы бекіту сүйек және жұмсақ тіндерді жарақат орнынан қашықта тұрақтандыру үшін қолданылады.
Surgical treatment procedure used to facilitate healing
External fixation is a surgical treatment wherein Kirschner pins and wires are inserted and affixed into bone and then exit the body to be attached to an external apparatus composed of rings and threaded rods — the Ilizarov apparatus, the Taylor Spatial Frame, and the Octopod External Fixator — which immobilises the damaged limb to facilitate healing. As an alternative to internal fixation, wherein bone stabilising mechanical components are surgically emplaced in the body of the patient, external fixation is used to stabilize bone tissues and soft tissues at a distance from the site of the injury.
Тарих
Ежелгі Грекияда дәрігер Гиппократ тібіет сүйегінің сынығын бекіту үшін жиде таяқтарынан жасалған төрт таяқпен жалғастырылған былғары сақиналардан тұратын сыртқы бекіту аппаратын сипаттаған. 1840 жылы Жан Франсуа Мальгайн тібіет сүйегіне қадаланған және жолақтармен ұсталып, сынған тібіет сүйегін қозғалтпайтын етіп ұстауға арналған тікенек тәрізді құрылғыны сипаттады. 1843 жылы ол тырнақ тәрізді құрылғыны пайдаланып, сынған жамбас сүйегінің сынықтарын тері арқылы ұстады. Денвер қаласының (Колорадо штаты) тұрғыны Клейтон Паркхилл және Антверпен қаласының (Бельгия) тұрғыны Альбин Ламботт 1894 және 1902 жылдары бір жақты сыртқы бекітудің қазіргі заманғы тұжырымдамасын тәуелсіз түрде ойлап тапты. Ламботт бұрандалы тіректерді алғаш рет қолданды, бірақ оның құрылғысы сынықты бастапқыда ашық түрде түзетуді, содан кейін тіректі енгізуді және бекіткішті орналастыруды талап етті. 1938 жылы Швейцарияның Женева қаласынан Рауль Хоффман басқалардың жұмысына сүйене отырып, сыртқы бекіткішті клиникалық жағынан тиімді ету үшін маңызды жақсартулар қажет екенін түсінді. Ол бақытталған тері арқылы тіректі орналастырумен жабық түзетуге негізделген әдісті әзірледі. Хоффманның әдісі минимальды инвазивті ортопедиялық хирургияның алғашқы қолданылуының мысалы болды. 1950 жылдары КСРО-да доктор Гавриил Илизаров аяқ-қол сүйектерінің сынықтарын, деформацияларын және кемістіктерін емдеу және жою үшін Илизаров аппаратын ойлап тапты, дамытты және қолданды. Металл қаңқа ағзаны айналып тұрады және сүйек пен аяқ арқылы енгізілген (Х) тәрізді тіректер арқылы астыңғы сүйекке бекітіледі. Сыртқы сақиналар бұрандалы таяқшалармен және ілмектермен байланыстырылады, бұл сынық орнын ашпай сүйек сынықтарының орнын жылжытуға мүмкіндік береді, содан кейін сынықтар толыққандай жазылғанға дейін қатты күйде бекітілуі мүмкін.
In Classical Greece, the physician Hippocrates described an external fixation apparatus composed of leather rings connected with four wooden rods from a Cornel tree to splint the fracture of a tibia bone. In 1840, Jean Francois Malgaigne described a spike driven into the tibia and held by straps to immobilise a fractured tibia. In 1843 he used a claw like device to percutaneously hold the fragments of a fractured patella. Clayton Parkhill of Denver, Colorado and Albine Lambotte of Antwerp, Belgium independently invented the modern concept of unilateral external fixation, in 1894 and 1902, respectively. Lambotte was the first to use threaded pins, however, his device necessitated initial, open fracture reduction and then pin insertion and fixator placement. In 1938, Raoul Hoffmann of Geneva, Switzerland, building on the work of others, realized that major improvements were essential to make the external fixator more clinically relevant. He developed a technique based on closed reduction with guided percutaneous pin placement. Hoffmann’s technique exemplified the first application of minimally invasive orthopaedic surgery. In the 1950s, in the USSR, Dr. Gavriil Ilizarov devised and developed and applied the Ilizarov apparatus for treating and resolving fractures, deformities, and defects of the bones of the limbs. A metal frame encircles the limb is attached to the underlying bone by crossing (X) pins inserted through the bone and limb. The external rings are linked to each other by threaded rods and hinges that allow to move the position of the bone fragments without opening the fracture site, then the fragments can be fixed in rigid position until complete healing.
Асқынулар
1. Жұмсақ тіндердің зақымдануы Тіндерді немесе сымдарды тесіп өту жүйкелерді немесе қан тамырларын зақымдауы мүмкін, сондай-ақ байланыстырушы тіндерді шектеу арқылы буынның қозғалысын бұзуы мүмкін. Хирург операция жасау алдында анатомиялық қимасын толық білуі тиіс. 2. Артық созу Егер сүйек сынықтары арасында тігізгіш болмаса, сүйек бірігуінің мүмкіндігі төмен. 3. Ине тесігінің инфекциясы Жақсы операциялық техника қолданғанда бұл инфекцияның даму қаупі азаяды. Дегенмен, инфекцияны болдырмау үшін ине тесігіне мұқият күтім жасау қажет.
1. Damage to soft tissue structures Transfixing pins or wires may injure nerves or vessels, or may tether ligaments and inhibit joint movement. The surgeon must be thoroughly familiar with the cross sectional anatomy before operating. 2. Overdistraction If there is no contact between the fragments, bone union is unlikely to occur. 3. Pin track infection This is less likely with good operative technique. Nevertheless, meticulous pinsite care is essential to avoid infection.