Кіріспе

Киево – Сербия астанасы Белград қаласының қалалық ауданы. Ол Белградтың Раковица муниципалитетінде орналасқан.

Орналасқан жері

Киево шығысында Стражевица төбесінің оңтүстік-батыс еңістерімен, батысында Петлово Брдоның оңтүстік-шығыс еңістерімен арасында орналасқан. Аудан муниципалитеттің орталық бөлігінде, Киевский Поток ағысының Топчидерка өзеніне құйылатын жерінде жатыр. Ол батысында Петлово Брдо, солтүстігінде Лабудово Брдо және Кнежевац, оңтүстік-шығысында Ресник шағын аудандарымен шектеседі. Сунчани Брег шағын ауданы Стражевица төбесінің шығысында және карьердің жанында орналасқан. Киевоның оңтүстігіндегі "Клик" және "Шабинац" шалғындары әлі де қалалық құрылысқа енбеген. Бұл шағын аудан Топчидерка аңғарында, Белградтың оңтүстігінде, Ибар тас жолы мен Кружни путтың қиылысына жақын, сондай-ақ болашақ, параллельді Белград айналма жолына жақын орналасқан.

География

Бастапқыда бұл аймақ туризм үшін қолайлы болған және экскурсиялық орны ретінде жақсы танымал болған. Гүлді шалғындар Киевский Поток пен Топчидерканың екі жағын да қоршап тұрды, ал олардың шетін емен ормандары мен егістік алқаптары шектеді. Кейіннен, аңғарда жасанды Киево көлі пайда болды. Бірақ, 1960 жылдарға қарай мұның бәрі жоғалып кетті. Елді мекен халқы көбейді, тас жол мен туннель салынды және аймақ толығымен қалалық құрылымға ие болды. Көл құрғатылды, орман кесілді, ал шалғындар мен егістіктер уақыт өте батпаққа айналды. 1901 жылы Киево көлі құрылғаннан кейін, көл маңындағы жерлерге Белградтың бай азаматтары виллалар салып қоныстанды. Алғашқылардың бірі – Белградтағы алғашқы қолшатыр фабрикасының иесі Моша Аврам "Мака" болды. Оның вилласы кейін Киеводағы алғашқы бастауыш мектепке бейімделді, ал Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін біраз уақыт бойы ОЗНА (Югославия қауіпсіздік агенттігі) жергілікті бөлімшесінің орталығы болды. Ғимарат 1960 жылдары бұзылды. Киевоға қоныс аударудың келесі толқыны 1953 жылы басталды, бұл жергілікті ауыл шаруашылығы халқының Белградқа көшіп келуімен бірге болды. Киево сол кезде жасыл аймақ ретінде белгіленгендіктен және құрылыс шектеулері болғандықтан, жоспарсыз құрылыс гүлденді. Қалада пәтерлердің жетіспеушілігі болғандықтан, көшіп келгендер Киеводан жер сатып алып, өз үйлерін салған. 1953-1960 жылдар аралығында 800 адам елді мекенге көшіп келді. Су жолын толығымен жер асты құбырларына өткізу туралы шешім қабылданды. Уақыт өте келе, биік ғимараттармен жаңа бөлім Петлово Брдоның жеке ауданы ретінде қалыптасты, сондықтан бүгін Киево атауы ауданның ескі бөлігіне ғана қолданылады.

Әкімшілік

Киево 1959 жылға дейін жеке ауыл болып келді, содан кейін Кнежевацқа қосылды, ал Кнежевац 1972 жылы Белградқа қосылды. Киево қазіргі күні "жергілікті қауымдастық" ретінде ұйымдастырылған, бұл – қалалық әкімшілік бөлімшесі. 2010 жылы жергілікті қауымдастықтың батыс бөлігі бөлініп, жаңа құрылған Петлово Брдо жергілікті қауымдастығының құрамына енді.

Сипаттамалары

Қалалық және кадастрлық мағынада Киево көршілес Кнежевацпен біртұтас құрайды. Бұрынғы Киево елді мекенінің аумағының басым бөлігі қазір Кнежевац кадастрлық муниципалитетінің құрамына кіреді, ал шағын бөлігі Ресник кадастрлық муниципалитетіне қосылған.

Экономика

Бұрынғы ауыл, урбанизация нәтижесінде Киево Раковицаның оңтүстікке қарай созылған бөлігіне айналып, көбінесе өнеркәсіптік аймаққа айналды. Ауданның ең маңызды ерекшелігі – Белградтың құрылыс индустриясын тас және шатыр материалдарымен қамтамасыз ететін карьер. Қалған өнеркәсіп салалары да көбінесе құрылыс және қазалау (Komgrap, Graditelj сияқты құрылыс компаниялары мен цемент зауыттары) салаларымен айналысады. Киево маңызды көлік торабы болып табылады. Белград-Ниш және Белград маңындағы теміржолдардың қиылысы осы жерде орналасқан, онда бірнеше туннельдер мен "Киево" теміржол станциясы бар. Белградтың оңтүстік шетін айналатын "айналма жол" немесе Кружни пут та осы жерден өтеді, сондай-ақ Киевода туннель де бар.