Қоныс жері: Австралиядағы жер бөлісінің алғашқы тәжірибесі
Land grants in the Swan River Colony
Австралиядағы Суан өзені колониясы: 1829-да құрылған, жер телімдері мүліктік және еңбек ресурстарына байланысты берілді. Жер иелігін алу үшін жақсарту қажет болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1829 жылы маусымда құрылған Суан өзені колониясы – Австралиядағы отаршыларға жер беру арқылы құрылған жалғыз британдық колониясы болды. Колониялық кеңсе белгілеген талаптар бойынша, отаршылар колонияға әкелген мүлкі мен еңбегінің құнына пропорционалды түрде жер алатын болды. Жердің "өнімді" пайдаланылуын қамтамасыз ету мақсатында, қоныс аударушыларға жерлеріне толық құқық, олар жеткілікті түрде "абаттандырылғанша" берілмеді. Жер беру жүйесі 1832 жылға дейін сақталды, одан кейін мемлекеттік жерлер аукционда сатыла бастады.
The Swan River Colony, established in June 1829, was the only British colony in Australia established on the basis of land grants to settlers. Under the conditions stipulated by the Colonial Office, settlers would be granted land in proportion to the value of assets and labour that they brought to the colony. To ensure "productive" use of land, settlers were not given full title to their grants until they had been sufficiently "improved". The system of land grants continued until 1832, after which crown land was disposed of by sale at auction.
Көшіп келушілерге берілетін жер гранттары
Бастапқы жер беру шарттарына сәйкес, отарлаушылар колонияға салған әрбір 3 фунт актив үшін 40 акр (162 000 м²) жер алды. Активтердің құнын бағалау билік органдарының қалауынша жүргізілді, олардың бағалаулары дәл емес және үйлесімсіз болды. Бір қоныс аударған адам ірі қара малға артық баға беріліп, жалпы жүктерге төмен баға қойылатынын байқады, ал Статам (1981) екі қоянның қоныс аударған адамға 200 акр (809 000 м²) жер беруге құқық берген жағдайды келтіреді. Жерге құқықтарды анықтау үшін активтер жерді пайдалануға жарамды нақты капитал болуы керек еді; ақша есепке алынбады. Осының салдарынан көптеген қоныс аударушылар жер мөлшерін көбейту үшін көп көлемде қымбат капиталмен, бірақ ақшасы азбен келді. Бұл артық капиталдану көптеген алғашқы көшіп келгендердің қаржылық құлдырауына әкеп соқты, сондай-ақ колония экономикасына ұзақ мерзімді зиян келтірді. Сонымен қатар, Батыс Австралия жағдайларына импортталған көптеген ірі машиналар тиімсіз болды. Қоныс аударушылар өздерінің есебінен әкелген әрбір ересек адам үшін 200 акр (809 000 м²) жер алуға құқылы болды, ал балаларға азырақ жер берілді. Бұл шарт қоныс аударушыларды мерзімілі жұмысшыларды әкелуге итермеледі, ал кейбіреулері оларды жұмысқа орналастыруға және ұзақ мерзімде күтіп ұстауға қабілетті болғаннан артық әкелді. Мерзімілі жұмысшылар күнкөрісін қамтамасыз етті, бірақ жол ақысын төлеп бітіргенге дейін жалақы алмады; осылайша мерзімілі жұмысшыларды кеңінен пайдалану еңбек күшін тоқтатты және тауарлар мен қызметтер нарығын тарылтты. Алғашқы қоныс аударушылар колонияға келгеннен кейін, жақсы жердің мөлшері әлдеқайда жоғары бағаланғаны тез анықталды. Шындығында, колонияның жанындағы жалғыз жақсы егістік жері – Суан және Каннинг өзендері бойындағы аллювиалды топырақтан тұратын тар жолақ болды, және оның көп бөлігін дереу үкімет шенеуніктері мен әскери қызметкерлер иеленді. Қоныс аударушыларға уәде етілген жердің үлкен көлемі қол жетімді жақсы жермен салыстырғанда тым үлкен болғандықтан, Стирлинг әрбір жер учаскесінің өзен жағалауының мөлшерін шектеуге мәжбүр болды, соның салдарынан Бас картограф Джон Септимус Роу ұзын, жіңішке "лента" учаскелерін, олардың әрқайсысының өзен жағалауына кішкентай бөлігі тиесілі етіп беруге мәжбүр болды. Стирлинг сонымен қатар әрбір қоныс аударушының Перт маңындағы жерді талап ету мүмкіндігін шектеді, ал олардың қалған құқықтары әлі таңдауға ашылмаған аудандарда талап етілуге тиіс болды.
Under the initial land grant conditions, settlers were granted 40 acres (162,000 m2) of land for every £3 of assets invested in the colony. Assessment of the value of assets was left to the discretion of the authorities, whose valuations were inaccurate and inconsistent. One settler observed a tendency to overvalue cattle while undervaluing general cargo, and Statham (1981) cites an example where two rabbits entitled a settler to a grant of 200 acres (809,000 m2). For the purposes of assessing land entitlements, assets had to be physical capital applicable to land use; money was not assessed. In consequence, many settlers maximised their land entitlements by arriving with large amounts of expensive capital but very little cash. This gross overcapitalisation caused the financial ruin of many early emigrants, and had a lasting deleterious effect on the colony's economy. Moreover, much of the larger machinery that was imported was useless in Western Australian conditions. Settlers were also entitled to 200 acres (809,000 m2) of land for every adult introduced at their expense, with lesser entitlements for children. This condition had the effect of encouraging settlers to bring out indentured servants, and some brought out more than they were capable of employing and supporting in the long term. Indentured servants received their keep, but earned no wages until they had paid off their passage; thus the widespread use of indentured servants tended to immobilise the labour workforce and reduce the market for goods and services. When the first settlers arrived at the colony, it was quickly discovered that the quantity of good land had been greatly exaggerated. In fact the only good farmland near the site of the colony was a narrow corridor of alluvial soil along the Swan and Canning rivers, and much of this was immediately taken up by government officials and military personnel. The vast amounts of land promised to settlers was so far out of proportion to the available good land that Stirling was obliged to limit the amount of river frontage per grant, forcing the Surveyor General John Septimus Roe to grant long thin "ribbon" allotments each with a small amount of river frontage. Stirling also limited the amount of land that each settler could claim near Perth, with the balance of their entitlements to be claimed further out, in areas yet to be declared available for selection.
Жағдайларды жақсарту шарттары
Жер иелігін өнімді пайдалануды қамтамасыз ету және алыпсатарлықты болдырмау мақсатында, қоныс аударушыларға бастапқыда тек пайдалану құқығы берілді. Жердің толық меншігі, оның ішінде сату құқығы, әр акр кем дегенде бір шиллинг алты пенске дейін тазарту, қоршау, өңдеу және т.б. арқылы жақсартылғаннан кейін ғана берілді. Егер қоныс аударушылар үш жыл ішінде алған жерлерінің кем дегенде төрттен бірін жақсарта алмаса, оларға айыппұл салынатын болды, ал он жыл ішінде толығымен жақсартылмаған жерлер коронаға қайтарылып алынды. Қоныс аударушыларға өз жақсартуларын жалпы грант бойынша орташалауға рұқсат етілмеді; шарттарда нақты айтылғандай, әрбір акр 1 шиллинг 6 пенске жақсартуы тиіс болды. Бұл колонияның алғашқы жылдарында капиталды тиімсіз пайдалануға себеп болды, себебі қоныс аударушылар күштерін кішірек аумақты біріктірудің орнына, барлық грант бойынша таратуға мәжбүр болды. Осы талаптарға қарамастан, кейбір қоныс аударушылар жерлерін өңдемей-ақ сақтап қалудың шығармашылық жолдарын тапты. Мысалы, Джордж Флетчер Мур 1830 жылы колонияға келген кезде, Уильям Лэмбтің Суан өзеніндегі грантының жартысын алды, осылайша бүкіл грантқа құқық алу үшін қажетті жақсартуларды жасауға келісті.
To ensure that land holdings were used productively, and to discourage speculation, settlers were initially granted only right of occupation. Full ownership of the land, including the right to sell, was withheld until every acre had been improved by at least one shilling and six pence, through clearing, fencing, cultivation, and so on. Settlers who failed to improve at least a quarter of their grant within three years could be fined, and land not wholly improved within ten years would be resumed by the crown. Settlers were not permitted to average their improvements over their grant; the conditions specifically stated that every acre had to be improved by 1s 6d. This was to cause much inefficient use of capital in the early years of the colony, as settlers were forced to spread their efforts across their entire grant, rather than consolidating a smaller area first. Despite the conditions, some settlers found creative ways to retain their land without working it. For example, when George Fletcher Moore arrived in the colony in 1830, he obtained half of William Lamb's grant on the Swan River, by agreeing to perform the improvements necessary to secure title to the entire grant.
Басқа жер гранттары
Жерді жайлаушыларға беру олардың жақсарту шарттарын орындауымен байланысты болғанымен, көптеген шартсыз берілген жерлер де болды. Көптеген маңызды шенеуніктер мен капиталистерге қызметтері үшін сыйлық ретінде үлкен жерлер берілді; Джеймс Стирлинг, Чарльз Фримантл және Томас Пил осындай жерлердің иегерлері болды. Бұған қоса, әскери қызметкерлерге жалақы орнына жер алуға рұқсат берілді, және осы жерлерге ешқандай талап қойылмады. Осылайша алынған жердің көп бөлігі игерілмей, спекуляциялық мақсатта сақталды. Осылай тоқталып қалған көптеген жақсы жерлер кейіннен отардың жай дамуына кінәлі деп есептелді.
Although the land grants to settlers were conditional on their meeting improvement conditions, many unconditional grants were also made. A number of important officials and capitalists were granted large areas of land as reward for service; James Stirling, Charles Fremantle and Thomas Peel were all recipients of such grants. In addition, military personnel were permitted to claim land in lieu of pay, and these grants did not have conditions attached. Much of the land obtained in this way was not developed, being instead held for speculative reasons. The large amounts of good land tied up in this way was often blamed later for the slow progress of the colony.
Шарттардың өзгеруі
Жер беру шарттары келесі жылдары бірнеше рет өзгерді. 1830 жылы спекуляцияны тоқтатуға тырысқан Стирлинг активтердің 3 фунтына 20 акр (81 000 м2) және әрбір ересек адамға 100 акр (404 000 м2) жер беру мөлшерін екі есеге азайтты, сондай-ақ жақсартуға берілген мерзімді он жылдан төрт жылға дейін қысқартты. 1830 жылдың соңында жаңа қонысқа 1 миллион акрдан астам (4,000 км2) жер қоныс аударушыларға берілді, оның ішінде тек 169 акр (684 000 м2) ғана шаруашылық жүргізіліп жатты. 1831 жылы Отарлау кеңсесі 1832 жылдан бастап Австралиядағы тәж жерлері сатылатынын, берілмейтінін жариялаған Рипон ережелерін жариялады. Батыс Австралияда жер беруді тоқтату колонияға көші-қонды тоқтатып тастайды деген пікір қалыптасты. Қоныс аударушылар осы мәселеден қатты алаңдағандықтан, Стирлинг осы және басқа да мәселелерді шешу үшін Англияға жіберілді. Ол көбінесе сәтсіз болды, және 1832 жылы тәж жерлерін беру тоқтатылды. Бұрын жер алған қоныс аударушылар бұрынғы жер беру шарттарымен міндетті болды. 1837 жылы Соғыс және колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшы лорд Гленелг қоныс аударушылардың жақсарту шарттарын қатаң түрде орындау туралы үнемі айтқан шағымдарына жауап ретінде, қоныс аударушыларға қалған бөлігін тапсыру арқылы жерлерінің бір бөлігіне құқық иеленуге мүмкіндік беретін жерді тапсыру ережелерін енгізді. Гленелгтің мақсаты сол кездегі Эдвард Гиббон Уэйкфилдтің отарлау принциптеріне сәйкес шоғырланған қоныстарды құру еді. Алайда, көптеген қоныс аударушылардың жерлерінің тек шағын бөлігі ғана өнімді болғандықтан, нәтижесінде көптеген қоныс аударушылар өнімді жерлеріне құқық иелену үшін өнімсіз жерлерін тастап кетуге мүмкіндік алды. Енді өздерінің жерлерін жақсартуға міндетті емес болғандықтан, қоныс аударушылар уақыттары мен ақшаларын қоныстанған жерлерден алыс жақсы жерлерді табуға және сатып алуға жұмсай алады. Осылайша, колония одан әрі тарап, колонияның байлығы бірнеше қолына шоғырланды.
Land grant conditions changed a number of times in the following years. In 1830, in an attempt to discourage speculation, Stirling halved the rate of land grants to 20 acres (81,000 m2) per £3 of assets plus 100 acres (404,000 m2) per adult, and reduced the time limit for improvements from ten years to four. At the end of 1830 the new settlement had granted over 1 million acres (4,000 km2) to settlers, of which only 169 acres (684,000 m2) were actively being farmed. In 1831, the Colonial Office published what became known as the Ripon Regulations, which declared that crown land in Australia would from 1832 onwards be sold rather than granted. In Western Australia, public opinion held that the abolition of land grants would end emigration to the colony. So concerned were the settlers that Stirling was sent to England to plead their case on this and other matters. He was largely unsuccessful, and the granting of crown land ceased in 1832. Settlers who had previously been granted land continued to be bound by the grant conditions. In 1837, the Secretary of State for War and the Colonies, Lord Glenelg, responded to constant complaints by settlers about the strict enforcement of improvement conditions, by introducing land surrender provisions that allowed settlers to claim title to part of their grant by surrendering the remainder. Glenelg's intention was to enforce concentrated settlement in accordance with Edward Gibbon Wakefield's colonisation principles, which were in vogue at the time. However, because most settlers had elongated grants of which only a small portion was productive, the effect was to allow many settlers to secure title to their productive land by discarding the unproductive land. Being no longer obliged to improve their holdings, settlers of means could then invest their time and money in discovering and buying good land further from the settlement. Thus the effect was to further disperse the colony, and to concentrate the colony's wealth in a few hands.
Жергілікті халықтарға әсері
Жер бөлу шарттарын жасау кезінде, аймақтың жергілікті халқы ескерілмеді, олар туралы бұл жерлер арқылы көшіп-қонып жүретін, жерге құқығы жоқ көшпелілер деп жаңылыс пікір қалыптасты. Көптеген жаңа қоныс аударушылар жергілікті тұрғындарға өз жерлерінде тікелей кемпінг жасауға, тіпті олардың жерлері арқылы өтуге рұқсат бермеді. Көбірек жерлер беріліп, қоршалған сайын, жергілікті халықтың қасиетті орындарына және дәстүрлі аң ауру жерлеріне қол жеткізуі шектелді. Мысалы, 1832 жылға қарай Белиар тобы Суан және Каннинг өзендеріне қауіпсіз жақындаса алмайтын болды, себебі өзен жағалаулары жер бөлістерімен толып кеткен.
In the framing of the land grant conditions, no provisions were made for the indigenous people of the area, who were incorrectly thought to be nomads with no claim to the land over which they travelled. Most settlers refused the indigenous people permission to camp on or even pass through their grants. As more and more land was granted and fenced off, the indigenous people were increasingly denied access to their sacred sites and traditional hunting grounds. For example, by 1832 the Beeliar group were unable to approach the Swan or Canning Rivers without danger, because land grants lined the banks.