Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Калико матасы, әдетте жарқын гүлді суреттермен басылған.
Calico fabric, usually printed with bright floral designs
Чинц (/tʃ//ɪ//n//t//s/) – 16-шы ғасырда Голкондада (қазіргі Хайдарабад, Үндістан) пайда болған, ағаштан жасалған қалыптармен басылған, боялған немесе глазурланған калико матасы. Матаға гүлдер мен басқа да әртүрлі суреттер, әдетте ашық, қарапайым фонға түрлі түстермен басылады.
Chintz (/tʃ//ɪ//n//t//s/) is a woodblock printed, painted, stained or glazed calico textile that originated in Golconda (present day Hyderabad, India) in the 16th century. The cloth is printed with designs featuring flowers and other patterns in different colours, typically on a light, plain background.
Атауы
Атауы "дақты", "көзге жарасатын", "себілген" немесе "шашыратылған" деген мағына беретін " , " сөзінен туындаған. 1600 жылдар шамасында португал және голланд саудагерлері Үнді қымызын Еуропаға аз көлемде әкеліп отырды, бірақ ағылшын және француз саудагерлері оны көп мөлшерде жібере бастады. 1680 жылға қарай Англияға жылына миллионнан астам қымыз импортталды, ал Франция мен Голландия Республикасына да шамамен осындай мөлшерде жеткізілді. Бұл алғашқы импорттар көбінесе перделерге, жиһаз маталарына, төсекке арналған жамылғылар мен ілгектерге қолданылды (Сэмюэл Пепис әйеліне жиынтық сатып алған). Киім ретінде кию дәстүрі, оларды ауыстырып, шаруа қыздарына бергенде басталып, олар олардан көйлек тігіп, алғашқыда астар ретінде киген болуы мүмкін. 17 ғасырдың соңында импортталған қымыз еуропалықтар арасында өте танымал болғандықтан, француз және ағылшын фабрикалары алаңдады, себебі олар қымызды қалай жасау керектігін білмеді. 1686 жылы Франция барлық қымыз импортын тоқтатты. 1720 жылы Ұлыбритания Парламенті "импортталған қымызды киім ретінде киюге және төсек, орындық, жастық немесе басқа да үй жиһаздарында пайдалануға тыйым салатын" заң қабылдады. Испания Англия мен Франциядан кейін калико импортына тыйым салды. Алғаш 1717 жылы Азия маталарына тыйым салынды. Содан кейін 1728 жылы Испанияға Азия маталарының еуропалық көшірмелерін әкелуге тыйым салынды. Бұған қоса, екінші жарлықтың мақсаты Англияның үлгісімен жергілікті, импортты алмастыратын тоқу және басу өнеркәсібін дамыту болды. Бірақ, қымызға тыйым салынғанмен, заңнамадағы олқылықтарға тап болдық. Версаль сарайы заңнан тыс болды және сәнді жас сарайлықтар қымыз киюді жалғастырды. 1734 жылы Пондичерриде (Үндістан) орналасқан француз теңіз офицері М. де Болиеу, қымыз матасының әр кезеңіндегі нақты үлгілерімен бірге, қымызды бояу процесін егжей-тегжейлі түсіндіретін хаттарды химиялық досына жіберді. Оның хаттары мен үлгілерін бүгін Париждегі Ұлттық табиғи тарих мұражайында көруге болады. 1742 жылы тағы бір француз, әке Coeurdoux, үндістерді католицизмге көндіруге тырысқанда, қымыз жасау процесінің егжей-тегжейін ұсынды. 1759 жылы қымызға қойылған тыйым алынды. Осы уақытқа қарай француз және ағылшын фабрикалары қымыз өндіре бастады. Еуропалықтар алғашқыда үнділік үлгілерді қайта жасады, кейіннен өзіндік ою-өрнектер қосты. Белгілі бір бренд – [[Toile#Toile de Jouy]], ол Франциядағы Жуи-ан-Жозас қаласында 1700-1843 жылдар аралығында өндірілді. Соңында бұл сөз ағылшын тілінде өнеркәсіптік басу арқылы жасалған мақта матасын сипаттау үшін қолданылатын болды.
The name is derived from the , , meaning "spotted", "variegated", "speckled", or "sprayed". Around 1600, Portuguese and Dutch traders were bringing examples of Indian chintz into Europe on a small scale, but the English and French merchants began sending large quantities. By 1680 more than a million pieces of chintz were being imported into England per year, and a similar quantity was going to France and the Dutch Republic. These early imports were probably mostly used for curtains, furnishing fabrics, and bed hangings and covers (Samuel Pepys bought a set for his wife.) It has been suggested that wearing them as clothes began when these were replaced and given to maidservants, who made them into dresses, and also that they were first worn as linings. With imported chintz becoming so popular with Europeans during the late 17th century, French and English mills grew concerned, as they did not know how to make chintz. In 1686 France declared a ban on all chintz imports. In 1720 the Parliament of Great Britain enacted a law that forbade "the Use and Warings in Apparel of imported chintz, and also its use or Wear in or about any Bed, Chair, Cushion or other Household furniture". Spain followed England and France to ban calico imports. Firstly in 1717 Asian textiles were banned. Then in 1728 the import of European made imitations of Asian textiles was banned in Spain. Additionally the second edict had as one of its objectives to encourage a local, import substituting weaving and printing industry in imitation of England. Even though chintz was outlawed, there were loopholes in the legislation. The Court of Versailles was outside the law and fashionable young courtiers continued wearing chintz. In 1734, French naval officer M. de Beaulieu, who was stationed at Pondicherry, India, sent home letters along with actual samples of chintz fabric during each stage of the process to a chemist friend detailing the dyeing process of cotton chintz. His letters and samples can be seen today in the Muséum national d'histoire naturelle in Paris. In 1742, another Frenchman, Father Coeurdoux, also supplied details of the chintz making process, while he was trying to convert the Indians to Catholicism. In 1759 the ban on chintz was lifted. By this time French and English mills were able to produce chintz. Europeans at first produced reproductions of Indian designs, and later added original patterns. A well known make was [[Toile#Toile de Jouy, which was manufactured in Jouy en Josas, France, between 1700 and 1843. Eventually the word in English came to describe any industrially printed cotton.