Жапониядағы қуатты Фудзивара әулеті

Кіріспе

Жапониядағы билеушілердің күшті әулеті Фудзивара кланы (藤原氏) – Жапониядағы императорлық регенттердің күшті әулеті, Накатоми кланынан тараған және аңыз бойынша, олардың ата-бабалары Аме но Кояне арқылы. Фудзиваралар ежелгі заманнан бері гүлденіп, 1868 жылы Мэйдзи реставрациясына дейін императорлық сарайда үстемдік құрды. Олар Асон атағын алды. Қысқартылған түрі – Тоши (藤氏). 8 ғасырлық клан тарихы «Тоши Каден» (藤氏家伝) кланның патриархы Фудзивара но Каматаридің (614–669) өмірбаянында былай демелі: «Каматари, Ішкі сарай министрі, сонымен қатар «Чӯро» деп те аталды, Ямато провинциясының Такечи ауданының адамы еді. Оның ата-тегі Аме но Кояне но Микотодан бастау алады; буын-буынмен олар Көк пен Жердің рәсімдерін өткізіп, адамдар мен құдайлар арасындағы кеңістікті үйлестірді. Сондықтан олардың кланы Онакатоми деп аталуына бұйрық берілді».

Powerful family of regents in Japan

The Fujiwara clan (藤原氏) was a powerful family of imperial regents in Japan, descending from the Nakatomi clan and, as legend held, through them their ancestral god Ame no Koyane. The Fujiwara prospered since the ancient times and dominated the imperial court until the Meiji Restoration in 1868. They held the title of Ason. The abbreviated form is Tōshi (藤氏). The 8th century clan history Tōshi Kaden (藤氏家伝) states the following at the biography of the clan's patriarch, Fujiwara no Kamatari (614–669): "Kamatari, the Inner Palace Minister who was also called ‘Chūrō,’ was a man of the Takechi district of Yamato Province. His forebears descended from Ame no Koyane no Mikoto; for generations they had administered the rites for Heaven and Earth, harmonizing the space between men and the gods. Therefore, it was ordered their clan was to be called Ōnakatomi"

The clan originated when the founder, Nakatomi no Kamatari (614–669) of the Nakatomi clan, was rewarded by Emperor Tenji with the honorific "Fujiwara", which evolved as a surname for Kamatari and his descendants. In time, Fujiwara became known as a clan name. The Fujiwara dominated the Japanese politics of the Heian period (794–1185) through the monopoly of regent positions, Sesshō and Kampaku. The family's primary strategy for central influence was through the marrying of Fujiwara daughters to the Emperors. Through this, the Fujiwara would gain influence over the next emperor who would, according to family tradition of that time, be raised in the household of his mother's side and owe loyalty to his grandfather. As abdicated emperors took over power by exercising insei (, cloistered rule) at the end of the 11th century, then followed by the rise of the warrior class, the Fujiwara gradually lost its control over mainstream politics. The Northern Fujiwara (Ōshū Fujiwara) ruled the Tōhoku region (northeast Honshū) of Japan during the 12th century. Beyond the 12th century, they continued to monopolize the titles of Sesshō and Kampaku for much of the time until the system was abolished in the Meiji era. Though their influence declined, the clan remained close advisors to the succeeding Emperors.

Клан негізін қалаушы Накатоми кланының өкілі Накатоми но Каматари (614–669) император Тенджиден «Фудзивара» құрметті атағымен марапатталғанда пайда болды, ол кейін Каматари мен оның ұрпақтары үшін тегіс атауға айналды. Уақыт өте келе Фудзивара клан атымен танымал болды. Фудзиваралар Хэйан дәуірінде (794–1185) жапон саясатына регенттік лауазымдары – Сессё және Кампаку монополиясы арқылы үстемдік етті. Әулеттің орталық ықпал етудің басты стратегиясы – Фудзивара қыздарын императорларға үйлендіру болды. Осылайша Фудзиваралар келесі императорға ықпал ете бастады, ол сол кездегі әулеттік дәстүрге сәйкес анасының үйінде тәрбиеленіп, әкесіне адал болар еді. 11 ғасырдың соңында тәжден басқан императорлар инсэй (құдай-жолдастың билігі) арқылы билікті өз қолына алып, содан кейін самурайлардың көтерілуімен Фудзиваралар біртіндеп саясаттағы бақылауын жоғалтты. 12 ғасырда Солтүстік Фудзивара (Осю Фудзивара) Жапонияның Тохоку аймағын (солтүстік-шығыс Хонсю) басқарды. 12 ғасырдан кейін олар Мэйдзи дәуірінде жүйе жойылғанға дейін көптеген жылдар бойы Сессё және Кампаку атақтарын монополиялауды жалғастырды. Олардың ықпалы төмендегенімен, клан кейінгі императорлардың жақын кеңесшілері болып қала берді.

Хэйан дәуірі

Жапон тарихының Хэйан кезеңінде Фудзивара әулеті кәмелетке толмаған императорға (сесшо) немесе ересек императорға (кампаку) регент лауазымын мұрагерлікпен алуға қол жеткізді. Көптеген белгілі Фудзиваралар осы лауазымды бірнеше рет және әртүрлі императорлар үшін атқарды. Фудзивара әулетінің кіші мүшелері сарай шенеуніктері, провинциялық губернаторлар мен вице-губернаторлар, провинциялық аристократия өкілдері және самурайлар болды. Фудзивара – Хэйан дәуірінде (794–1185 жж.) Жапон саясатына басымдық білдірген төрт ірі әулеттің бірі және сол кездегі ең маңыздысы. Басқалары – Тачибана, Тайра және Минамото. Фудзивара әулеті, әсіресе 10-шы және 11-ші ғасырлардағы регенттік үкімет кезеңінде, көптеген императорларды іс жүзінде қуыршақ монархтар ретінде зор билікке ие етті. Фудзивара 794–1160 жылдары Жапония үкіметінде үстемдік құрды. Олардың үстемдігінің нақты басталуы белгісіз. Дегенмен, олардың азаматтық басқарудағы басымдығы 1192 жылы Минамото но Ёритомо басшылығымен алғашқы шогунаттың (яғни Камакура шогунатының) құрылуымен жойылды. Фудзивара князьдері бастапқыда император сарайының жоғары министрлері (кампаку) және кәмелетке толмаған монархтардың регенттері (сесшо) қызметін атқарды. Фудзиваралар ғасырлар бойы «тақтың артындағы күш» болды. Олар императорлық әулеттің орнын басып алуға ешқашан талпынбады. Керісінше, әулеттің ықпалы императорлық отбасымен жасаған некелік одақтарынан туындады. Кронпринцдердің, кіші ұлдарының және императорлардың жұбайлары көбінесе Фудзивара әйелдері болғандықтан, Фудзивара әулетінің еркек басшылары императордың қайын атасы, қайын інісі, ағасы немесе анасының әкесі болатын. Әулет өзінің билігінің шыңына Фудзивара но Мичинага (966–1027) тұсында жетті. Ол үш императордың әкесі, алты императордың немесе императорлық жұбайлардың анасы және тағы жеті императорлық жұбайдың атасы болды. Осы кезеңде Жапонияны номиналды императорлар емес, Мичинага басқарды деуде еш артық айтқандық жоқ. Осы ерекше жақын туыстық байланыстардың нәтижесінде Мичинага ешқашан Кампаку лауазымын қабылдаған жоқ – ол осы лауазым беретін биліктен де артық билікке ие болды және осы лауазымның қажеті болмады. Фудзивара әулеті Сей Шонагонның «Жоғалған күнделіктерінде» маңызды орын алады, ал Гендзи кейіпкері ішінара Мичинагаға негізделген, «Гендзи туралы әңгімеде» көрсетілген.

During the Heian period of Japanese history, the Hokke managed to establish a hereditary claim to the position of regent, either for an underage emperor (sesshō) or for an adult one (kampaku). Some prominent Fujiwaras occupied these positions more than once, and for more than one emperor. Lesser members of the Fujiwara were court nobles, provincial governors and vice governors, members of the provincial aristocracy, and samurai. The Fujiwara was one of the four great families that dominated Japanese politics during the Heian Period (794 AC–1185 AC), and the most important of them at that time. The others were the Tachibana, the Taira and the Minamoto. The Fujiwara exercised tremendous power, especially during the period of regency governments in the 10th and 11th centuries, having many emperors as practically puppet monarchs. The Fujiwara dominated the government of Japan 794–1160. There is no clear starting point of their dominance. However, their domination of civil administration was lost by the establishment of the first shogunate (i. e., Kamakura shogunate) under Minamoto no Yoritomo in 1192. Fujiwara princes initially served as highest ministers of the imperial Court (kampaku) and regents (sesshō) for underage monarchs. The Fujiwara were the proverbial "power behind the throne" for centuries. Apparently they never aspired to supplant the imperial dynasty. Instead, the clan's influence stemmed from its matrimonial alliances with the imperial family. Because consorts of crown princes, younger sons, and emperors were generally Fujiwara women, the male heads of the Fujiwara house were often the father in law, brother in law, uncle, or maternal grandfather of the emperor. The family reached the peak of its power under Fujiwara no Michinaga (966–1027). He was the grandfather of three emperors, the father of six empresses or imperial consorts, and the grandfather of seven additional imperial consorts; it is no exaggeration to say that it was Michinaga who ruled Japan during this period, not the titular Emperors. As a result of these unusually strong familial links, Michinaga never took the title of Kampaku—he held more than the power that the position would bring, and had no need of the title. The Fujiwara clan is featured prominently in The Pillow Book, by Sei Shōnagon, and the character of Genji is partially based on Michinaga in the eponymous Tale of Genji.

Фудзиваралар режимі Хэйан дәуірінде

Фудзивара регенттігі Хэйан дәуірінің басым бөлігінде үкіметтің ерекшелігі болды. Киото (Хеян-кёо) геосаяси жағынан үкімет орнына қолайлырақ болды; теңізге жақсы өзен арнасы болғандықтан, шығыс провинциялардан құрлық жолдарымен жетеуге болады. Хэйан-кёоға көшуден бұрын император VIII ғасырда жалпыға бірдей әскери міндеттілікті жойды, ал көп ұзамай жергілікті, жеке әскери күштер пайда болды. Фудзивара және кейін IX ғасырда құрылған Тайра мен Минамото тайпалары жаңа әскери топтың қолдауындағы ең белгілі отбасылардың қатарында болды. IX және X ғасырларда Киотодағы үкімет жүргізген қытай үлгісіндегі жер және салық жүйелерін ескермей, билік ірі отбасылардың қолына көшті. Хэйан Жапониясында тұрақтылық орнады, бірақ императорлық отбасының мұрагерлігі қамтамасыз етілсе де, билік қайтадан бір ақсүйек отбасы – Фудзивараның қолына шоғырланды. Отбасылық басқару енді мемлекеттік мекемеге айналды. Фудзивара ең күшті отбасы ретінде Жапонияны басқарды және тәкке отыру сияқты мемлекеттік істерді анықтады. Отбасы және мемлекеттік істер тығыз байланысты болды, осы үлгі басқа отбасылар, монастырлар және тіпті императорлық отбасы да қолданды. VI ғасырда Сога тайпасы тақты басып алғандай, IX ғасырда Фудзиваралар императорлық отбасымен туыстық байланыс жасады, ал олардың бірі императордың жеке кеңсесінің алғашқы басшысы болды. Хэйан дәуірінің басындағы императорлардың күшті болуы (әсіресе Канму императорынан Сага императорына дейін, 781–823 жж.), Фудзиваралар IX ғасырдың бірінші жартысында Фудзивара но Фуюцугу басшылығымен ықпалын қайта құруға кірісті. Фуюцугудың ұлы Фудзивара но Йосифуса 858 жылы немересі Сейва императоры таққа отырғанда, кіші императордың регенті болған императорлық отбасынан емес алғашқы адам болды. Оның асырап алған ұлы Фудзивара но Мотоцуне өзін кампаку (ересек императордың регенті, жаңадан ойлап табылған лауазым) етіп тағайындады. Мотоцуне қайтыс болғаннан кейін, император Уда (Фудзивара қызының ұлы емес) үкіметтің көп бөлігін қайтадан бақылауға алды. Алайда, өзінің ұлы, Дайго императоры (897–930) пайдасына отставкаға кеткеннен кейін, зейнеткерлікке шығып үкіметті басқаруды жоспарлаған кезде, Мотоцуне ұлы Фудзивара но Токихира 909 жылы ерте қайтыс болғанға дейін өзін өте беделді лауазымға қайтаруға қол жеткізді. Дайгоның билігінің қалған кезеңінде Фудзивара үстемдігінен салыстырмалы түрде босатылды, бірақ оның ұлы Сузаку императорының билігі басталғаннан бастап Фудзиваралар соттағы үстемдігін қайта орнатты. Дегенмен, Фудзивара император Дайгомен төмендетілмеді, бірақ оның тұсында көптеген жағынан күшейді. Жапонияның орталық басқаруы әлсіреуді жалғастырды, ал Фудзивара, басқа да ірі отбасылар мен діни ұйымдармен бірге, X ғасырдың басында үлкен шёэн және үлкен байлыққа ие болды. Хэйан дәуірінің басында шёэн заңды мәртебеге ие болды, ал ірі діни мекемелер мәңгілікке, салықтан босатуға және олар ұстаған шёэннің мемлекеттік тексеруінен иммунитетке ұмтылды. Жерді өңдеген адамдар өнімнің үлесін алу үшін шёэн иелеріне меншік құқығын берудің тиімді екенін түсінді. Халық пен жерлер орталық басқару мен салық салудан тыс қалды, бұл Тайка реформасына дейінгі жағдайларға оралу болды. Дайго императорының қайтысынан кейін он жылдар ішінде Фудзиваралар сотқа толық бақылау орнатты. 1000 жылға қарай Фудзивара но Мичинага императорларды өз қалауынша таққа отырғызып, тақтан түсіре алды. Традициялық билік үшін аз билік қалды, ал мемлекеттік істер Фудзивара отбасының жеке басқаруы арқылы жүргізілді. Тарихшы Джордж Б. Сансом Фудзивараларды «мұрагерлік диктаторлар» деп атады. Фудзиваралар императорлық сарайда және аристократияда мәдени және өнерлік гүлдену кезеңін басқарды. Изылдаған поэзия мен халық әдебиетіне үлкен қызығушылық болды. Жапон жазуы ұзақ уақыт бойы қытай идеограммаларына (кандзи) байланысты болды, бірақ енді олар қанамен толықтырылды, яғни екі түрлі фонетикалық жапон жазуы: катакана, қытай идеограммаларының бөліктерін пайдаланатын жад құралы; және хирагана, кандзи жазуының курсивтік түрі және өзіндік өнер формасы. Хирагана сөйлеу тілін жазуға мүмкіндік берді, соның нәтижесінде Жапонияның әйгілі халық әдебиеті пайда болды, оның көп бөлігі әйелдер жазған, олар қытай тіліндегідей білім алмаған. X ғасырдың соңы мен XI ғасырдың басында үш әйел Хэйан сарайындағы өмір мен махаббат туралы көзқарастарын «Мичицуна анасы» жазған «Кагэро Никки» («Шілтесін жылдары»), Сэй Сёнагон жазған «Макура но Соси» («Жастық кітабы») және Мурасаки Сикибу жазған «Гэндзи Моногатари» («Гэндзи әңгімесі») арқылы білдірді (өзі Фудзиварадан шыққан). Фудзиваралардың басшылығымен қытай үлгілерін ұзақ уақыт бойы еліктегеннен кейін, жергілікті өнер де гүлденді. Хэйан дәуірінің ортасы мен соңында сарай өмірі мен храмдар мен қасиетті орындар туралы әңгімелердің жарқын түсті ямато-э (жапон стиліндегі) суреттері кең таралды, бұл Жапон өнері үшін үлгі орнатты. Азық-түлік өндірісінің төмендеуі, халық санының өсуі және ірі отбасылар арасындағы ресурстар үшін бәсекелестік Фудзивара билігінің әлсіреуіне және X және XI ғасырлардың ортасында әскери қақтығыстарға әкелді. Фудзивара, Тайра және Минамото отбасыларының мүшелері – барлығы императорлық отбасынан шыққан – бір-біріне шабуыл жасады, басып алынған жерлерге бақылауды талап етті, қарсы режимдер құрды және Жапонияның бейбітшілігін бұзды. Фудзиваралар Го-Сандзё императорының билігіне дейін (1068–73) таққа бақылауды сақтап қалды, ол IX ғасырдан бергі алғашқы Фудзивара анасынан тумаған император болды. Жеке басқару арқылы императорлық билікті қайта орнатуға бейімделген Го-Сандзё императоры Фудзивараның ықпалын шектеу үшін реформалар жүргізді. Ол сондай-ақ орталық басқаруды қайта орнату мақсатымен шёэн тізімдерін жинау және растау үшін кеңсе құрды. Көптеген шёэн тиісінше сертификатталған жоқ, ал Фудзивара сияқты ірі жер иелері өздерінің жерлерін жоғалту қаупіне тап болды. Го-Сандзё императоры Ин но чё, немесе зейнеткер император кеңсесін де құрды, оны үкіметте көшбасшылықты жүзеге асыруға арналған зейнеткер императорлар ұрпақтары басқарды, яғни инсэй (зейнеткерлік басқару). Ин но чё Фудзивара билігінің төмендеуінен туған бос орынды толтырды. Фудзиваралар қуғынға түспей, көбінесе азаматтық диктаторлар мен орталық министрлердің бұрынғы лауазымдарында қалды, бірақ шешім қабылдаудан шеттетілді. Уақыт өте келе, Фудзиваралардың көп бөлігін, көбінесе өсіп келе жатқан Минамото отбасының мүшелері ауыстырды. Фудзиваралар арасында дау-дамайлар туды және солтүстік және оңтүстік фракциялар құрылды, ал инсэй жүйесі императорлық отбасының таққа ықпалын арттыруға мүмкіндік берді. 1086 жылдан 1156 жылға дейінгі кезең Ин но чёнің үстемдігінің және бүкіл елде әскери топтың өсуінің дәуірі болды. Әскери күш азаматтық биліктен басым болды. XII ғасырдың ортасындағы тәкке мұрагерлік үшін күрес Фудзивараға бұрынғы билігін қайтаруға мүмкіндік берді. Фудзивара но Ёринага 1158 жылы зейнеткер императормен бірге, Тайра мен Минамото қолдауымен таққа мұрагерге қарсы зорлық-зомбылыққа толы шайқаста қатысты. Ақырында Фудзиваралар жойылды, ескі үкімет жүйесі ауыстырылды және буси билікті басып алғанда инсэй жүйесі әлсіреп қалды, бұл Жапон тарихындағы маңызды бетбұрыс болды. Бір жыл ішінде Тайра мен Минамото тайпалары қақтығысқа түсті және Тайраның 20 жылдық үстемдігі басталды. Тайралар сарай өміріне құмарланып, провинциялардағы проблемаларды елемеді. Ақырында Минамото но Ёритомо (1147–99) өзінің штаб-пәтерінен...

The Fujiwara Regency was the main feature of government during most of the Heian era. Kyoto (Heian kyō) was geopolitically a better seat of government; with good river access to the sea, it could be reached by land routes from the eastern provinces. Just before the move to the Heian kyō, the Emperor had abolished universal conscription in the eighth century and soon local, private militaries came into being. The Fujiwara and the clans of Taira and Minamoto created later during the ninth century were among the most prominent families supported by the new military class. In the ninth and tenth centuries, much authority was lost to the great families, who disregarded the Chinese style land and tax systems imposed by the government in Kyoto. Stability came to Heian Japan, but, even though succession was ensured for the Imperial family through heredity, power again concentrated in the hands of one noble family, the Fujiwara. Family administrations now became public institutions. As the most powerful family, the Fujiwara governed Japan and determined the general affairs of state, such as succession to the throne. Family and state affairs were thoroughly intermixed, a pattern followed among other families, monasteries, and even the imperial family. As the Soga had taken control of the throne in the sixth century, the Fujiwara by the ninth century had intermarried with the imperial family, and one of their members was the first head of the Emperor's Private Office. While the earliest parts of the Heian period was marked by unusually strong emperors governing themselves (in particular from Emperor Kanmu to Emperor Saga (781–823)), the Fujiwara started to rebuild their influence first under Fujiwara no Fuyutsugu in the first half of the ninth century. Fuyutsugu's son Fujiwara no Yoshifusa was the first person not from the imperial family to become regent for a minor emperor when he gained that position when his grandson was enthroned as Emperor Seiwa in 858. His adopted son, Fujiwara no Mototsune, had himself further appointed kampaku (regent for an adult emperor, a newly invented position). After Mototsune's death Emperor Uda (who was not the son of a Fujiwara daughter) managed to regain control of much of government. However, after abdicating in favour of his son, Emperor Daigo (897–930), while apparently intending to control government from retirement, Mototsune's son Fujiwara no Tokihira managed to maneuver himself back to very prominent position until his early death in 909. The remaining period of Daigo's reign was again relatively free from Fujiwara dominance, but from the beginning of the reign of his son Emperor Suzaku, the Fujiwara again re established their dominance of the court with the leadership of Fujiwara no Tadahira. Nevertheless, the Fujiwara were not demoted by Emperor Daigo but in many ways became stronger during his reign. Central control of Japan had continued to decline, and the Fujiwara, along with other great families and religious foundations, acquired ever larger shōen and greater wealth during the early tenth century. By the early Heian period, the shōen had obtained legal status, and the large religious establishments sought clear titles in perpetuity, waiver of taxes, and immunity from government inspection of the shōen they held. Those people who worked the land found it advantageous to transfer title to shōen holders in return for a share of the harvest. People and lands were increasingly beyond central control and taxation, a de facto return to conditions before the Taika Reform. Within decades of Emperor Daigo's death, the Fujiwara had absolute control over the court. By the year 1000, Fujiwara no Michinaga was able to enthrone and dethrone emperors at will. Little authority was left for traditional officialdom, and government affairs were handled through the Fujiwara family's private administration. The Fujiwara had become what historian George B. Sansom has called "hereditary dictators". The Fujiwara presided over a period of cultural and artistic flowering at the imperial court and among the aristocracy. There was great interest in graceful poetry and vernacular literature. Japanese writing had long depended on Chinese ideograms (kanji), but these were now supplemented by kana, two types of phonetic Japanese script: katakana, a mnemonic device using parts of Chinese ideograms; and hiragana, a cursive form of kanji writing and an art form in itself. Hiragana gave written expression to the spoken word and, with it, to the rise in Japan's famous vernacular literature, much of it written by court women who had not been trained in Chinese as had their male counterparts. Three late tenth century and early eleventh century women presented their views of life and romance at the Heian court in Kagerō Nikki ("The Gossamer Years") by "the mother of Michitsuna", Makura no Sōshi (The Pillow Book) by Sei Shōnagon, and Genji Monogatari (Tale of Genji) by Murasaki Shikibu (herself a Fujiwara). Indigenous art also flourished under the Fujiwara after centuries of imitating Chinese forms. Vividly colored yamato e (Japanese style) paintings of court life and stories about temples and shrines became common in the mid and late Heian periods, setting patterns for Japanese art to this day. Decline in food production, growth of the population, and competition for resources among the great families all led to the gradual decline of Fujiwara power and gave rise to military disturbances in the mid tenth and eleventh centuries. Members of the Fujiwara, Taira, and Minamoto families—all of whom had descended from the imperial family—attacked one another, claimed control over vast tracts of conquered land, set up rival regimes, and generally broke the peace of Japan. The Fujiwara controlled the throne until the reign of Emperor Go Sanjō (1068–73), the first emperor not born of a Fujiwara mother since the ninth century. Emperor Go Sanjō, determined to restore imperial control through strong personal rule, implemented reforms to curb Fujiwara influence. He also established an office to compile and validate estate records with the aim of reasserting central control. Many shōen were not properly certified, and large landholders, like the Fujiwara, felt threatened with the loss of their lands. Emperor Go Sanjō also established the In no chō, or Office of the Cloistered Emperor, which was held by a succession of emperors who abdicated to devote themselves to behind the scenes governance, or insei (Cloistered rule). The In no chō filled the void left by the decline of Fujiwara power. Rather than being banished, the Fujiwara were mostly retained in their old positions of civil dictator and minister of the center while being bypassed in decision making. In time, many of the Fujiwara were replaced, mostly by members of the rising Minamoto family. While the Fujiwara fell into disputes among themselves and formed northern and southern factions, the insei system allowed the paternal line of the imperial family to gain influence over the throne. The period from 1086 to 1156 was the age of supremacy of the In no chō and of the rise of the military class throughout the country. Military might rather than civil authority dominated the government. A struggle for succession in the mid twelfth century gave the Fujiwara an opportunity to regain their former power. Fujiwara no Yorinaga sided with the retired emperor in a violent battle in 1158 against the heir apparent, who was supported by the Taira and Minamoto. In the end, the Fujiwara were destroyed, the old system of government supplanted, and the insei system left powerless as bushi took control of court affairs, marking a turning point in Japanese history. Within a year, the Taira and Minamoto clashed, and a twenty year period of Taira ascendancy began. The Taira were seduced by court life and ignored problems in the provinces. Finally, Minamoto no Yoritomo (1147–99) rose from his headquarters at Kamakura (in the Kantō region, southwest of modern Tokyo) to defeat the Taira, and with them the child emperor Emperor Antoku they controlled, in the Genpei War (1180–85). After this downfall, the younger branches of the Fujiwara clan turned their focus from politics to the arts, producing literary scholars including Fujiwara no Shunzei and Fujiwara no Teika.

Құлдырау

Мичинага қайтыс болғаннан кейін қырық жыл өткен соң, оның Фудзивара ұрпақтары император Го Сандзёның (1068–73 жылдары билік құрған) таққа отыруына тосқауыл қоя алмады. Ол император Удадан бері Фудзивара әулетінен емес анасы болған алғашқы император еді. 1087 жылдан бастап зейнеткер императордың (дайдзё тэнно) (құншақ билік) жүйесі Фудзивараның Император сарайына бақылауын одан әрі әлсіретті. Фудзивараның үстемдігімен өркендеген Хэйан дәуірі 12 ғасырдағы алабалықтармен аяқталды. Хоген (Хоген но Ран) деп аталатын әулеттік күрес 1156 жылы Тайра тайпасының ең күшті кланға айналуына себеп болды. 1160 жылы Хейдзи алауыздығы кезінде Тайра, Фудзивара мен Минамото күштерінің одағын жеңді. Бұл жеңіліс Фудзивараның үстемдігінің соңына белгі берді.

Бөліну және тұрақты ықпал

13 ғасырда Фудзивара Хокке бес регенттік үйге бөлінді: Коноэ, Такацукаса, Куджо, Ниджо және Ичиджо. Олар сесшо және кампаку лауазымдарына «монополия» ие болды және кезекпен қызмет етті. Саяси билік Киотодағы сарай аристократиясынан елді мекендердегі жаңа самурайлар класына ауысты. Алайда, Фудзивара ғасырлар бойы императорлардың жақын кеңесшілері, регенттері және министрлері болып қалды; олардың отбасы 20 ғасырға дейін саяси бедел мен ықпалын сақтап келді (мысалы, Фумимаро Коноэ мен Морихиро Хосокава премьер-министрлер болды). Осылайша, олар белгілі бір саяси билікке және үлкен ықпалға ие болды, себебі жиі бәсекелес самурайлар және кейінірек бакуфу олардың одақтастығын іздеді. Ода Нобунага және оның қарындасы Ойчи Тайра және Фудзивара кландарынан тегін шығарғанын мәлімдеді; регент Тоётоми Хидэёси мен сёгун Токугава Иэясу Фудзивара кланының әртүрлі отбасыларымен некелесіп туыс болды. Император Мэйдзидің әйелі, император Шёкен Фудзивара кланының ұрпағы еді. 1924 жылдың қаңтарында тәж мұрагері Хирохито (Император Шова) Куни ханшайымы Нагакоға (кейіннен император Коджун) үйленгенге дейін императорлар мен тәж мұрагерлерінің негізгі жұбайлары көбінесе Фудзивара секкелерінен таңдалған. Императорлық ханшайымдар кем дегенде мың жыл бойы Фудзивара иелеріне үйленді. Соңғы сёгунның қызы император Шованың екінші туысымен үйленді, ал император Шованың үшінші қызы, бұрынғы ханшайым Кадзуко және ханзада Микасаның үлкен қызы, бұрынғы ханшайым Ясуко тиісінше Такацукаса және Коноэ отбасыларына үйленді.