Кіріспе

Жәндіктер тобы

Жыланбауықтар – жыртқыш жәндіктер тобы. Олар Raphidioptera отрядына жатады. Екі отбасы бар: Raphidiidae және Inocelliidae, шамамен 260 түрді қамтиды. Бұрын бұл топ қазіргіден әлдеқайда кеңінен таралған; жыланбауықтар әлемнің қоңыржай аймақтарында кездеседі, бірақ тропиктерде және Оңтүстік жарты шарда таралмаған. Топтың ерекше өкілдері алғаш рет ерте юра кезеңінде пайда болды. Олар – қалдық топ, әр түрліліктің шыңына крейд кезеңінде жеткен, содан кейін айтарлықтай төмендеген. Ересекті жыланбауықтың сыртқы түрі қайыңға ұқсас, бірақ оның едәуір созылған кеудесі бар, ол жылдам қозғалмалы баспен бірге топқа ортақ атауын береді. Денесі ұзын және жұқа, ал екі жұп ұзын, қабықшалы қанаттары айқын тамырлы. Аналықтарында жасырын жерге жұмыртқа салу үшін қолданылатын үлкен және берік жұмыртқа салмалы құрылысы бар. Олар – жұмыртқа, дернәсіл, қуыршақ және ересектерден тұратын төрт сатылы өмірлік циклға ие голометаболалық жәндіктер. Көптеген түрлерде дернәсілдер ағаштардың қабығының астында дамиды. Олар метаморфозға ұшырамас бұрын бірнеше жылға созылуы мүмкін, қуыршақтану алдында салқындату кезеңін қажет етеді. Ересектер де, дернәсілдер де жұмсақ денелі бунақтылардың жыртқыштары болып табылады.

Сипаттама

Ересек жыланшалар ұқсас жәндіктерден ұзын алдыңғы кеудесімен (prothorax) оңай ажыратылады, бірақ мантис жәндіктелерінің өзгертілген алдыңғы аяқтары болмайды. Көптеген түрлердің ұзындығы шамамен осылай болады. Басы ұзын және жалпақ, тығыз склеротизацияланған; артқы жағында кең немесе тар болуы мүмкін, бірақ өте жылдам қозғалады. Ауыз мүшелері күшті және салыстырмалы түрде маманданбаған, тістеуге бейімделген. Ірі қос көздер бастың бүйірінде орналасқан. Inocelliidae тұқымдасының өкілдерінде қарапайым көздер жоқ; Raphidiidae тұқымдасының өкілдерінде мұндай көздер бар, бірақ олар көбінесе жою арқылы ажыратылады, яғни инноцеллидтерде кездесетін белгілерге ие болмайды. Алдыңғы кеудесі ерекше ұзын және жылдам қозғалмалы, осының арқасында топқа "жыланша" деген жалпы атау берілген. Үш жұп аяқ көлемі мен сыртқы түрі жағынан ұқсас. Екі жұп қанат, инеліктерге ұқсас, шамамен бірдей өлшемде, примитивті тамырлар жүйесімен, қалың алдыңғы жиегімен және түсті қанатты дақпен (pterostigma) жабдықталған. Иноцеллидтерде рафидидтерде кездесетін птеростигмадағы көлденең тамыр жоқ. Екі тұқымдағы ұрғашыларында да ұзын жұмыртқа салатын мүшесі (ovipositor) болады, оны жұмыртқаларын тіректеріне немесе қабықтың астына салу үшін пайдаланады.

Таралуы және мекендейтін ортасы

Жыланшалар әдетте қоңыржай белдеудегі қылқан жапырақты орманды жерлерде кездеседі. Олар бүкіл әлемде кеңінен таралған, көпшілік түрлері Еуропа мен Азияда кездеседі, сондай-ақ Африканың белгілі бір аймақтарында, Солтүстік Американың батысында және Орталық Америкада табылған. Африкада олар Сахара шөлінің солтүстігіндегі тауларда ғана кездеседі. Солтүстік Америкада олар Роки тауларының батысында таралған, Канаданың оңтүстік-батысынан Мексика мен Гватемала шекарасына дейін созылады, бұл батыс жарты шарда олардың табылған ең оңтүстік нүктесі. Шығыс жарты шарда оларды Испаниядан Жапонияға дейін кездестіруге болады. Көптеген түрлері Еуропа мен Азияда кеңінен таралған, олардың таралу аймағының оңтүстік шегі Таиландтың және Үндістанның солтүстігінде орналасқан. Олардың оңтүстік бөлігінде олар көбінесе биік таулы жерлерде кездеседі, шамамен .

Өмірлік цикл

Жыланшалар - толық метаморфозға ұшырайтын, жұмыртқа, дернәсіл, қуыршақ және ересек дарақтардан тұратын төрт кезеңді өмірлік циклға ие жәндіктер. Жұптасу алдында ересектер күрделі ұсыну ритуалын орындайды, оның ішінде аяқтары мен антенналарын қолданатын күтім шаралары бар. Рафидидтерде жұптасу "сүйреп әкеліп жұптасу" позициясында жүзеге асады, ал иноцелидтерде аталық аналықтың астында тандемдік позицияны қабылдайды; кейбір иноцелид түрлерінде жұптасу үш сағатқа дейін созылуы мүмкін. Жұмыртқалар қолайлы орындарға жұмыртқаланады және бірнеше күннен үш аптаға дейін шайқалады. Барлық жыланшалар қуыршақтануды ынталандыру үшін салқын температура кезегін қажет етеді (шамамен). Әдетте жыланша дернәсілдерінің 5-15% паразитоидтермен, негізінен, паразиттік масалармен паразиттеледі, бірақ кейбір түрлерде 50%-ға дейін жоғары көрсеткіштер байқалады.

Мүмкін болатын биологиялық зиянкестерді жою құралдары

Жыланшалар ауыл шаруашылығы зиянкестерін биологиялық бақылау үшін пайдалы нұсқа ретінде қарастырылған. Олардың басты артықшылығы – жаратылыста оларға шабуылдайтын жануарлар аз, сонымен қатар ересектер мен дернәсілдері де жыртқыштар. Бірақ бір кемшілігі бар: жыланшалардың дернәсілдеу кезеңі ұзаққа созылады, сондықтан олардың саны баяу өседі, ал егістіктерді зиянкестерден тазарту үшін көп уақыт талап етілуі мүмкін. Тағы бір мәселе – олар шектеулі түрдегі зиянкестермен қоректенеді. ХХ ғасырдың басында осы мақсатта Солтүстік Америкадан белгісіз бір түрі Австралия мен Жаңа Зеландияға әкелінді, бірақ ол жаңа ортаға бейімделе алмады.