Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1942 жыл: Соғыс кеме тасымалдау басқармасы
|Кеме тіркелген жері= Нью-Йорк
|Кемеге тапсырылған күні= 12 шілде 1944 жыл. "Аламеда" 1919 жылдың 15 шілдесінде суға түсірілді, оны Cramp компаниясының президенті Дж.Х. Муллдың қызы Хелен Мулл Виддоус демеушілік етті. Салынған күйінде кеменің ұзындығы 131 метр (жалпы), ені 18 метр, ал тереңдігі 9 метр болды. Оның суға батып тұру тереңдігі 25 метр, борт биіктігі 8 метрді құрады. Ол 27, 45½ және 76 дюйм (69, 115 және 190 см) диаметрлі цилиндрлері бар бір үш кеңейімді бу машинасымен (сонымен қатар Cramp компаниясы жасаған) қозғалды. "Аламеда" су бетінде қалды және 20-сы күні Норфолкке сүйретілді. Ол 1922 жылдың 29 наурызында ресми түрде қызметтен босатылғанға дейін сол жерде болды. 1922 жылдың 8 тамызында оның аты Әскери кемелер тізілімінен шығарылды.
{|
1942: War Shipping Administration
|Ship registry= New York
|Ship commissioned=12 July 1944 Alameda was launched on 15 July 1919, sponsored by Helen Mull Widdows, daughter of Cramp's president, J. H. Mull. As built, the ship was 430 feet (131 m) in length (overall), 58 feet (18 m) abeam, and had a depth of 31 feet (9 m). She drew 25 feet (8 m) with 8 feet (2 m) of freeboard. She was powered by a single triple expansion steam engine (also manufactured by Cramp) with cylinders of 27, 45½, and 76 inches (69, 115, and 190 cm) diameter with a stroke. Alameda remained afloat and was towed into Norfolk on the 20th. There she remained until formally decommissioned on 29 March 1922. Her name was struck from the Naval Vessel Register on 8 August 1922,
Коммерциялық қызмет
Жаңа иесі оны жөндеп, 1925 жылы SS Olean деп аталып, сауда қызметіне кірісті. 1930 жылы ол Vacuum Oil Company компаниясы үшін жүзіп жүрді. 1939 жылдың қыркүйек айында The New York Times газеті «Олеан» кемесі экипажының тағы бір мүшесінің қаза тапқаны туралы хабарлады. 1941 жылдың желтоқсанында АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан кезде «Олеан» қорғаныс мақсатында қаруланды және төрт әскери-теңіз күзетшісінен тұратын экипаж тағайындалды. 1942 жылдың 14 наурызында «Олеан» Норфолктан (Виргиния) Техастың Бомонт қаласына бағыт алды. Кеме сөндірілген шамдармен, эскортсыз жүзіп келе жатқан, – деді кеме капитаны Теодор Бокхофф. Алайда, аман қалғандардың бірі мачтаның бірінде әлсіз жарық жанғанын хабарлады. 23:05-те, Солтүстік Каролина штатының Кейп-Лукоут жанында «Олеан» неміс суасты қайығы U 158 ұрған торпедадан зардап шекті, оны капитан-лейтенант Эрвин Ростин басқарған. Торпедадан келген зақым кемені бақылаудан шығарды. Әскери-теңіз күзетшілері U 158-ді байқады, бірақ оның қаруын суасты қайығына тигізе алмайтын. 23:45-те кемеден кету бұйрығы берілді және 36 офицер, матростар мен артиллериялықтар құтқару шалкектеріне көтерілді. Бірақ үшінші шалке суға түскен кезде Ростин ұрған екінші торпеда машина бөліміне тиіп, шалкені жойды, бір офицер мен алты матрос қаза тапты. Кейп-Лукоут және Форт-Мэкондегі құтқару станциялары моторлы қайықтар жіберіп, шабуылдан кейін тоғыз сағаттан соң «Олеаннан» қалған 30 адамды құтқарып, Морехед қаласына жеткізді. 1921 жылғы қарашадағы өрт сияқты, «Олеан» екі торпедадан батпады. Ол Хэмптон-Роудсқа сүйретіліп, құрғақ докқа қойылды, бірақ толыққанды жарамсыз деп жарияланды. Кемелерге қажеттілік зор болғандықтан, «Олеанның» зақымдануына қарамастан, 1942 жылдың сәуірінде кеме Соғыс кемелерді басқару басқармасына (WSA) өткізілді. WSA кемені Балтиморда жөндеу жұмыстарын жүргізді. Кеме 1941 жылы Огайо штатының Гамильтон қаласындағы Hooven Owens Rentschler компаниясы жасаған үш кеңейімді бу машинасымен қайта жабдықталды. Жаңа қозғалтқыштың цилиндрлері 22½, 41½ және 68 дюйм (57, 105 және 170 см) диаметрлі және белгілі бір соққыға ие болды, ол номиналды қуатты өндірді. Кемеге екі су түтік қазандық орнатылды, олардың қыздыру беті және жұмыс жасайтын қысымы болды. Жаңадан жөнделген кеме «Sweep» деп аталды және Тынық мұхитындағы міндеттерде қолданылды.
Her new owner repaired her, and she entered mercantile service as SS Olean in 1925. By 1930, she was sailing for the Vacuum Oil Company, Another death of an Olean crewman was reported by The New York Times in September 1939, when a fireman aboard the ship was stabbed to death by a mess attendant while the ship was anchored in the Delaware River at the Port of Paulsboro. Around the time that the United States entered World War II in December 1941, Olean was defensively armed and assigned a crew of four Naval Armed Guardsmen. On 14 March 1942, Olean was sailing from Norfolk, Virginia, to Beaumont, Texas. The ship was sailing unescorted and—according to Theodore Bockhoff, the ship's master—with all lights extinguished. One survivor, however, reported that a dim light was burning on one of the masts. At 23:05, while near position , about from Cape Lookout, North Carolina, Olean was hit in the engine room by a single torpedo launched from German submarine U 158 under the command of Kapitänleutnant Erwin Rostin. Damage from the torpedo caused the ship to veer out of control. The Naval Armed Guard spotted U 158, but were unable to depress their gun far enough to be able to hit the U boat. At 23:45 the order to abandon ship was given and the 36 officers, men, and gunners took to the lifeboats. As the no. 3 boat reached the water, however, a second torpedo launched by Rostin hit the engine room and destroyed the lifeboat, killing one officer and six men. Lifesaving stations at Cape Lookout and Fort Macon sent motor launches and were able to rescue the remaining 30 men from Olean nine hours after the attack, and landed them at Morehead City. As with her November 1921 fire, Olean did not sink from the twin torpedo hits. She was towed to Hampton Roads and dry docked, but was declared a constructive total loss. The need for shipping was great, and despite the severity of Oleans damage, the ship was acquired by the War Shipping Administration (WSA) in April 1942. The WSA had the vessel reconditioned and repaired at Baltimore. The ship was re engined with a triple expansion steam engine built in 1941 by Hooven Owens Rentschler of Hamilton, Ohio. The cylinders of the new engine were 22½, 41½, and 68 inches (57, 105, and 170 cm) in diameter and had a stroke, which generated a nominal The ship was also re boilered with two water tube boilers that had a heating surface of and operated at The newly reconditioned ship was renamed Sweep and was employed in duties in the Pacific.
АҚШ әскери-теңіз флотында қызмет ету, 1944-1945
1943 жылғы қазан айында АҚШ Әскери-теңіз күштері Sweep кемесін Тынық мұхитында қолданылатын жылжымалы, суда жүзетін жанармай сақтау танкері ретінде таңдады және қараша айында оған Silver Cloud деген ат берді. Кеме 1944 жылғы 12 шілдеде Маршалл аралдарындағы Эниветокта қабылданып, комиссияға берілді. Әскери-теңіз күштері Sweep кемесін жанармайға арналған жылжымалы, суда жүзетін сақтау танкері ретінде алды және сол күні оны USS Silver Cloud (IX 143) ретінде тапсырды. 15 шілдеде Silver Cloud алғашқы екі эсминец кемесіне жанармай құйды. Кеме 17 тамызға дейін Маршалл аралдарында болды, содан кейін Адмиралтейство аралдарындағы Манус аралына бағыт алды. 28 тамызда ол Сиэдлер портына жақтады және 28 желтоқсанда Жаңа Гвинеядағы Голландияға кетер алдында шамамен 200 кемеге жанармай құйды. Голландияда тоқтағаннан кейін Silver Cloud Филиппин аралдарындағы Лейтедегі Сан-Педро шығанағына көшті. Ол 1945 жылғы 15 қаңтарда сол жерге жетіп, 30 желтоқсанға дейін Филиппинде болды. 1946 жылғы 10 наурызда Нью-Орлеанға келді және келесі күні Алабама штатындағы Мобилге бағыт алды, 12 наурызда жетті. Silver Cloud кемесі 29 наурызда Әскери кемелерді жөнелту басқармасына тапсырылды. 17 сәуірде Әскери-теңіз кемелер тізілімінен алынып тасталды және 1947 жылғы 21 қаңтарда Пинто Айленд Металл компаниясына металл тескілеуге сатылды.
In October 1943, the U. S. Navy selected Sweep for use as a mobile floating storage tanker in the Pacific and in November chose the name Silver Cloud for her. The ship was accepted and commissioned at Eniwetok in the Marshall Islands on 12 July 1944. The Navy acquired Sweep for use as a mobile floating storage tanker for fuel oil, and commissioned her as USS Silver Cloud (IX 143) the same day. On 15 July, Silver Cloud fueled her first ships, two destroyers. She remained in the Marshall Islands until 17 August, when she departed for Manus Island in the Admiralty Islands. She dropped anchor there in Seeadler Harbor on 28 August and fueled almost 200 ships before departing for Hollandia, New Guinea, on 28 December. After calling at Hollandia, Silver Cloud moved to San Pedro Bay at Leyte in the Philippine Islands. She arrived there on 15 January 1945, and remained in the Philippines until 30 December, when she departed for the Panama Canal and from there to New Orleans, for disposal. She arrived at New Orleans on 10 March 1946 and departed the next day for Mobile, Alabama, arriving there on 12 March. Silver Cloud was decommissioned and delivered to the War Shipping Administration on 29 March. She was stricken from the Naval Vessel Register on 17 April and sold to Pinto Island Metals Company for scrapping on 21 January 1947.