Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Романның қалыпты ережелерінен бас тартатын эксперименттік көркем шығарма.
Experimental work of fiction that avoids the familiar conventions of the novel
Антироман – романның дәстүрлі қағидаларын елемейтін, орнына өзінің қағидаларын құратын кез келген эксперименттік көркем туынды. Дегенмен, "анти-роман" (анти-роман) терминін Шарль Сорель 1633 жылы өзінің "Le Berger extravagant" прозалық туындысының пародиялық екенін көрсету үшін қолданған.
An antinovel is any experimental work of fiction that avoids the familiar conventions of the novel, and instead establishes its own conventions. However the term "anti roman" (anti novel) had been used by Charles Sorel in 1633 to describe the parodic nature of his prose fiction Le Berger extravagant.
Сипаттамалары
Антироман кейіпкерлердің өмірін көбінесе бөлік-бөлік етеді және бұрмалап көрсетеді, оқиғаларды уақыт ретімен дұрыс емес көрсетіп, тұтас және тұрақты мінезді кейіпкерлер туралы түсінікке қарсы тұруға тырысады. Антироманның басты белгілері: айқын сюжеттің жоқтығы, кейіпкерлердің аз дамуы, уақыт тізбегінің өзгеруі, лексика мен синтаксиспен тәжірибе жасау, сондай-ақ балама аяқталулар мен басталулар. Кейде жұмыстарға бөлінетін немесе бос беттер, суреттер мен иероглифтер енгізілуі мүмкін. Дегенмен, бұл термин алғаш рет соғыстан кейінгі жылдары сынға түсіп, кеңінен танымал болды. С. П. Сноу антироманды "өмір сүруге қатысты нақты бағыт-бағдардың жоғалуынан туған нигилизмнің көрінісі" десе, ал кейіпкерлерді "қысқы шыбыз сияқты баяу қозғалатын ұятты көрініс" деп сипаттады. Бірақ техникалық тұрғыдан алғанда, оның ерекшелігі – антимиметикалық және өзін-өзі тану, өзінің құрастырылғандығына назар аудару, пародикалық антиреалистік элемент. Қарсылыққа толы осындай конвенционалдық емес көзқарас, ақырында өзінің ерекше конвенциясын құрады.
The antinovel usually fragments and distorts the experience of its characters, presenting events outside of chronological order and attempting to disrupt the idea of characters with unified and stable personalities. Some principal features of antinovels include lack of obvious plot, minimal development of character, variations in time sequence, experiments with vocabulary and syntax, and alternative endings and beginnings. Extreme features may include detachable or blank pages, drawings, and hieroglyphs. It was however in the postwar decades that the term first came into critical and general prominence. To C. P. Snow, the antinovel appeared as "an expression of that nihilism that fills the vacuum created by the withdrawal of positive directives for living", and as an ignoble scene in which "the characters buzz about sluggishly like winter flies". More technically however, its distinctive feature was the anti mimetic and self reflective drawing of attention to its own fictionality, a parodic anti realistic element. Paradoxically, such anti conventionalism would eventually come to form a distinctive convention of its own.