Франсиско Альберто Кааманьо: Доминикан революционері және 1965 жылғы азамат соғысының жетекшісі
Francisco Caamaño
Франсиско Кааманьо: Доминикан полковнигі, 1965 ж. азамат соғысының басшысы. Хуан Бош президентін қалпына келтіруге күш салды. Өмірбаяны мен отбасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Доминикан сарбазы және 1965 жылғы Азамат соғысы кезіндегі революциялық көшбасшы.
Dominican soldier and revolutionary leader during the 1965 Civil War
Полковник Франсиско Альберто Камано Дено (Francisco Alberto Caamaño Deñó; 11 маусым 1932 – 16 ақпан 1973) – Доминикан сарбазы және саясаткер, 1965 жылғы Азамат соғысы кезінде Доминикан Республикасының конституциялық президенті болған. 1965 жылдың 24 сәуірінде басталған соғыс барысында Камано 1963 жылдың қыркүйегінде әскери төңкеріс арқылы құлатылған демократиялық сайланған президент доктор Хуан Бошты қайта орнату қозғалысының жетекшілерінің бірі болды. Камано генерал Фаусто Камано Мединаның ұлы болды; оның әкесі бұрынғы президент Данило Медина Санчес және Парламент Спикері Люсия Медина Санчестің әкесі Хуан Пабло Медина де лос Сантостың туысы еді.
Col. Francisco Alberto Caamaño Deñó (June 11, 1932 – February 16, 1973) was a Dominican soldier and politician who took the constitutional presidency of the Dominican Republic during the Civil War of 1965. During the war, which began on April 24, 1965, Caamaño was one of the leaders in the movement to restore the democratically elected President Dr. Juan Bosch, who had been overthrown in a military coup d'état in September 1963. Caamaño was the son of General Fausto Caamaño Medina; his father was cousin of Juan Pablo Medina de los Santos, the father of both former President Danilo Medina Sánchez and House Speaker Lucía Medina Sánchez.
Ерте өмір
Франсиско Альберто Камано Дено 1932 жылғы 11 маусымда Сан-Хуан-де-ла-Магуана қаласында дүниеге келген. Ол 1986 жылы қайтыс болған генерал Фаусто Каманьо Мединаның ұлы болды. Оның әкесі Рафаэль Леонидас Трухильоның диктатурасы кезінде көрнекті әскери адам болған, ол режимнің ең жоғары наградаларын алды, тіпті 1952 жылдан 1955 жылға дейін Қарулы Күштер министрі (Қорғаныс министрі) лауазымын атқарды. Камано отбасы бастапқыда Сан-Хуан-де-ла-Магуанадан шыққан, оның әскери туысына Педро Плутарко Каманьо Медина (1889-1893) сияқты басқа да әскери тұлғалар кіреді – оның інісі, сондай-ақ Доминикан армиясының көрнекті подполковнигі Хорхе Казимиро Фернандес Медина және тағы басқалар. Әскери туыстығының ықпалымен Франсиско Альберто өз елінің әскери институттарына адал және жауапкершілікпен қызмет етуде өзгеше көзге түсті, ол жас кезінде Доминикан теңіз күштеріне қабылданып, флагман шенімен бітірді және әскери сатыда жылдам өркендеді. Трухильо дәуірінің соңғы жылдары Каманьо Ұлттық полицияның Ақ қалқанды корпусына басшылық етті. Камано 1958 жылы Чикита деп танылатын Мария Паула Асеведо Гусманға үйленді. Олардың үш баласы болды: Альберто Александр, Фрэнсис Александр және Паола Александра (1967 жылы туған).
Francisco Alberto Caamaño Deñó was born on June 11, 1932, in San Juan de la Maguana. He was the son of General Fausto Caamaño Medina, who died in 1986. His father was a prominent military man during the dictatorship of Rafael Leónidas Trujillo, and he received the highest decorations of the regime, even holding the position of Secretary of State for the Armed Forces (Minister of Defense) from 1952 to 1955. Caamaño's family is originally from San Juan de la Maguana, his military family tree includes other military personalities such as Pedro Plutarco Caamaño Medina (1889 1893) his uncle, and others such as Jorge Casimiro Fernández Medina, who was a prominent lieutenant colonel in the Dominican Army. Thanks to the influence of his accentuated military kinship, Francisco Alberto excelled in an efficient and careful vocation of service to the military institutions of his country, entering the Dominican Navy at a young age, where he graduated as Ensign and advanced rapidly in the military ladder. During the last years of the Trujillo Era, Caamaño commanded the White Helmeted Corps of the National Police. Caamaño married María Paula Acevedo Guzmán, known as Chiquita, in 1958. The couple had three children Alberto Alexander, Francis Alexander and Paola Alexandra (born 1967).
1965 жылғы соғыс
1965 жылы 24 сәуірде басталған азамат соғысы кезінде ол 1963 жылы қыркүйекте әскери төңкеріспен құлатылған демократиялық сайланған президент доктор Хуан Бошты қайта орнату қозғалысының жетекшілерінің бірі болды. Бұл адал жақтастар тобы Конституционалистер деп аталды, себебі олар әскери хунтадан өзгеше, заңды және конституциялық үкімет нысанына оралуды көздеді. Конституционалистер көтерілістің бастапқы күндерінде Санто-Доминго қаласын басып алып, сәтті ұстап тұрғанда, АҚШ президенті Линдон Джонсон АҚШ әскерін басып кіруге бұйырды, бұл операция "Энергия пакеті" деп аталды, және онда американдық азаматтардың қауіпсіздігін қорғау қажеттігі айтылды. Алайда, бұл шешімге ықпал еткен маңызды фактор – Конституционалистердің елде демократиялық емес, коммунистік режим орнатуы мүмкін деген қауіп болды, және "тағы бір Куба" пайда болуына жол берілмеді.
During the civil war that began on April 24, 1965, he was one of the leaders in the movement to restore the democratically elected President Dr. Juan Bosch, who had been overthrown in a military coup d'état in September, 1963. This faction of loyalists came to be known as the Constitucionalistas, for their desire to return to a rightful and constitutional form of government, as opposed to the military junta that was in place. As the Constitucionalistas successfully seized and held Santo Domingo over the initial days of the uprising, U. S. President Lyndon Johnson ordered an invasion by the U. S. military, dubbed as Operation Power Pack, stating that the lives of American citizens there needed to be protected. A factor that was arguably more involved in the decision was the fear that the Constitucionalistas were an undemocratic movement that would bring about a communist regime in the country, and this risk of "another Cuba" was something that would not be allowed.
Төрағалық
Осы кезеңде Камано Доминикан Республикасының де-факто және, мүмкін, де-юре президенті болды. Бірнеше ай бойы Конституционалисттардың күштердің біріккен әскерлеріне қарағанда аз санды және қару-жарағы нашар болғандықтан болған шайқастардан кейін, Камано мен оның жауынгерлері келісімге келісіп, осылайша Конституционалист үкіметі аяқталды. Келесі айларда жалғасып жатқан қауіп-қатерлер мен шабуылдарға, оның ішінде Сантьяго-де-лос-Кабальеростағы Матум қонақ үйіне жасалған аса зорлық-зомбылық шабуылға тап болған Камано АҚШ үкіметінің делдалымен жасалған келісімді қабылдады. Конституционалист президент Камано және оның қарсыласы, лоялист президент Антонио Имберт Баррера екеуі де 1965 жылдың 30 тамызында қызметінен кетті. Олардың орнын уақытша президент Гектор Гарсия Годой басты. Доминиканның уақытша президенті Гектор Гарсия Годой полковник Каманоны Ұлыбританиядағы Доминикан елшілігіне әскери атташе ретінде жіберді. Ол Кубалық шенеуніктермен байланысқа шығып, партизандық топ құру үшін Кубаға қашып кетті. Оның Амаури Герман Аристи басқаратын қолдау тобы болды, олар Каманоның жасақтарының Доминикан Республикасына сәтті түсуіне жағдай жасауға тиіс болды.
During this period, Caamaño was de facto and, arguably, de jure, President of the Dominican Republic. After a few months of fighting by the Constitucionalistas, who were outnumbered and outgunned by the combined forces, Caamaño and his men consented to a reconciliation agreement and thus ended the Constitucionalista government. Facing ongoing threats and attacks during the following months, including a particularly violent attack at the Hotel Matum in Santiago de los Caballeros, Camaaño accepted an agreement brokered by the United States government. Both constitucionalista President Caamaño and his rival, loyalist President Antonio Imbert Barrera, resigned from office on August 30, 1965. They were succeeded by one provisional president, Héctor García Godoy. The Dominican Provisional President, Héctor García Godoy, sent Colonel Caamaño as the Military Attache to the Dominican Embassy in the United Kingdom. While there, he was contacted by Cuban officials and he fled to Cuba to start a guerrilla group. He had a support group led by Amaury German Aristy that was expected to create the conditions for a victorious landing of Caamaño's commands in the Dominican Republic.
Өлім
1973 жылдың соңында, бірнеше жыл бойы көзге түспегеннен кейін, Каамано Доминикан президенті Хоакин Балагерді құлату мақсатымен шаруалар төңкерісін бастау үшін Азуа маңындағы Плайя Караколес жағалауына, содан кейін Орталық Кордильера тауларына шағын көтерілісшілер тобын бастап барды. Балагер үкіметі осы кезеңде қатал және жоғары орталықтандырылған болды, көптеген адамдарға Рафаэль Трухильо режимін еске түсірді, онда Балагер диктатордың марионетка президенттерінің бірі және жақын кеңесшісі болған. Балагердің қарулы күштеріне қарсы бірнеше апталық партизандық соғыс жүргізгеннен кейін және шаруалар тарапынан үлкен қолдау алмағаннан кейін, бұл топ Доминикан армиясының тактикалық шеберлігіне еңсесін тіреп, ауыр артиллерия және тіпті әуе шабуылдары қолданылған шайқаста талқандалды. Каамано жараланып, Доминикан үкіметінің күштеріне қолға түсті, содан кейін дереу атылып өлтірді. Шамамен жиырма жыл өткен соң ғана Каамано Доминикан үкіметі тарапынан елдегі заңды билікті қайта орнатуға жасаған тырыстары үшін батыр ретінде ресми түрде құрметтелді. Бүгінде Санто-Домингода Presidente Caamaño (Озама өзенінің Кариб теңізіне құятын жеріне жақын, порттың батыс жағалауымен шектесетін) аталымымен даңғыл бар. Сондай-ақ, Санто-Домингода оның құрметіне аталған метро станциясы да бар.
During late 1973, after several years staying low profile, Caamaño led the landing of a small group of rebels at Playa Caracoles, near Azua and then into the mountains of the Cordillera Central, with the purpose of starting a peasant revolution to overthrow Dominican President Joaquín Balaguer. Balaguer's government was repressive and highly centralized during this period, reminding many of the Rafael Trujillo regime in which Balaguer had been one of the dictator's puppet presidents and close advisers. After a few weeks of guerrilla war against Balaguer's regular army and not having received much interest from the peasants, this group was outmaneuvered by the Dominican Army and wiped out during a fight that included heavy artillery and even airplanes. Caamaño was wounded and captured by Dominican government forces, and then summarily executed. Some twenty years passed before Caamaño was officially honored by the Dominican government as a hero for his attempts to restore rightful government to his country. Today, there is an avenue in Santo Domingo that bears the name Presidente Caamaño (the avenue borders the western bank of the Ozama River harbor, near its outlet to the Caribbean sea). There is also a metro station in Santo Domingo named after him.