Аргентинаның 2001 жылғы экономикалық дағдарысынан кейінгі қарыз реструктуризациясы

Кіріспе

Аргентинаның қарызын қайта құру процесі 2005 жылдың 14 қаңтарында басталды және 2001 жылы ел тарихындағы ең ауыр экономикалық дағдарыстың ең төмен нүктесінде дефолтқа ұшыраған 82 миллиард АҚШ долларының 76%-ын қайта төлеуге мүмкіндік берді. 2010 жылы тағы бір қайта құрылымдамадан кейін қайта төленген облигациялардың үлесі 93%-ға жетті, бірақ наразылық білдірген облигация иелерімен даулар жалғасты. Қайта құруға қатысқан облигация иелері номиналды құнының шамамен 30%-ын төлеуге және төлемді кейінге жылдыруға келісті, содан кейін уақтылы төлемдер басталып, құндылығы жоқ дерлік облигациялардың құны да өсе бастады. Қалған 7% облигация иелеріне кейіннен талап еткеннен 25% аз төленді, бұл 2015 жылы оңшыл және АҚШ-қа жақын саясатшы Маурисио Макри билікке келгеннен кейін болды. Қайта құру процесінің бір бөлігі ретінде Аргентина келісімдерді жобалады, онда төлемдер Нью-Йорк корпорациясы арқылы жүзеге асырылып, АҚШ заңдарымен реттелетін болды. Наразылық білдірген облигация иелері Аргентинаның мемлекеттік активтерін сот арқылы алу мүмкіндігіне ие болмады. Соттар Аргентинаның келісімді өзі жасап, қабылдағысы келген шарттарды таңдағандықтан, енді бұл шарттардың ақылға сыймайтын немесе әділетсіз екенін мәлімдей алмайтынын және мемлекеттік мәртебесіне сілтеме жасау арқылы бұған қарсы тұруға болмайтынын шешті, себебі бұл шешім мемлекеттік активтерге әсер етпеді, тек Аргентина төлемдер жасағанда облигация иелерінің ешбір тобына екіншісінен артықшылық бермеуі керек екенін анықтады. Кейіннен Аргентина кейбір кредиторларға төлеуді қаласа да, сотқа бұл рұхсат бермеді, өйткені барлық кредиторларға, наразылық білдіргендерге де төлеуге мәжбүр болған жағдайда, жалпы сома шамамен 100 миллиард долларды құрап, ел Standard & Poor's компаниясы бойынша таңдап төлеуден бас тартқан мемлекет ретінде, ал Fitch компаниясы бойынша шектеулі төлеуден бас тартқан мемлекет ретінде жіктеліп, қалды. Бұл шешім Нью-Йорк заңдарымен реттелетін Аргентина облигацияларына әсер етті, ал Буэнос-Айрес және Еуропа заңдарымен шығарылған Аргентина облигацияларына әсер етпеді. Ұсынылған шешімдердің бірі – облигация иелерінен RUFO баптарын алып тастауды сұрау немесе 2014 жылдың соңында RUFO баптарының күші жойылған күшін күту. Бұқаралық ақпарат құралдары 2016 жылдың басында негізгі облигация иелеріне төлемдер жасалғаннан кейін дефолт аяқталғанын хабарласа да, Маурисио Макри президенттігі кезінде бірнеше жүз миллион долларлық төленбеген облигациялар төленбеді, бұл сот процесінің жалғасуына әкелді. 2016 жылдың қарашасында Аргентина тағы 475 миллион АҚШ долларына қосымша кредиторлармен келісімге келгенін мәлімдеді. Аргентина 2020 жылдың 22 мамырында 500 миллион долларды кредиторларға уақтылы төлемегендіктен тағы да дефолтқа ұшырады. 66 миллиард долларлық қарызын қайта құру бойынша келіссөздер жалғасуда.

Process following Argentina's Great Depression

The Argentine debt restructuring is a process of debt restructuring by Argentina that began on January 14, 2005, and allowed it to resume payment on 76% of the US$82 billion in sovereign bonds that defaulted in 2001 at the depth of the worst economic crisis in the nation's history. A second debt restructuring in 2010 brought the percentage of bonds under some form of repayment to 93%, though ongoing disputes with holdouts remained. Bondholders who participated in the restructuring settled for repayments of around 30% of face value and deferred payment terms, and began to be paid punctually; the value of their nearly worthless bonds also began to rise. The remaining 7% of bondholders were later repaid 25% less than they were demanding, after centre right and US aligned leader Mauricio Macri came to power in 2015. As part of the restructuring process, Argentina drafted agreements in which repayments would be handled through a New York corporation and governed by United States law. The holdout bondholders found themselves unable to seize Argentine sovereign assets in settlement, The courts ruled that as Argentina had itself drafted the agreement, and chosen the terms it wished to propose, it could not now claim the terms were unreasonable or unfair, and that this could not be worked around by asserting sovereign status since the injunction did not affect sovereign assets, but simply ruled that Argentina must not give preferential treatment of any group of bondholders over any other group when making repayments. Subsequently, though Argentina wanted to repay some creditors, the judgment prevented Argentina from doing so, because being forced to repay all creditors, including the holdouts, would have totaled around $100 billion. The country was therefore categorized as being in selective default by Standard & Poor's and in restricted default by Fitch. The ruling affected New York law Argentine bonds; Argentine bonds issued under Buenos Aires and European law were not affected. Proposed solutions include seeking waivers of the RUFO clause from bondholders, or waiting for the RUFO clause to expire at the end of 2014. Although the media widely reported that the default ended with payments to the principal bondholders in early 2016, during the presidency of Mauricio Macri, several hundred million dollars in outstanding defaulted bonds remained unpaid, which resulted in continuation of litigation. In November 2016 Argentina announced that it had settled with additional creditors for US$475 million. Argentina defaulted again on May 22, 2020, by failing to pay $500 million on its due date to its creditors. Negotiations for the restructuring of $66 billion of its debt continue.

Аргентинаның қаржы дағдарысы

1998-2002 жылдары Аргентина экономикасы күрт дағдарысқа ұшырады. 2001 жылдың 26 желтоқсанында Аргентина 93 миллиард АҚШ доллары көлеміндегі сыртқы қарызын төлеуден бас тартты; оның ішінде 81,8 миллиард долларға жуық облигациялар осы үш жылдық кезеңде шығарылған. Шетелдік инвестициялар елден қашып кетті және 2001 жылдан 2003 жылға дейін Аргентинаға капитал ағыны дерлік тоқтады (бірақ кейін қалпына келді). Валюта бағамы (бұрын аргентиналық песо мен АҚШ доллары арасындағы 1:1 бекітілген паритет) еркін жүзуге жіберілді, ал песо шамамен 4:1 арақатынасына дейін жылдам құнсызданып, инфляция 40% -тан асып, 2002 жылы нақты ЖІӨ 11% -ға төмендеді. Экономикалық жаңару Аргентинаға 2005 және 2010 жылдары ірі масштабты қарыз алмасу ұсынуға мүмкіндік берді; біріншісі облигациялардың 76% -ын дефолттан шығарды, ал екіншісі 91,3% құрады. Дарт 1994 жылы салықтан қашу мақсатымен АҚШ азаматтығынан бас тартты, ал Аргентинадағы оның мүдделері 2013 жылы салықтан қашу айыптарының ортақ тақырыбына айналды. 1990 жылдары Италия азаматтары аргентиналық облигацияларға ең ірі шетелдік жеке инвесторлар тобына айналды, олардың елдеріндегі банктер 14 миллиард долларлық облигация сатып алып, содан кейін оларды шамамен жарты миллион инвесторға қайта сатты; көпшілігі бірінші алмасудан бас тартты, бірақ екіншісін қабылдады.

Негізгі және ұстап қалу проблемасы

Аргентинаның облигация иелері борыштың толық номиналын қайтаруды талап етті. Облигацияларды ұстаушылардың арасында 2001 жылғы дефолттан кейін екінші деңгейдегі нарықта облигациялардың жалпы құнынан 1,3 миллиард АҚШ долларын центтерге сатып алған «көбелектер» қоры болды. Сондай-ақ, «көбелектер» қоры Аргентина облигацияларына қарсы үлкен көлемдегі несиелік дефолт своптарына (CDS) ие болды. Бұл Аргентинаға қарсы дефолтты ғана емес, сонымен қатар облигациялардың құнын төмендетуге қосымша ынталандыру болды, себебі CDS облигациялардың құны өте төмендегенде жоғары төлем мөлшерін беретін еді. Осыған ұқсас стратегияны бұрын Перу мен бірқатар африкалық елдерге қарсы, сондай-ақ АҚШ-тың өзіндегі корпорацияларға қарсы, мысалы, Delphi Automotive, Пол Сингердің Elliott Management Corporation компаниясына 2008 жылғы дағдарыс кезінде корпоративтік облигациялар бойынша 3000%-дан астам сыйақы төлеуге мәжбүр еткен. NML Capital Limited, осы даудың Кайман аралдарында тіркелген негізгі «көбелектер» қоры, Сингерге де тиесілі. NML 2014 жылға дейін екінші деңгейдегі нарықта 832 миллион долларлық облигациялар үшін 49 миллион доллар төледі. Оның лоббистік тобы, American Task Force Argentina, Аргентина облигацияларын қайта құрылымдауға бағытталған күш-жігердің ең көрнекті және жақсы қаржыландырылған қарсыласы болып табылады, АҚШ конгрессмендеріне лоббилеуге 7 миллион доллардан астам жұмсады және олардың бірнешеуіне ең ірі үгіт-насихат беруші болды; ең көрнектісі, Батыс жарты шардың бұрынғы кіші комитетінің төрағасы Конни Мак IV (R FL), 2012 жылы Аргентинаны сол жылы Сенатқа ұсынысын жоғалтқанға дейін NML-ге 2 миллиард долларға жуық төлеуге мәжбүрлеу үшін жобаланған заң жобасының негізгі демеушісі болды. 2013 жылдың тамызында Аргентина үкіметі АҚШ апелляциялық сотында жеңіліп, осы ұстап қалушыларға толық номиналды соманы қайтару керектігін естіді. Алайда, Еуропалық соттар Аргентинаны тең шарттар туралы ережеге сүйене отырып қолдады. 2013 жылдың 27 тамызында 2010 жылғы swap-қа ұқсас шарттармен қалған ұстап қалушыларға үшінші қарызды қайта құрылымдау ұсынысы жарияланды. Алайда, «көбелектер» қорларының толық номиналды талаптарымен келісу Аргентина үшін қиын, себебі «көбелектер» қорларының иелігіндегі облигациялар жалпы соманың шағын бөлігін құраса да (1,6%), мұндай келісім келісімнің «болашақтағы ұсыныстар бойынша құқықтар» (RUFO) шарты бойынша ұқсас шарттарда төленуді талап ететін басқа облигация иелерінен сотқа шағымдануға әкеп соғар еді, бұл келісімді барлық облигация иелеріне толық төлеуге мүмкіндік беру арқылы тиімді түрде бұзып, қазіргіге қарағанда 120 миллиард долларға дейін асып түсетін төленбес міндеттемелерді тудырар еді. Нәтижесінде, Аргентина халықаралық борыштық нарықтарда қаржы таба алмады, өйткені жиналған ақша ұстап қалушылардың сот процестерінде тәркіленіп қалады деп қорқады; олардың ел тәуекелінің қарыз алу шығындары премиясы 10%-дан астам, салыстырмалы елдерге қарағанда әлдеқайда жоғары. Нәтижесінде Аргентина орталық банк резервтерінен қарыздарды төлеп келеді, долларды бөлшек саудада сатып алуға тыйым салды, импортты шектеді және компанияларға шетелде ұсталған ақшаны отанға қайтаруды тапсырды. Дегенмен, 2003 және 2012 жылдар аралығында Аргентина жалпы сомасы 173,7 миллиард доллар болатын қарызды төледі, оның 81,5 миллиард доллары облигация иелері, 51,2 миллиард доллары – ХВҚ және Дүниежүзілік банк сияқты көпжақты несие берушілер және 41 миллиард доллары – Аргентинаның мемлекеттік мекемелері. Осыған сәйкес, шетел валютасында (негізінен доллар мен еврода) көрсетілген мемлекеттік сыртқы қарыз 2002 жылғы ЖІӨ-нің 150%-ынан 2013 жылы 8,3%-ға дейін төмендеді. 2005 жылдың қаңтар айында Аргентина үкіметі зардап шеккен облигация иелеріне бірінші рет қарызды қайта құрылымдауды ұсынды; осылайша дефолттағы облигациялардың 76%-ы (62,5 млрд АҚШ доллары) айырбасталды және дефолттан шығарылды. Биржа ұзақ мерзімді номиналды, квази-паритетті және дисконттық облигацияларды ұсынды – соңғысы едәуір төмен номиналды құнмен (түпнұсқаның 25-35%). Аргентинаның облигациялық нарығының басым бөлігі одан кейін ЖІӨ-ге байланысты облигацияларға негізделді, ал шетелдік және отандық инвесторлар жаңа өсім жағдайында рекордтық кіріс жинады. Бұл оқиғалардан кейін Аргентинаның облигацияларына ең ірі инвесторлардың бірі Венесуэла болды, ол 2005-2007 жылдар аралығында Аргентинаның қайта құрылымдалған облигацияларына жалпы сомасы 5 миллиард доллардан астам сатып алды. 2001-2006 жылдар аралығында Венесуэла Аргентинаның борышын ең көп сатып алған ел болды. Варгасты сынағандар оның Аргентина облигацияларын алмастыру арқылы 1 миллиард долларлық «жасырын келісім» жасағанын, бұл оның Чавеспен достығының белгісі екенін айтты. Financial Times АҚШ-тағы қаржы аналитиктерімен сұхбаттасып, банктер облигацияларды қайта сатудан пайда тапқанын, ал Венесуэла үкіметі пайда таппағанын мәлімдеді. Президент Нестор Киршнер 2005 жылдың 15 желтоқсанында ХВҚ-қа қалған барлық борышты бір төлеммен, 9,81 миллиард АҚШ доллары көлемінде жабу ниетін жариялады, бастапқы жоспар бойынша жыл соңына дейін орындалуы тиіс еді (ұқсас қадамды Бразилия екі күн бұрын жариялаған, және екі шараның үйлестірілгені түсінілді). Киршнер басқаруымен Аргентина ХВҚ-ға қарызын 2003 жылдан бастап 15,5 миллиард доллардан азайтып үлгерген.

Upon default, Argentina's bondholders sued to be repaid 100% of their bonds' face value. Among the bondholders were vulture funds, who had speculatively acquired US$1.3 billion of the bonds' total value on the secondary market for cents on the dollar after the 2001 default. Vulture funds also owned a large quantity of credit default swaps (CDS) against Argentine bonds. This created a further incentive to not only trigger a default against Argentina; but also to undermine the value of the bonds themselves, as the CDS would pay out at a higher rate if the defaulted bonds decline to extremely low values. A similar strategy had been successfully pursued previously by vulture funds against Peru and a number of African nations, as well as against corporations in the United States itself, such as Delphi Automotive, which was forced to pay Paul Singer's Elliott Management Corporation a return of over 3,000% on corporate bonds defaulted during the 2008 recession. NML Capital Limited, the Cayman Islands based principal vulture funds in this dispute, is also owned by Singer. NML paid $49 million in the secondary market for bonds worth $832 million by 2014. Its lobbying group, American Task Force Argentina, is the most prominent and best financed opponent of Argentine bond restructuring efforts, spending over $7 million lobbying U. S. Congressmen and becoming the top campaign contributor to a number of these; the most prominent, former Western Hemisphere Subcommittee Chair Connie Mack IV (R FL), became the main sponsor of a bill in 2012 designed to force Argentina to pay NML nearly $2 billion before losing his Senate bid that year. In August 2013, the Government of Argentina lost a U. S. appeals court case and was told it had to repay the full face value amount to these holdouts. Courts in Europe have backed Argentina on the basis of the equal terms clause, however. A third debt restructuring offer to remaining holdouts on similar terms to the 2010 swap was announced on August 27, 2013. However, meeting vulture funds' full face value demands is problematic for Argentina, because although bonds held by vulture funds are a small share of the total (1.6%), such a settlement would lead to lawsuits from other bondholders demanding to be paid on similar terms under the agreement's "rights upon future offers" (RUFO) clause, effectively unwinding the settlement by allowing all bondholders payment in full, and creating an unaffordable liability of up to $120 billion more than at present. As a result, Argentina has still not been able to raise finance on the international debt markets for fear that any money raised would be impounded by holdout lawsuits; their country risk borrowing cost premiums remain over 10%, much higher than comparable countries. Consequently, Argentina has been paying debt from central bank reserves, has banned most retail purchases of dollars, limited imports, and ordered companies to repatriate money held abroad. Nevertheless, between 2003 and 2012 Argentina met debt service payments totaling $173.7 billion, of which 81.5 billion was collected by bondholders, 51.2 billion by multilateral lenders such as the IMF and World Bank, and 41 billion by Argentine government agencies. Public external debt denominated in foreign currencies (mainly in dollars and euros) accordingly fell from 150% of GDP in 2002 to 8.3% in 2013. In January 2005, the Argentine government offered the first debt restructuring to affected bondholders; nearly 76% of the defaulted bonds (US$62.5 billion) were thus exchanged and brought out of default. The exchange offered longer term par, quasi par, and discount bonds—the latter with a much lower nominal value (25–35% of the original). The majority of the Argentine bond market thereafter became based on GDP linked bonds, and investors, both foreign and domestic, netted record yields amid renewed growth. One of the largest single investors in Argentine bonds following these developments was Venezuela, which bought a total of more than $5 billion in restructured Argentine bonds from 2005 to 2007. Between 2001 and 2006, Venezuela was the largest single buyer of Argentina's debt. People who criticize Vargas have said that he made a $1 billion "backroom deal" with swaps of Argentine bonds as a sign of his friendship with Chavez. The Financial Times interviewed financial analysts in the United States who said that the banks profited from the resale of the bonds; the Venezuelan government did not profit. President Néstor Kirchner on December 15, 2005, announced his intention of liquidating all the remaining debt to the IMF, in a single payment of US$9.81 billion, initially planned to take place before the end of the year (a similar move had been announced by Brazil two days before, and it is understood that the two measures were to be coordinated). Argentina under the Kirchner administration had already reduced its debt to the IMF from $15.5 billion in 2003

Төлем 2006 жылы төленуге тиіс қарыздық төлемдерді (5,1 миллиард доллар), 2007 жылы (4,6 миллиард доллар) және 2008 жылы (432 миллион доллар) жоюға мүмкіндік берді. Бұл төлем Аргентинаның мемлекеттік қарызының жалпы сомасының 8,8%-ын құрады және Орталық банк резервтерін үштен бір бөлігіне дейін азайтты (28 миллиард доллардан 18,6 миллиард долларға дейін). Ресми хабарламаға сәйкес, бұл сондай-ақ шамамен бір миллиард долларлық пайызды үнемдеді, бірақ нақты үнемдеу 842 миллион долларды құрады (өйткені BIS-те сақталған резервтерге дейін пайыз төленген). Экономика министрлігі 2005 жылдың маусымында Аргентинаның мемлекеттік қарызының жалпы сомасы қайта құрылымдау процесінің нәтижесінде 63,5 миллиард долларға төмендегенін, 126,5 миллиард долларды құрағанын хабарлады; оның 46%-ы долларда, 36%-ы песода және 11%-ы евро мен басқа валюталарда көрсетілген. ХВҚ қарызының толық төленуі және бірнеше басқа түзетулердің нәтижесінде 2006 жылдың қаңтарында жалпы сома одан әрі 124,3 миллиард долларға дейін төмендеді; 2005 жылы айырбасталмаған облигациялар 23,4 миллиард долларды құрады, оның 12,7 миллиарды мерзімі өткен. Орталық банк резервтері 2006 жылдың 27 қыркүйегінде төлемге дейінгі деңгейін басып өтті. Ұқсас келісім сегіз жылдан кейін кредитор елдердің Париж клубымен (ұстап қалушылар ұстаған облигациялардан басқа Аргентинаның әлі де дефолттағы соңғы қарызы) қарызды өтеуге қатысты, жалпы сомасы 9 миллиард доллар, соның ішінде айыппұлдар мен пайыздық төлемдерді қамтиды.

Екінші борышты айырбастау: борышты айырбастау қайта ашылды (2010)

2010 жылдың 15 сәуірінде 2005 жылғы облигациялардың айырбастау бағдарламасынан бас тартқан облигация иелері үшін борыш айырбастау қайта ашылды; олардың 67% айырбастауды қабылдады, ал 7% қарсылық көрсетті. және Аргентинаның қайта құрылымдалған борышы бойынша болашақ төлемдерді тоқтатуға сот арқылы талап қойып, ынтымақтастық көрсеткен кредиторларға қарағанда артықшылықты жағдайға ие болуға тырысты. 2010 жылдың сәуірінде басталған айырбастауға шамамен 12,86 миллиард АҚШ доллары сомасындағы жарамды борыш ұсынылды; бұл қарсылық көрсеткен облигация иелеріндегі облигациялардың 69,5% құрады. Екі борыштық айырбастау барысында сегіз түрлі юрисдикцияда жеті әртүрлі валютада барлығы 152 түрлі облигация шығарылды. 2010 жылғы қайта ашылу нәтижесінде қайта құрылымдалған борыштың жалпы сомасы 92,6% жетті (2005 жылғы бастапқы облигациялардың айырбастау бағдарламасы 2001 жылдан бері дефолтқа түскен Аргентинаның мемлекеттік борышының 76,2% құрады). 2010 жылғы борыш айырбастауының соңғы төлемі 11 тамызда жасалды, ал 14 мамырда жабылған және 17 мамырда төленген алғашқы траншқа қатыспаған облигация иелері үшін. президенттік ұшақ және ARA Libertad. Бірақ бұл тәсіл сәтті болмады. Бондарын ұстап тұрған облигация иелері көп ұзамай, бірқатар мемлекеттік иммунитет заңдарына байланысты АҚШ юрисдикциясындағы Аргентина активтерін тәркілеу арқылы сот шешімдерін орындау мүмкін еместігін анықтады. NML компаниясының шағымы бойынша Ұлыбританияның төменгі соты Аргентинаның мемлекеттік иммунитетіне ие екенін анықтады. 2011 жылға дейін Эллиотт істі Ұлыбританияның Жоғарғы сотына апелляциялады, ол Эллиотттің Ұлыбританиядағы Аргентина мүлкін тәркілеуге тырысуға құқылы екенін шешті.

Ұстаздар "салық төлеу" шарттарын орындауға құқылы

Бондарын ұстап тұрған бондодержательдердің келесі қадамының негізі Аргентинаның экономикалық тарихынан және ішінара Аргентина үкіметі таңдаған заң тілінен туындады. Аргентина тарихи тұрғыдан тұрақсыз болғандықтан, инвесторларды Аргентинаның юрисдикциясына бағынған Буэнос-Айресте облигациялар сатып алуға көндіру қиын болар еді, себебі сыртқы инвесторлардың көпшілігі Аргентина соттарына өз үкіметтеріне қарсы облигацияларды орындауға сенбеді. Осы ой Аргентинаны 1976 жылдың 20 сәуірінде облигациялар шығаруды АҚШ заңдарымен Нью-Йоркке көшіруге мәжбүр етті, кейінгі облигациялар эмиссиясының көп бөлігі де осылай жасалды. Облигациялар Аргентинаның АҚШ-тағы адвокаттары Нью-Йорк штатының заңдарына сәйкес жасаған "Фискалдық агенттік келісімі" арқылы шығарылды. Фискалдық агенттік келісімі Аргентинаның облигациялар бойынша төлемдерді сенімгерлік банк, "The Bank of New York Mellon" арқылы жүзеге асыруын талап етті, яғни АҚШ соттарының бұл тарапқа тыйым салу туралы шешім шығаруға құқығы болды. Фискалдық агенттік келісімінде Аргентинаның адвокаттары стандарттық pari passu ережесін қосты, бірақ ұжымдық шаралар туралы ережені қосуды ұмытты. Pari passu – бұл тең басымдық немесе тең қарастыруды білдіретін термин, ал ұжымдық шаралар туралы ереже жеткілікті мөлшердегі бондодержательдер келіссе, кез келген ұстап тұрғандарды ұсынылған шарттарды қабылдауға міндеттейтін еді. Нәтижесінде, ұстап тұрғандар Аргентинаны 2005 немесе 2010 жылғы қайта құрылымдау шарттарын қабылдауға мәжбүрлей алмаса да, NML pari passu ережесін Аргентинаны барлық бондодержательдеріне (NML-ді қоса) немесе ешқайсысына төлем жасауды таңдауға мәжбүрлеу үшін пайдалана алатынын түсінді. Сондықтан NML Capital Аргентинаға АҚШ-тың Нью-Йорк оңтүстік округінің аудандық сотына (яғни, федералды сотқа) шағым түсірді, бұл соттың құзыреттілігіне, сондай-ақ Фискалдық агенттік келісіміндегі форумды таңдау және қолданылатын заң туралы ережелерге сүйенді.

Pari passu сот ісі

Федералды округ сотының судьясы Томас П. Гриза бұл істі қарауға тағайындалды. Маңызды pari passu термині бұрын Нью-Йорк штатының соттарының жарияланған шешімінде түсіндірілмеген, бірақ АҚШ федералдық азаматтық процессуалдық кодексінде федералды округтік соттың істі бастапқыда онда басталмаса, тікелей штаттық сотқа беруіне мүмкіндік жоқ. (Алайда, егер NML Capital Аргентинаны Нью-Йорк штатының сотында сотқа тартса, Аргентинаның бұл істі федералдық сотқа "ауыстыру" мүмкіндігі болар еді.) Оның орнына, округтік сот Erie Railroad Co. v. Tompkins (1938) ісіне сәйкес, Нью-Йорк штатының соттары бұл шартты қалай түсіндіретінін болжауға тиіс болды, яғни Нью-Йорк штатындағы келісім-шарт құқығының жалпы принциптерін қолдану арқылы, Нью-Йорк апелляциялық соты мен Нью-Йорк жоғарғы сотының шешімдерінде баяндалғандай. Округтік сот NML Capital пайдасына шешім шығарды және Аргентина мен облигациялық сенімгерге қарсы кең ауқымды тұрақты тыйымдар салды. АҚШ-тың екінші апелляциялық округі (Нью-Йорк штатының юрисдикциясындағы федералдық апелляциялық сот) округтік соттың түсіндірмесін растады, бірақ Нью-Йорк штатының заңын қатысты мәселе бойынша шешім шығару үшін Нью-Йорк апелляциялық сотына растау үшін өзінің дискрециялық құқығын пайдаланбады. 2012 жылғы 26 қазанда жарияланған екінші округтің шешімінде (аға округ судьясы Баррингтон Дэниелс Паркер, кішінің қолы қойылған) Аргентинаның 1994 жылғы Фискалдық агенттік туралы келісімнің 1(c) тармағы былай делінген:

Қағаздар Республиканың тікелей, талапқа байланыссыз, кепілсіз және бағынышты емес міндеттемелерін құрайды және әрқашан өзара тең дәрежеде болады, ешқандай артықшылықсыз. Қағаздар бойынша Республиканың төлем міндеттемелері әрқашан оның барлық басқа қазіргі және болашақ кепілсіз және бағынышты емес сыртқы қарыздарымен кемінде тең болады. Екінші округ бұл шартты Нью-Йорк заңына сәйкес түсіндіріп, «Pari Passu шартының екі сөйлемді біріктіру арқылы FAA облигация иелерін формалды бағыныстан ғана емес, басқа да кемсітушіліктерден қорғау ниетін білдірді: басқа жоғары борышты шығару (бірінші сөйлем) және басқа төлем міндеттемелеріне басымдық беру (екінші сөйлем)». Апелляциялық соттың шешімі теріс болды және 26 наурызда толық құрамның қайта қарауы туралы өтініш қабылданбады. 2013 жылғы 23 тамызда екінші округ (судья Паркердің де қолы қойылған) төменгі соттың тұрақты тыйымдардың ауқымын нақтылайтын соңғы шешімін растады. Сот пікірінің басында Аргентина Нью-Йорк заңдарының артықшылықтарын пайдалану үшін есептелген тәуекелге барып, енді Нью-Йорк заңдарының жауапкершілігін де көтеруге тиіс екенін айтты: «Облигациялардың сатуын жақсарту үшін Аргентина сатып алушыларға бірқатар уәделер берді». АҚШ Жоғарғы Соты Аргентинаның сертификат беру туралы өтініштерін 2013 жылғы 7 қазанда және 2014 жылғы 16 маусымда бірнеше рет қабылдамады, бұл АҚШ Жоғарғы Сотының екінші округтің шешімдерінен Аргентинаның апелляциясын тыңдаудан бас тартқанын білдірді. 16 маусымда қабылданбаған өтініште екі мәселе көтерілді: (1) мемлекеттік иммунитет және (2) екінші округтің бұл мәселені Нью-Йорк апелляциялық сотына растау үшін жібермей, төменгі соттың «Эри болжамын» растау туралы шешімі. Сол күні тыйым салуды қайта қараудан бас тартқан АҚШ Жоғарғы Соты Аргентина Республикасы мен NML Capital, Ltd. ісі бойынша судья Гризаның бүкіл әлемдік ашу бұйрығын растады.

The Securities will constitute direct, unconditional, unsecured and unsubordinated obligations of the Republic and shall at all times rank pari passu without any preference among themselves. The payment obligations of the Republic under the Securities shall at all times rank at least equally with all its other present and future unsecured and unsubordinated External Indebtedness. The Second Circuit interpreted this clause under New York law and concluded "that in pairing the two sentences of its Pari Passu Clause, the FAA manifested an intention to protect bondholders from more than just formal subordination the two sentences protect against different forms of discrimination: the issuance of other superior debt (first sentence) and the giving of priority to other payment obligations (second sentence)." The decision of the appeals court was adverse and a motion for rehearing by a full panel was denied on March 26. On August 23, 2013, the Second Circuit (in another opinion also signed by Judge Parker) affirmed the lower court's latest ruling clarifying the scope of the permanent injunctions. The court implied at the start of its opinion that since Argentina had taken a calculated risk to enjoy the benefit of New York law (i. e., a lower interest rate), it now had to bear the burden of New York law as well: "In order to enhance the marketability of the bonds, Argentina made a series of promises to the purchasers." The United States Supreme Court repeatedly denied Argentina's petitions for certiorari, on October 7, 2013, and June 16, 2014, meaning that it was effectively refusing to hear Argentina's appeals from the Second Circuit's decisions. The petition denied on June 16 had presented two issues: (1) sovereign immunity and (2) the Second Circuit's decision to simply affirm the trial court's Erie guess as opposed to exercising the option to certify that issue to the New York Court of Appeals. On the same day it denied to review the injunction, the U. S. Supreme Court affirmed Judge Griesa's worldwide discovery order in Republic of Argentina v. NML Capital, Ltd.

Нью-Йорк пен Аргентинада операциялары бар Citigroup екі елдің заңдарына сәйкес болуға тиіс болғандықтан, халықаралық құқық қақтығысының ортасында қалды. Сот банкке кейбір борыш иелеріне төленген пайыздарды төлеуге уақытша жеңілдік берді, бірақ Аргентина облигацияларын қызмет көрсетуді жалғастыру үшін барлық борыш иелеріне толық төлем қажеттігі Аргентина борыштарын қызмет көрсету операцияларын тоқтату туралы шешімге әкелді, егер заңдық көмек көрсетілмесе.

Қаржылық жауаптар

Ірі банктер, инвесторлар және АҚШ Қаржы министрлігі федералды соттардың шешімдеріне қарсылық білдіріп, облигация иелері мен басқалар үшін туындауы мүмкін шығындарға, сондай-ақ облигация нарықтарындағы бұзылыстарға алаңдаушылық танытты. JPMorgan Chase компаниясының Латын Америкасы зерттеулері жөніндегі директоры Владимир Вернинг "қарға құстарындай қорлар" АҚШ-тың өзінде "төлем жүйесін тоқтатуға тырысып жатыр" деп мәлімдеді, бұл "Нью-Йорк юрисдикциясында бұрын-соңды болмаған" жағдай. Аргентинаның халықаралық облигация төлемдерін жүзеге асыратын Bank of New York Mellon банкінің өкілі Кевин Хайн бұл шешімнің "кредит нарықтарында мазасыздық тудырады және сот процестерінің тізбегіне әкеледі, бұл тыйым салудың күтілген нәтижесіне кері" екенін айтты. Сингердің Elliott хедж-фондының 15 банк мүшесінің бірі болып табылатын ISDA, 1 тамызда Сингерге және тағы бір қарға құстарындай қор талапкері Aurelius Capital-ге 1 миллиард доллар көлемінде CDS сақтандыру төлемін жасады.