Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бетховеннің фортепиано сонатасы, 1801-02 жылдары жазылған
Piano sonata by Beethoven, composed 1801 02
Людвиг ван Бетховеннің фортепиано сонатасы №16, G мажорлы, Op. 31, №1, 1801 және 1802 жылдар аралығында жазылған. 1803 жылы Op. 31 ретінде жарияланған фортепиано сонаталарының триосының бірінші шығармасы ретінде нөмірленгенімен, Бетховен оны Op. 31 №2, «Дауылды сонатадан» кейін аяқтаған. Бетховен классикалық музыка стиліне наразы болып, музыкалық композиция мен стильдің жаңа бағытын ұстанды. Op. 31 шығармалары – Бетховеннің өзін таныстыру үшін қабылдаған жаңа және дәстүрлі емес идеяларының алғашқы мысалдары. Мысалы, бірінші бөлімде, көптеген сонаталық аллегро формаларында экспозицияның екінші тақырыбы басым болса, мұнда екінші тақырып B мажор және B минор, бастапқы тональдылықтың медиантында дыбысталады. Бетховен кейіннен медиантты және субмедиантты мажор тональдылықтағы сонаталық форманың басты бөлімдері үшін, мысалы, Вальдштейн және Хаммерклавир сонаталарының бірінші бөлімдерінде, Архгерцог триосында, үштік концертте және он үшінші скрипкалық квартетінде, сондай-ақ жетінші симфонияның финалында қолдануды жалғастырды. Бұл шығармалар Бетховеннің 1802 жылғы «Хейлигенштадт өсиетінен» кейін жазылған. Бұл соната жеңіл және сергінек, оның бөлімдерінде әзіл-қалжың мен иронияға толы. Сыншылар Op. 31 шығармалары кейінірек, толыққанды шығармаларында көрінетін ерекше «бетховендік» стильді көрсетеді дейді.
Ludwig van Beethoven's Piano Sonata No. 16 in G major, Op. 31, No. 1, was composed between 1801 and 1802. Although it was numbered as the first piece in the trio of piano sonatas which were published as Opus 31 in 1803, Beethoven actually finished it after the Op. 31 No. 2, the Tempest Sonata. Due to his dissatisfaction with the classical style of music, Beethoven pledged to take a new path of musical composition and style. The Opus 31 works are the first examples of the new and unconventional ideas Beethoven adopted in an attempt to make a name for himself. For example, in the first movement, unlike most sonata allegro forms in which the second theme of the exposition is dominant, the second theme is in B major and B minor, the mediant of the original key. Beethoven would later continue to use the mediant and submediant as expositional goals for major key sonata form movements, such as the first movements of the Waldstein and Hammerklavier sonatas, the Archduke trio, the triple concerto and the thirteenth string quartet, as well as the finale to the seventh symphony. These pieces were written after Beethoven's Heiligenstadt Testament of 1802. This sonata is light and breezy and has touches of humour and irony in its movements. Critics say that the Opus 31 works show a more pronounced "Beethovenian" sense of style that will become more evident in later, mature works.
Құрылымы
Соната үш бөлімнен тұрады. Көрсетілімнің орташа ұзақтығы шамамен 20 минутты құрайды.
The sonata consists of three movements. A typical performance lasts about 20 minutes.
Аллегро жиiлiк
Бірінші бөлім жанды түрде басталады. Күлкілі басты тақырып шапшаң, он алтыдан бірлік ноталардан тұратын кезеңдермен және екі қол бір уақытта ойнай алмайтынын көрсететін, дікілдеп жазылған аккордтармен толы. Экспозициядағы екінші тақырып B мажор және B минор арасында кезектеседі; мұндай тональдық ауысу кейінірек Бетховеннің шығармашылығында жиі кездесетін болды.
The first movement begins in an animated fashion. The humorous main theme is littered with brisk, semiquaver passages, and chords written in a stuttering fashion, suggesting that the hands are unable to play in unison with one another. The second subject in the exposition alternates between B major and B minor; this tendency to alternate between keys became typical later in Beethoven's career.
Адапсиялық
Ұзақ, созылған трельдер мен ойлы үзілістерге толы C мажордағы екінші бөлім – ең сезімтал бөлім. "Hammerklavier" сонатасының "Adagio"-сы мен 32-ші сонатаның екінші бөлімінен басқа, бұл Бетховеннің фортепианолық сонаталарындағы ең ұзақ баяу бөлім, ол шамамен 11 минутқа созылады. Көптеген көрнекті пианистердің (мысалы, Эдвин Фишер мен Андрас Шиффтің) пікірінше, бұл бөлім 19 ғасырдың басында Бетховеннен гөрі әлдеқайда танымал болған итальяндық опера мен Бетховеннің замандастарының пародиасы болып табылады. Шифф бұл теорияны осы соната бойынша өткізген шеберлік класында түсіндірді; ол Бетховенге ешқандай жараспайды, себебі ол экономды емес, тым ұзақ, бәрі артық безендірілген, "арзан әсерге ұмтылған көрмелі каденциялармен" және белканто стиліндегі элементтермен, ырғақтармен толтырылған (олар туралы Шифф "өте әдемі, бірақ Бетховеннің мінезіне жат" деді).
With long, drawn out trills and reflective pauses, the second movement in C major is the more sentimental movement. Apart from the Hammerklavier Sonata'''s Adagio'' and the 32nd sonata's second movement, this is the longest slow movement in the piano sonatas of Beethoven, lasting around 11 minutes. According to many great pianists (e. g. Edwin Fischer and András Schiff), this movement is a parody of Italian opera and Beethoven's contemporaries, who were much more popular than Beethoven at the beginning of the 19th century. Schiff explained this theory in his master class of this sonata; he said it is totally uncharacteristic of Beethoven because it is not economical, it is incredibly long, everything is too much ornamented, it is filled with "show off cadenzas ( ) who are trying to make a cheap effect" and bel canto like elements and rhythms (on them Schiff said "it's very beautiful, but it's alien to Beethoven's nature").
Рондо
Соңғы бөлімнің мінезі бірінші бөлімге ұқсас: жеңіл, құлшыныспен толы және жастық. Мұнда бір қарапайым мотив тұтас шығарма бойында өзгертіліп, әшекейленіп, синкопаланып, түрлендіріледі. Ұзақ соқпайтын Adagio бөлімінен кейін, шығарма Presto coda-мен аяқталады.
The last movement is similar in character to the first movement: light, enthusiastic, and youthful. Here, a single simple theme is varied, ornamented, syncopated, modulated throughout the piece. After a brief Adagio section, the piece ends with a Presto coda.