Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Өмірбаян
Де Виви Франциядағы Пернес-ле-Фонтен қаласында дүниеге келген. Оның жастық шағы классикалық шығармаларға деген құштарлығынан басқа ерекше емес еді. Клуб алғашқы отырысын 1881 жылғы 23 қазанда Сент-Этьендегі 1 rue des Arts мекенжайында өткізді. Мекенжай клуб мүшесі А. Юржонның үйі болды және клуб 1882 жылғы 11 наурызда префектурада жаңа ұйым ретінде тіркелген кезде ресми мекенжайына айналды. Де Вивидің жағдайы жақсы болғанын көрсететін дерек – клуб ережесінде мүшелікке тек әуесқойларға ғана рұқсат берілді, бұл қарапайым жұмысшыларды мүшелікке қабылдамауды білдірді. Жазушы Жан-Пьер Бод жасаған есептер де осыны растайды. Де Виви қиындыққа тап болғанын, бірақ сонымен бірге қысылып қалғанын сезінді: ол берілісті төмендетсе, тегіс жерде баяу жүретін болар еді. Ал қазіргі берілісте ол төбелерге жеткілікті жылдамдықпен көтеріле алмайтын еді. Британдықтар артқы дөңгелекте жасырылған эпициклдік және планетарлық берілістерді ұнатты. Де Виви дерайлерді ойлап тапты. Алғашқы үлгісінде екі тізбекті дөңгелек болды, тізбекті қолмен бір дөңгелектен екіншісіне көшіру қажет еді. Содан кейін ол тізбекті дөңгелектердің екі жұбын сол жаққа орнатты. Бұл комбинация оған төрт жылдамдық берді. 1901 жылы Velocio өзінің өнертабысын ағылшын Whippet велосипедінің төрт жылдамдықты Proteon берілісімен біріктірді, ол екі бөлікке бөлінген тізбекті дөңгелекті пайдаланды. Педальдерді кері айналдыру тізбекті дөңгелектің екі жартысын ашты. Содан кейін құлыптар оларды төрт позицияның бірінде бекітті. Де Вивидің бұл жетістігі 1906 жылы "Cheminot" моделіндегі алғашқы дерайлерде көрінді. Ол патент алмай, велосипед өнерін өзгертетін өнертабысынан көп пайда таппады. Де Вивидің Британияда бұрыннан бар нәрсені ойлап тапқаны және дерайлерді ғана танымал еткені айтылады. Дәстүрлі велосипедшілер оның берілісін бағаламады. Тур де Франс ұйымдастырушысы Анри Дегранж оларды L'Auto журналында тек мүгедектер мен әйелдерге ғана лайықты деп сынады. Де Виви өнертабысын қорғады және әр таңертең Республика төбесіне шығып, басқа велосипедшілерді озудан ләззат алды. 1902 жылы Францияның Туринг клубы әйел велосипедші Марта Гессе қатысқан сынақ ұйымдастырды, Гессе үш жылдамдықты дерайлермен жабдықталған Gauloise велосипедімен жүрді. Гессе Турмалет төбесін аяғын жерге тигізбей өткен төрт велосипедшінің бірі болды. Дегранж былай деп жазды: "Мен бұл сынақты құптасам да, өзгермелі берілістердің тек 45 жастан асқан адамдарға арналғанын ойлаймын. Бұлшық етіңнің күшімен жеңіске жеткенің дұрыс емес пе? Біз жұмсарып барамыз. Келіңдер, жігіттер, бұл сынақ ата-бабаларымыз үшін керемет демонстрация болды делік! Ал маған берік беріліс беріңдер!" Де Вивидің өнертабысы Сент-Этьендегі өнер және өнеркәсіп мұражайында сақталады. Оның досы Альберт Раймонд идеяны дамытып, Cyclo Gear компаниясын құрды. Раймонд, Виви сияқты, төбелі жолдарда жүруді ұнатты.
De Vivie was born at Pernes les Fontaines, France. His youth was unremarkable except for a love for the classics. The club held its first meeting at 1 rue des Arts, St Étienne, on 23 October 1881. The address was the home of a member, A. Jourjon, and became the club's address when it was registered as a new organisation at the préfecture on 11 March 1882. Evidence that de Vivie was a reasonably prosperous man is shown in a club rule that allowed membership only to amateurs, a definition which excluded ordinary working men. Further evidence is the writer Jean Pierre Baud's calculation that a bicycle cost 200 francs or 56 times the daily wage of an everyday worker. De Vivie felt challenged but also trapped: if he lowered his gear, he would go slower on the flat. But on the gearing that he had, he could not climb hills fast enough either. British thinking favoured epicyclic and planetary gears, concealed in the rear hub. De Vivie created the derailleur. His first had two chain wheels; the chain had to be lifted by hand from one to the other. He then placed two chain wheels on the left side. The combination gave him four gears. In 1901 Velocio combined his invention with the four speed proteon gear of the English Whippet, which used a split chain wheel. Pedalling backwards made the two halves of the chain wheel open. Pawls then secured them in one of four positions. De Vivie's development appeared in his Cheminot in 1906, the first derailleur. He overlooked taking out a patent and made barely any money from an invention which changed cycling. It has been said that de Vivie invented something which already existed, in Britain, and simply made the derailleur better known. Traditional cyclists did not appreciate his gears. The organiser of the Tour de France, Henri Desgrange, dismissed them in L'Auto as fit only for invalids and women. De Vivie campaigned for his invention and rode every morning up the col de la République for the joy of passing riders without them. The Touring Club de France organised a challenge in 1902 in which a female rider, Marthe Hesse, participated riding a Gauloise with a three speed derailleur. Hesse was one among only four riders crossing the Tourmalet without setting foot to the ground. Desgrange, though, wrote:
"I applaud this test, but I still feel that variable gears are only for people over 45. Isn't it better to triumph by the strength of your muscles than by the artifice of a derailleur? We are getting soft. Come on fellows. Let's say that the test was a fine demonstration for our grandparents! As for me, give me a fixed gear!" De Vivie's invention is in the museum of art and industry at St Étienne. His friend, Albert Raimond, developed the idea and started the Cyclo gear company. Raimond, like Vivie, was fond of hilly rides.
Шағын дөңгелектерді қорғау
Де Виви сонымен қатар 500 мм (20 дюйм) дөңгелектері бар велосипедтерге 57 мм (2,25 дюйм) көлденең қимаға дейінгі шиналарды қолдануды ерте жақтаған, бұл Алекс Моултон сияқты кішкентай дөңгелекті велосипедтерді жақтаушылардың алдында болды. 1911 жылы ол былай деп жазды:
De Vivie was also an early advocate of tires of up to 57mm (2.25 in) cross section on rims as small as 500mm (20 in), preceding modern advocates of small wheel bicycles such as Alex Moulton. In 1911 he wrote:
"Менің тәжірибем 50 мм шиналармен жабдықталған 50 см дөңгелектерге дейін жетті, бірақ 15 000 км-ге дейінгі сынақтарда олардың жүріс жағынан ешқандай кемшіліктері болмайтынына кепілдік бере аламын. Менің ойымша, олар сырғанауға көбірек бейім, бірақ бұл, мүмкін, олардың шиналарында жол іздерінің болмауынан және велосипедтің өте қысқа болуынан туындайды. 70 см дөңгелек диаметрінің дұрыс екендігіне жалпы келісім бар, бірақ бұл осы диаметрдің ең жақсы екенін дәлелдемейді; ол тек велосипедшілердің қой сияқты бірін-бірің соңынан еріп жүретінін көрсетеді. Біркелкілік бізді жалықтыруға және әдетке салуға әкеледі, ал әртүрлілік, тіпті бізді алаңдатып, назарымызды, қызығушылығымызды және зерттеу рухын оятуда. Өзгеріс әрқашан жетілуге алып келе бермейді, мен мұны циклотехнология саласына жаңа келгендерден де жақсы білемін. Бірақ бір орында тұрып, тоқырауға түсу – өнеркәсіп пен адамдар үшін ең жаман нәрсе". Велосио Франциядағы Сент-Этьен қаласында қайтыс болды. Велосипедшілер клубының газетіндегі некрологында ол ашық рамалы кішкентай дөңгелекті велосипедте бейнеленген.
"My own experience has gone no further than to 50cm wheels furnished with 50mm tyres, but I can guarantee that in an experiment extending as far as 15,000km covered, they will not have the smallest disadvantage from the point of view of their running. It simply seems to me they are more prone to skidding, but this is perhaps because their tyres have no tread and that the bicycle is very short. That universal agreement has fixed on 70cm as the proper size for wheels does not in any way prove that this diameter is best; it simply proves that cyclists follow each other like sheep. Make no mistake, uniformity is leading us directly towards boredom and towards routine, whilst diversity, even though it distracts us, holds our attention, our interest and the spirit of enquiry always on the watch. To change is not always to perfect, and I know that better than any others newly come to cyclo technology. But to stand still, to sink into a rut, that is the worst of things for industries and for men." Velocio died at St Étienne, France. His obituary in the Gazette of the Cyclists' Touring Club pictured him with an open framed small wheel bicycle.