Ирландия Азат Мемлекетіндегі Сыртқы Министрлер

Кіріспе

Ирландия еркін мемлекетінің кіші министрі Ирландия еркін мемлекетінде, атқарушы кеңестің мүшесі емес министр, ресми түрде, басқармаға жауапты болған, бірақ атқарушы кеңестің құрамына кірмеген министр болды. Сыртқы министрлер Dáil Éireann (төменгі палата) тарапынан жеке-жеке тағайындалса, атқарушы кеңеске тек президент кірді: ол өз кезегінде басқа мүшелерді тағайындады. Барлық министрлерді генерал-губернатор ресми түрде тағайындады. Атқарушы кеңеске жоғары дәрежелі министрлер кірді, кабинетінің ұжымдық жауапкершілігін жүзеге асырды және олардың барлығы Dáil мүшелері (TD) болуы керек еді; сыртқы министрлер неғұрлым төменгі технократтық қызметтерді атқарды және заң шығарушылар болуы міндетті емес, бірақ іс жүзінде барлығы Dáil мүшелері (TD) болды. Іс жүзінде барлық министрлер біртұтас басқаруды құрды және 1927 жылдан кейін сыртқы министрлер тағайындалған жоқ.

Қолданылу және одан бас тарту

Сыртқы министрлер тағайындалған портфельдер: пошта және телеграф министрі, жер және ауыл шаруашылығы министрі, балық шаруашылығы министрі және жергілікті басқару және халық денсаулығы министрі. Сыртқы министрлер 1922 жылдан 1927 жылға дейін тағайындалса да, шын мәнінде олар Атқарушы кеңеспен бірігіп, тәуелсіз емес, бір ғана Cumann na nGaedheal үкіметін құрды. Сыртқы министрлер Dáil-ден тыс жерден таңдалмады; сондай-ақ, "Dáil Éireann-ның бейтарап өкілі" болу талабына қарамастан, оппозициядан (Еңбек партиясы, Фермерлер партиясы немесе тәуелсіздер) таңдалмады. 56-бапта көрсетілген корпоративтік кәсіптік кеңестер ешқашан құрылмады. Министрлер және хатшылар туралы 1924 жылғы заң сыртқы министрдің парламенттік хатшысы Dáil мүшесі болуын міндеттеді, ал Атқарушы кеңес министрлерінің парламенттік хатшыларына Oireachtas-тың екі палатасынан кез келгенінен болуға рұқсат берілді. Дегенмен, тек Dáil депутаттары ғана тағайындалды. Ауыл шаруашылығы және техникалық оқыту департаментінің 1921 жылғы жылдық есебі (азаматтық соғыс салдарынан кешіктірілді) ауыл шаруашылығы министрі Патрик Дж. Хоганның 1923 жылғы 22 ақпанда Басшы кеңеске генерал-губернаторға жіберу үшін ұсынылды. Еңбек партиясының басшысы Томас Джонсон Хоганның сыртқы істер министрі ретінде есепті Атқарушы кеңеске емес, Dáil-ге ұсынуы керек деп наразылық білдірді; Хоган бұл қателік болғанымен келісті. Конституцияға (№5 түзету) 1927 жылғы заң Атқарушы кеңестің ең жоғары мөлшерін жетіден он екіге дейін арттырды. Осыдан кейін, он екі министрдің ең жоғары саны болғандықтан, Dáil депутатының сыртқы істер министрі емес, Атқарушы кеңестің мүшесі болуының қажеті қалмады. Түзету 1927 жылғы маусымдағы жалпы сайлаудан аз уақыт бұрын қабылданды, ал кейіннен Атқарушы кеңеске бұрын сыртқы істер министрлеріне берілген портфельдер енгізілді. Сыртқы істер министрі болып сенатор немесе заң шығарушы емес адам тағайындалуы мүмкін болғанымен, сенаторлар №5 түзету сенатордың министр болу ықтималдығын азайтады деп мәлімдеді. Конституцияға (№15 түзету) 1929 жылғы заң сенаторға Атқарушы кеңестің мүшесі болуға мүмкіндік берді. 1937 жылғы Конституция министрлердің Oireachtas мүшелері болуын талап етеді. 2013 жылғы Конституциялық конвенция заң шығарушы емес адамдардың министр болуына рұқсат беруді ұсынды; бірақ Енда Кенни Таоиш Сенатқа ұсынған адамның министр бола алатынына байланысты бұл ұсынысты қабылдамады. Бұл екі рет болды: 1957 жылы Шон Мойлан және 1981–1982 жылдары Джеймс Дуг.

The portfolios to which extern ministers were appointed were Minister for Posts and Telegraphs, Minister for Lands and Agriculture, Minister for Fisheries, and Minister for Local Government and Public Health. Although extern ministers were appointed from 1922 until 1927, in reality they formed a single Cumann na nGaedheal government with the Executive Council, rather than being independent of it. No extern minister was chosen from outside the Dáil; nor from the opposition (Labour, Farmers' Party, or independents) despite the requirement to be "impartially representative of Dáil Eireann". The corporatist vocational councils mentioned in Article 56 were never created. The Ministers and Secretaries Act 1924 required that the parliamentary secretary of an extern minister be a member of the Dáil, whereas Executive Council ministers' parliamentary secretary were permitted to be from either house of the Oireachtas. In fact, only Dáil deputies were ever appointed. The Annual Report of the Department of Agriculture and Technical Instruction for the year 1921 (delayed by the Civil War) was submitted by the Minister for Agriculture, Patrick J. Hogan, on 22 February 1923 to the Executive Council for transmission to the Governor General. Labour leader Thomas Johnson objected that, as an extern minister, Hogan should have submitted the report to the Dáil rather than the Executive Council; Hogan agreed that it had been a mistake. The Constitution (Amendment No. 5) Act, 1927 increased the maximum size of the Executive Council from seven to twelve. Thereafter, since twelve was the maximum total number of Ministers, there was no point in a TD being an extern minister rather than a member of the Executive Council. The amendment was enacted just before the June 1927 general election, and the subsequent Executive Council included the portfolios previously assigned to extern ministers. Although there was still the possibility of a senator or non legislator being appointed extern minister, senators objected that Amendment No. 5 made a senator minister less likely. The Constitution (Amendment No. 15) Act, 1929 allowed a senator to be a member of the Executive Council. The 1937 Constitution requires ministers to be members of the Oireachtas. The Constitutional Convention in 2013 recommended allowing non legislators to become ministers; Enda Kenny rejected this, on the basis that someone nominated to the Senate by the Taoiseach could become a minister. This has happened twice: Seán Moylan in 1957 and James Dooge in 1981–1982.