Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
The Password Is Courage – 1962 жылы Metro Goldwyn Mayer студиясы түсірген, Джон Каслдың 1954 жылы жазылған Екінші дүниежүзілік соғыс туралы естеліктеріне негізделген британдық комедиялық драмалық соғыс фильмі. Фильмнің сценарийін жазып, өндірісін жүзеге асырған және режиссерлік еткен – Эндрю Л. Стоун. Басты рөлдерді Дирк Богард, Мария Перши және Альфред Линч сомдады. Бұл Рональд Пэйн мен Джон Уильямс Гарродтың Джон Касл псевдонимімен жазған сержант-майоры Чарльз Ковардтың нағыз оқиғасына жеңіл көзқараспен қараған туынды.
The Password Is Courage is a 1962 British comedy drama war film from Metro Goldwyn Mayer, based on John Castle's 1954 World War II memoir of the same name. Written, produced, and directed by Andrew L. Stone, the film stars Dirk Bogarde, Maria Perschy, and Alfred Lynch. It is a lighthearted take on the true story of Sergeant Major Charles Coward, written under the pseudonym John Castle by Ronald Payne and John Williams Garrod.
Сюжет
Сержант-майор Чарльз Ковард (Дирк Богард) – Stalag VIII B әскери тұтқын лагерінде қамалған аға британдық НКО. Ол өзінің тұтқындарынан қашып кетуге көмектеседі және неміс күзетшілерін әр мүмкіндікті пайдаланып қорлауға тырысады. Сталаг VIII B-ге ауыстырылғанда, жарақат алған Ковард мәжбүрлі шеруден қашып, француздық ферма үйі мен амбарына паналады, оны жақын арада неміс армиясының бір бөлімі далалық госпиталь құру үшін пайдаланады. Жарақаттанған неміс сарбазы деп есептелген Ковардты госпитальге жеткізеді, онда оның кім екені анықталады, бірақ ол аурухана төсегінде жатқанда Темір крестпен марапатталады. Ковард VIII B сталагына жіберіледі. Лагерьге бара жатқанда, ол жаудың оқ-дәрісіне толы пойызды толығымен жояды: ол және оның тұтқындар серіктері темекісінен тұтандырылған сабан шоғын өтетін вагондарға лақтырады. Лагерьде ол өзінің тұтқыны Билл Поуппен (Альфред Линч) бірге күрделі қашу жоспарына кіріседі. Немістер ескі және тастап кетілген туннельді табады. Содан кейін Ковард лагерь командирі мен Люфтваффе шенеуніктерін алдауға тырысады, одақтастардың құпия бомба нысанасын білетінін көрсетеді. Ол арнайы жеңілдіктер алады, оларды күзетшілерге пара беру үшін пайдаланады, қашу үшін қажетті маңызды материалдарды алуға көмектеседі. Оның алдауы ашылғаннан кейін, Ковард пен оның досы Поуп Польшадағы еңбек лагеріне жіберіледі. Лагерь командирі Ковардты сатқын деп жариялайды, ол басқа тұтқындар оны өлтіреді деп үміттенеді. Схема сәтсіз аяқталады. Тұтқындар Unteroffizier (Регинальд Беквит) -ті алдап, Ковардтың жасаған өртке оның жауапты екенін ойлатады. Осы арқылы Ковард ерекше құқыққа ие болады: көрші қалаға эскортсыз барып-келуге. Ол тартымды поляк қарсылық қызметкерімен (Мария Перши) байланыс жасайды, ол оған карталар мен басқа да ақпарат береді. Ол тұтқындармен бірге саботаж әрекеттеріне де қатысады, соның ішінде үлкен жүк пойыздың бұзылуына. Ол және Коул бұрынғы Stalag-қа жіберіледі, қағаздарды бастапқы тексеруден өтіп, бітелермен зақымдалғандай көрінеді. Қашу жоспары барлық егжей-тегжейлі жоспарланған, жылдамдатылған, және 200 таңдалған адамның кететін күні жетеді. Ковард туннельді ашып, қарағай тоғайына кіреді. Ол ағаштардың тамырларына тиеді. Кешігу 20 адамды туннельде, ал 180 адамды баракада қалдырады. Күзетші жақындап келеді. Адамдар ән шырқап, той болып жатқандай жасырынуға шешім қабылдайды. Концертинамен ойнаушы өз орнын тастап, мас болып жүргендей сыртқа шығады. Күзетші оны қатаң түрде алып кетеді. Батылдық оянады, бірақ олар орманнан алыс. Адамдар іздеу шамдары өткенде ағаштарға қарай жүгіруі керек. Бізге қашудың қалған бөлігі қалай болғаны көрсетілмейді. Пойыз станциясында. Ирена пайда болып, Курейджге Венаға баратын пойызға отыруға көмектеседі. Олар сүйісіп, ол соғыс аяқталғаннан кейін қайта оралуға уәде береді. Ол оның билетін сатып алуға кетеді. Ковард оны қорғау үшін күзетшілерге тапсырады және Попты қоса алғанда, күзетте тұрған бірнеше жолдастарын көреді. Ковард пен Поуп Белсен концлагерінің жанындағы IG Farben еңбек лагеріне жіберіледі, оның аты қазір адамзат тарихындағы ең қатыгез зұлматтың символы болып табылады. Соғыс жалғасады және олар қашып кетеді. Бөлшектерді тазалап жатқан жұмысшылар ретінде олар американдықтарға толы джиппен кездеседі, олар оларға майданның бір шақырым ғана қашықтықта екенін, бірақ олардың жолында "крауттарға толы жол" бар екенін айтады. Олар өрт сөндіру машинасы мен формаларын ұрлап, жолмен асығып, дабыл қағайды. Неміс конвойы жол береді, және олар "Қалада мейрамхана бар" әнін шырқап бостандыққа қадам басады. Әнге ерлердің толық хоры қосылады: "Қош бол, достар, қош бол, қош бол!"
Sergeant Major Charles Coward (Dirk Bogarde) is a senior British NCO incarcerated in the prisoner of war camp Stalag VIII B. He encourages his fellow inmates to escape, and tries to humiliate the German guards at every opportunity. When is being transferred to Stalag VIII B, the injured Coward escapes from a forced march, finding refuge in a French farmhouse and barn that is soon requisitioned by a German army unit setting up a field hospital. Believed to be a wounded German soldier, Coward is taken to a hospital, where his identity is discovered, but not before he is awarded the Iron Cross as he lies in his hospital bed. Coward is sent on to Stalag VIII B. On the way to the camp, he engineers the total destruction of an enemy ammunition train: He and his fellow prisoners toss flaming bundles of straw, set on fire with his cigarette lighter, into the passing cars. At the camp he and his fellow prisoner Bill Pope (Alfred Lynch) become involved in ann elaborate escape plan. The Germans find a tunnel—but it is old and abandoned. Coward then attempts to deceive his camp commander and Luftwaffe officials, indicating that he has knowledge of a secret allied bomb sight. He receives special favours, which he uses to bribe guards to get vital materials needed for the coming escape. When his ruse is discovered, Coward and his buddy Pope are transferred to a work camp in occupied Poland. The camp's commanding officer names Coward a traitor, hoping his fellow prisoners will kill him. The scheme fails. The prisoners trick the Unteroffizier (Reginald Beckwith), into thinking he was responsible for a devastating fire that Coward actually engineered. Using this, Coward extracts an extraordinary privilege: being able to go to and from the neighbouring town without an escort. He makes contact with an attractive Polish resistance agent (Maria Perschy), who provides him with maps and other information. He also joins his fellow prisoners in acts of sabotage, including the wreck of a huge supply train. He and Cole are sent back to their old Stalag, smuggling the papers past the initial strip inspection by pretending to be infested with lice. The escape plan proceeds apace, with every detail accounted for, and the day comes for the 200 chosen men to leave. Coward is the one to break the tunnel open, into a pine grove. He strikes tree roots. The delay leaves 20 men stuck in the tunnel and 180 in the hut. A guard is approaching. The men decide to cover up by singing, pretending it's a party. The concertina player sacrifices his place in line and goes outside, pretending to be drunk. The guard takes him away, not unkindly. Courage breaks through, but they are short of the woods. The men must run for the trees when the searchlight passes. We are not shown how the rest of the escape goes. At the train station. Irena appears and helps Courage get on the train for Vienna. Once there, they kiss and he promises to return after the war. She goes to buy his ticket. Coward surrenders to guards to protect her, and finds several of his comrades, including Pope, waiting under guard. Coward and Pope are assigned to the IG Farben work camp, near the Belsen concentration camp, “whose name is now a symbol for the most bestial depravity in the entire history of mankind.” The war progresses and they escape. While posing as workmen clearing rubble, they meet a jeep full of Americans who tell them the front line is only a mile away but there is a “road full of krauts” in their way. They steal a fire engine and uniforms and speed down the road, bell ringing frantically. The German convoy moves aside, and they drive off to freedom, singing “There is a Tavern in the Town”. A full chorus of men’s voices joins in the verse: “Adieu kind friends, adieu, adieu ”
Өндіріс
"Пароль – батылдық" Джон Каслдың сержант-майор Чарльз Ковардтың өмірбаянына негізделген. Ковард фильм түсірілімі кезінде техникалық кеңесші болып жұмыс істеген, сонымен қатар фильмдегі кештің эпизодында эпизодтық рөлде де ойнаған. Фильмнің барлық түсірілімі Англияда жүргізілді; көшелердегі сахналар Чилтерн аймағындағы Амершам және Чешем қалаларында түсірілді. Дирк Богард соғыс кезінде өзгеше көзге түсті және Берген-Бельсен лагері босатылғаннан кейін бірден ол жерде болды. Фильм бұрынғы соғыс тұтқындары арасында пікірталас тудырды. Ковардтың қашқандарының ешқайсысы тірі қалған жоқ, ал Ұлттық бұрынғы соғыс тұтқындары қауымдастығы (2006 жылғы күзгі хабарламасында) оның өмірбаянындағы кейбір оқиғалар лагерьдегі басқа адамдарға да орын алған болуы мүмкін екенін, ал кейбір эпизодтар кітапқа және фильмге "қарызға" алынғанын айтты. 2013 жылы Израильдің сол кездегі президенті Шимон Перес 1932 жылы Польшадан Палестинаға көшіп келген әкесі Ицхак Перскидің 1939 жылы британ армиясына қосылып, 1941 жылы Грекияда немістерге тұтқынға түскенін мәлімдеді. Перски мен Ковард бірге тұтқында болған, ал Перес фильмдегі кейбір эпизодтар сол кездегі әкесінің ерліктеріне негізделгенін мәлімдеді. "Пароль – батылдық" фильмінің түпнұсқа кино нұсқасында Аушвиц концлагеріндегі оқиғалар суреттермен бейнеленген. Бұл эпизод теледидарлық көрсетулерге енгізілмеді, бірақ суреттерге авторлық құқық туралы мәлімет фильмнің титрлерінде көрсетілген.
The Password Is Courage is based on John Castle's biography of Sergeant Major Charles Coward. Serving as technical advisor during the filming, Coward also has a cameo in the film during a party scene. The film is shot entirely in England; street scenes were filmed in the Chiltern market towns of Amersham and Chesham. Dirk Bogarde served with distinction during the war, and saw Bergen Belsen immediately after it was liberated. The film raised some debate among ex prisoners of war. There are no known survivors of any of Coward's escapes, and the National Ex Prisoner of War Association (in its Autumn 2006 newsletter) suggested that some of the stories in his biography might have happened to other men in the camps, with some events "borrowed" for the book and for the film. In 2013, Shimon Peres, then president of Israel, disclosed that his father, Yitzchak Perski, who immigrated from Poland to Mandatory Palestine in 1932, had joined the British Army in 1939 and was captured by the Germans in Greece in 1941. Perski and Coward had been fellow prisoners, and Peres claimed that some episodes in the film were based on his father's exploits at that time. The original cinema version of The Password Is Courage contained a sequence set in Auschwitz concentration camp, illustrated by drawings. This sequence has been cut from television broadcast prints, but a credit for the drawings remains listed in the film credits.
Қабылдау
"Жолтаңба – Батылдық" фильмі сыншылардан әртүрлі бағалар алды, себебі бұл соғыс тұтқынының нағыз оқиғасы ойнақы көңілмен бейнеленгендіктен, нәтижесінде нағыз емес деп есептелді. Variety журналындағы рецензияда былай делінген: "Джон Кастлдың сержант-майор Чарльз Ковардтың өмірбаянына негізделген Эндрю Л. Стоунның сценарийі, оның 116 минуттық түсірілімін әртүрлі комедиялық элементтермен толтырып жіберді. Соның салдарынан, әрбір соғыс өндіретін қайраттылық пен белсенділікке лайықты құрмет көрсетуге болатын фильмге сенімсіздік сезімі туды". Kinematograph Weekly журналының мәліметінше, 1962 жылы бұл фильм британдық кинотеатрларда "кіріс көзі" болып саналды.
The Password Is Courage received mixed reviews from critics because this true story of a prisoner of war was done in a jocular vein, and was considered inauthentic as a result. The review in Variety noted: "Andrew L. Stone’s screenplay, based on a biog of Sergeant Major Charles Coward by John Castle, has pumped into its untidy 116 minutes an overdose of slapstick humour. Result is that what could have been a telling tribute to a character of guts and initiative, the kind that every war produces, lacks conviction". According to Kinematograph Weekly the film was considered a "money maker" at the British box office in 1962.