Кіріспе

Осман классикалық музыкасында усул – мелодиялық ырғақты толықтыратын және кейде композицияның жалпы құрылымын қалыптастыруға көмектесетін ритмикалық цикл. Усул екі соққыдан бастап 128 соққыға дейін болуы мүмкін. Усул көбінесе «метр» деп аударылады, бірақ усул мен метр толыққанды бірдей емес. Екеуі де әртүрлі ұзақтықтағы және салмақтағы соққылардың салыстырмалы күрделі ішкі құрылымы бар қайталамалы ритмдік үлгілер. Алайда, дәстүрлі меşk жүйесінде түрік музыкасын оқып үйренетін шәкірт алдымен қолдарымен тізелерін соғып, усулды кинестетикалық тұрғыдан жаттайды. Содан кейін шәкірт вокалдық немесе аспаптық композицияны орындағанда, оның ішіндегі усулды да орындайды. Бұл педагогикалық тәсіл шәкіртке композицияны жаттауға және оның негізгі ритмдік құрылымын бойына сіңіруге көмектеседі. Усул үлгілерінде düm, dü üm, tek, tekkyaa, teke, te ek сияқты буын комбинацияларынан құралған стандартты айтылатын сөздер қолданылады, мұнда düm, dü üm бір немесе екі есе ұзақтықтағы күшті төмен соққыны, ал tek, tekkya, teke, te ek жарты, бір немесе екі есе ұзақтықтағы жеңіл соққылардың әртүрлі комбинацияларын білдіреді. Ұзын усулдар (мысалы, 28/4, 32/4, 120/4) – бүкіл композицияның ұзын бөлімдерін құрайтын күрделі метрикалық құрылымдар. Осман дәуірінде усулды қағарман орындаған. Қазіргі заманғы орындалуларда қағарман көбінесе Mevlevi-ден басқа қолданылмайды. Мевлеви рәсімінде қағарман дәстүрлі түрде усулдың әшекейленген (velveleli) нұсқаларын орындайды. Аспаптық импровизациялар (таксим) және вокалдық импровизациялар (ғазел, мерсие және т.б.) көбінесе «еркін» ырғақта, усулсыз орындалады. Усулдың ритмикалық режимінің мелодиялық әріқатары – мақам мелодиялық режимі. Үнді музыкасында усулға паралель жүйе – тала.