Бірінші дүниежүзілік соғысының соңғы қатысушысы Питер Кассерли
Peter Casserly
Питер Кассерли – соңғы австралиялық бірінші дүниелік соғысының қатысушысы (1898-2005). 107 жасында қайтыс болды, Австралияның ең ұзақ некесімен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Питер Кассерли (28 қаңтар 1898 – 24 маусым 2005) 107 жасқа толғанда Бірінші дүниежүзілік соғыста Францияда қызмет еткен 1-ші АИФ-тің соңғы тірі қалушы мүшесі еді. Ол қайтыс болған кезде Австралиядағы ең қарт адам деп есептелді, ал Моника Дельгадомен құрған отбасы Австралиядағы ең ұзақ сақталған неке болып саналды.
Peter Casserly (28 January 1898 – 24 June 2005) was, at age 107, the last surviving member of the 1st AIF serving in France in the First World War. At the time of his death, he was believed to be the oldest living Australian man, and his marriage to Monica Delgado was also believed to be Australia's longest.
Алғашқы жылдары 18981917
Кассерли Батыс Австралияның Перт қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Австралияда туған, бірақ ирланд тегінен шыққан, алтын табу үшін Батыс Австралияға көшіп келген; алайда, ол теміржолдарда және портода жұмыс істеді, он бір баласына азық-түлік табуға қиналды. Кассерли Перттегі Christian Brothers колледжінде оқыды, он үш жасында мектепті тастап, ұстаның шәкірті болды, және Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда ұстаханада жұмыс істеп жатқан еді. 1917 жылы Батыс Австралия теміржолында машинист болып жұмыс істегенде, Австралия армиясының Францияда қызмет ету үшін тәжірибелі теміржол қызметкерлерін іздеп жариялаған хабарламасын көріп, Әулие Патрик күні қатарына жазылды.
Casserly was born in Gin Gin, Perth, Western Australia. His father, who was born in Australia, but of Irish descent, had moved to Western Australia in search of gold; but ended up working for the railways and on the wharves, barely earning enough to put food on the table for his eleven children. Casserly attended the Christian Brothers College in Perth until he left school at thirteen to become a blacksmith's apprentice, and was working at the blacksmith's when World War I broke out. In 1917, he was working as a fireman for the West Australian Railways when he saw a recruiting advert by the Australian army for experienced railwaymen to serve in France, and he enlisted on Saint Patrick's Day.
Бірінші дүниежүзілік соғыс қызметі 19171919
Кассерли Францияға кетер алдында Мельбурн қаласындағы оқу-жаттығу лагеріне жіберілді. Оның әскер тасымалдағыш кемесі "Асканиус" Фримантл жағасында тоқтағанда, анасымен қоштасуға рұқсат берілмеді, сондықтан ол оған бөтелкеде хабар жіберді, ол табылып, анасына жеткізілді. Францияға келгеннен кейін, ол Соммаға жіберілді, онда 2-ші көлік бөлімінде қарулы күзетші болып қызмет етті. Соғыс майданына баратын және қайтып келетін пойыздар немістердің жиі бомбалауына ұшырады. Кассерли Бельгия мен Францияда 2-ші, 5-ші және 16-шы теміржол көлігі бөлімдерінде қызмет етті. Ол сондай-ақ Ипр, Арментьер және Амиен қалаларында соғысқан австралиялық және британдық күштерді қолдаған сапер ретінде қызмет етті. Питерде көптеген әңгімелер болды, соның ішінде бір әңгімеде неміс снаряды локомотивтің төбесінен түсіп, құлағының жанынан өтіп, локомотив еденіне кірген еді. Кассерли 1918 жылдың 18 мамырында "қызмет барысында, 1918 жылдың 5 мамырында сержант А.Г. Риддиге зорлық көрсеткені үшін жоғары офицеріне зорлық-зомбылық жасады" деген айыппен әскери сотқа берілді. Ол айыптау бойынша кінәлі деп танылып, 12 айға "ИХЛ" ("Қатаң еңбекпен") жазаланды. 1918 жылдың 5 маусымында Франциядағы №1 әскери түрмеге қамалды. 1918 жылдың 15 қазанында оның қалған жазасы тоқтатылып, бөлімшесіне қайта оралды. Соғыс тоқтағаннан кейін Кассерли босатылғанға дейін, 1919 жылдың 11 қыркүйегіне дейін тазалау жұмыстарына қатысты. Соғыстан кейін ол ешқашан қарулы күштерде қызмет етпеуге шешім қабылдады. Өмірінде Anzac Day шеруіне екі рет қатысты – 1917 жылы және 2004 жылы, ол құрметті қонақ ретінде көлікпен алып жүрілді.
Casserly was sent to a training camp in Melbourne before leaving for France. When his troop carrier, the Ascanius, was moored off Fremantle, he was refused permission to say goodbye to his mother, so he sent her a message in a bottle, which was found and sent to her. On arrival in France, he was sent to the Somme, where he served as an armed guard with the 2nd Transport Unit. The trains to and from the battlefront were subject to frequent bombardment from the Germans. Casserly served with the 2nd, 5th and 16th Railway Transport Units in Belgium and France. He also served as a sapper supporting Australian and British forces fighting in Ypres, Armentières and Amiens. Peter had many stories, one story in particular when a German shell came down and in through the roof of the locomotive grazing his ear and lodged into the floor of the locomotive. Casserly was court martialled on 18 May 1918 on a charge of "When on active service, using violence to his superior officer in that he 'in the field' on 5 May 1918 violently assaulted Sgt A. G. Riddie". He was found guilty of the charge and was sentenced to 12 months 'IHL' ('In Hard Labour'). He was admitted to No. 1 Military Prison in France on 5 June 1918. On 15 October 1918, the remainder of his sentence was suspended, and he rejoined his unit. After the ceasefire, Casserly was involved in cleaning up until his discharge on 11 September 1919. After the war he made a decision never to serve in the armed forces again. He only attended two Anzac Day marches in his life – in 1917 and in 2004 when he was driven as the guest of honour.
1919-2005 жылдар
Соғыстан кейін Кассерли Фримантелге оралды, онда ол кемежайда жұмысшы, ағаш өңдеуші, теңізші және балықшы болып жұмыс істеді. Ол жеке ағаш қоймасын ашып, кейіннен рак балық аулау қызметін құрды. Кассерли адамды судан құтқарып алғаны үшін Корольдік гуманитарлық қоғамның батылдық медалін жеңіп алды. 1923 жылы Кассерли Филиппин туған Моника Дельгадоға үйленді. Олардың Эдди және Питер кіші атты екі ұлы болды. Моника 2004 жылы қайтыс болғанға дейін олар сексен жыл бірге өмір сүрді. Бұл неке Австралиядағы ең ұзақ одақ деп есептеледі. Жұбайлар көп жылдар бойы Перт маңындағы Уайт Гам аңғарында Кассерлидің өзі салған үйде тұрды. Екеуі де жүз жасқа толғаннан кейін, Батыс Австралияның Мельвилл қаласындағы Крейгвилл бақтарына көшіп кетті. 1999 жылы ол 80 жылдық бітім туралы естелік медалімен марапатталды және 1993 жылы Батыс майданды аралаған аман қалған ардагерлер тобының құрамында болды. Австралиялық елу әскери қызметкерлер «Құрмет легионымен» марапатталса да, Кассерли бұрынғы әскери сот салдарынан оны алмады. Джон Говард 2001 жылы Австралия Федерациясының жүз жылдығына арналған жүз жылдық медальмен марапаттады. Кассерли 2005 жылдың 24 маусымында Перт қаласында қайтыс болды. Оның артында ұлы Питер, жеті немере, он төрт шөбере және төрт тумар шөбере қалды. Ұзақ өмірдің құпиясы туралы сұрағанда, ол: «Дымысыңызды тоқтатуға болмайды, болжамдап айтар болсам» деді.
After the war, Casserly returned to Fremantle where he worked as a wharf labourer, timber worker, seaman, and fisherman. He started his own timber yard, then established a cray fishing service. Casserly won a Royal Humane Society bravery award for saving a man from drowning. In 1923, Casserly married Filipino born Monica Delgado. The couple had two sons, Eddie and Peter Jr. The couple were married for eighty years until Monica's death in 2004. The marriage is believed to be Australia's longest nuptial union. The couple lived for many years in the White Gum Valley near Perth in a home that Casserly built himself. After they both became centenarians, the couple moved into the Craigville Gardens in Melville, Western Australia. He was awarded the 80th Anniversary Armistice Remembrance Medal in 1999, and was part of a contingent of surviving veterans to tour the Western Front in 1993. Although fifty Australian servicemen received the Légion d'honneur, Casserly did not because of the previously mentioned court martial. John Howard presented him with a Centenary Medal in 2001 in honour of the one hundredth anniversary of Australian Federation. Casserly died in Perth on 24 June 2005. He was survived by his son, Peter, seven grandchildren, fourteen great grandchildren and four great great grandchildren. When asked about the secret to a long life, he replied: "Keep on breathing, I suppose."