Лоренцо да Флоренция: Төртінші ғасыр итальян композиторы
Lorenzo da Firenze
Лоренцо да Фиренце – итальяндық композитор, Треченто дәуіріндегі жаңа өнердің өкілі. Франческо Ландинимен байланысы, музыкалық еңбектері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор
Italian composer
Лоренцо Маси, Лоренцо да Флоренце (Magister Laurentius de Florentia; 1372 жылдың желтоқсанында немесе 1373 жылдың қаңтарында қайтыс болған) – Trecento дәуірінің итальян композиторы және музыка мұғалімі. Ол Флоренциядағы Франческо Ландинимен тығыз байланыста болды және итальяндық ars nova деп аталатын кезеңнің композиторларының бірі болған.
Lorenzo Masi, known as Lorenzo da Firenze (Magister Laurentius de Florentia; died December 1372 or January 1373), was an Italian composer and music teacher of the Trecento. He was closely associated with Francesco Landini in Florence, and was one of the composers of the period known as the Italian ars nova.
Өмір және мансап
Оның өмірі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ музыкадан кейбір тұжырымдар жасауға болады. Ол Флоренцияда мұғалім болып жұмыс істеген, мүмкін Ландинидің өзінен де сабақ алған болуы мүмкін. 1348 жылы Сан-Лоренцо шіркеуінің каноны болып тағайындалды және өмірінің соңына дейін осы лауазымды сақтап қалды. Лоренцо 14 ғасырдағы итальян музыкасының ең толық көзі саналатын Squarcialupi Codex-те 16 музыкалық шығармасымен (10 мадригал, 6 баллада және 1 качча) бейнеленген. Осы жинаққа салған үлесінен өзге, ол сақталған екі мессе қозғалысын (олардың біреуінің авторлығы күмәнді) және педагогикалық туындыны (Антефана) жазды, оның мәтіні оның мұғалім болғанын көрсетеді.
Little is known about his life, but some details can be inferred from the music. He was active as a teacher in Florence, probably as a teacher of Landini himself. He became a canon at the church of San Lorenzo in 1348, a post which he retained for the rest of his life. Lorenzo is represented in the Squarcialupi Codex, the illuminated manuscript which is the most comprehensive source of Italian music of the 14th century, with 16 pieces of music, 10 madrigals, 6 ballate and one caccia. In addition to his contribution to that collection, he wrote two mass movements which have survived (one of which is of doubtful attribution) and a pedagogical piece (the Antefana), the text of which shows that he was a teacher.
Музыка
Оның стилі прогрессивті, кейде эксперименталды, бірақ қызығынша, басқа жағынан консервативті. Ол салыстырмалы түрде жаңа музыкалық техника – имитацияны және еуропалық музыкадағы ең сирек кездесетін текстуралардың бірі – гетерофоникалық текстураны қолданғанмен, параллель таза интервалдарды да пайдаланды. Ол бірнеше дауысқа жазғанда дауыстардың келісіп өтуі жиі кездеседі (оның көптеген музыкасы монофониялық). Бұған қоса, ол 14 ғасырда, кем дегенде, ars subtilior композиторларының жұмысынан бұрын, сирек кездесетін дәрежеде хроматизмді қолданды. Оның кейбір шығармаларында француз классикалық музыкасының ықпалы байқалады, мысалы, изоритмиялық бөлімдер (Машоның ерекшелігі, бірақ итальян музыкасында сирек кездеседі). Оның туындыларындағы нотациялық ерекшеліктер де Франциямен байланысты екенін көрсетеді.
His style is progressive, sometimes experimental, but curiously conservative in other ways. While he used imitation, a relatively new musical technique, and heterophonic texture, one of the rarest textures in European music, he also still used parallel perfect intervals. Voice crossings are common, when he wrote for more than one voice (most of his music is monophonic). In addition he used chromaticism to a degree rare in the 14th century, at least prior to the activity of the composers of the ars subtilior. French classical music influence is evident in some of his music, for example isorhythmic passages (characteristic of Machaut, but rare in Italian music). Some of the notational quirks in his work also suggest a connection with France.