Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Говард Рой Эштон (17 сәуір 1909 – 10 қаңтар 1995) – австралиялық тенор, бір кезде Бенджамин Бриттеннің ағылшын опера тобымен жұмыс істеген, сондай-ақ "Hammer Horror" фильмдеріндегі жұмысымен танымал болған гример.
Howard Roy Ashton (17 April 1909 – 10 January 1995) was an Australian tenor, associated for a while with Benjamin Britten's English Opera Group, and make up artist who became particularly associated with his work on the Hammer Horror films.
Бастапқы өмірі
Аштон Перт қаласында төрт ұлының ең кішісі болып дүниеге келді және Батыс Австралияның Мензис қаласында өсті. Оның әкесі Говард Уайт Аштон жергілікті банк басқармасын басқарды, Австралияның соңғы, ең ірі алтын асыру кезеңіндегі іздеушілердің шоттарымен жұмыс істеді. Оның анасы талантты пианист және әнші болды: атақты Нелли Мелба оны Англияға алып кетемін деп, өзінің опера труппасына қабылдауға ұсынды, бірақ ол бойдақ болса ғана мүмкін еді. Аштон Перт қаласындағы Заманауи мектепке түсті, онда оның өнер мен музыкаға деген қабілеті дамыды. Содан кейін ол сәулет өнерін оқып, сәулеттік нысандарды суреттейтін иллюстратор болып жұмыс істеді. Ұлы депрессия кезінде Аштон жұмысынан босатылды. 1932 жылдың көктемінде ол болашағын жақсарту үшін Англияға сапар шегуді шешті және ол жерге жету үшін жүк тасымалдайтын кеменің экипажына қосылды. Лондонға келгеннен кейін Аштон Орталық өнер және қолөнер мектебіне қабылданды. 1933 жылы ол Gaumont British Film Corporation компаниясына шәкірттікке өтініш беріп, қабылданды. Оның алғашқы фильмі, ол үшін ол шаштарды жасап, киім-кешектер тікті, – «Тюдор Роза» (1936) болды, одан кейін Борис Карлоффпен бірге «Ойын өзгерген адам» фильміне қатысты. Гаумонтпен бірлесе түсірген соңғы фильмі – «Доктор Син» (1937). Содан кейін ол жеке жұмыс істеді, Лондон фильмдерінің бірнеше жобасына қатысты, соның ішінде «Төбесі жоқ түрме» (1939) фильміне де қатысты, ол үшін алғаш рет макияж жасау бөлімін басқарды. Кейінірек Аштон өзінің «шынайы сүйіктісі» – музыка екенін айтты және ол Австралияда жұмыссыздық талқымын татып көргеннен кейін, тұрақты табыс табу үшін «маған ұнамайтын кәсіп» – макияж жасау өнеріне белсенді түрде кірісті.
Ashton was born, the youngest of four sons, in Perth, and grew up in Menzies, Western Australia, where his father, Howard White Ashton, was in charge of the local bank, handling accounts of prospectors in the last great Australian gold rush. His mother was a talented pianist and singer: Dame Nellie Melba had offered to take her to England to join her opera company, but on condition that she remained single. Ashton won a scholarship to Perth Modern School, where his talent for art and music blossomed. He then studied architecture, and worked as an illustrator of architectural subjects. With the Great Depression, Ashton was made redundant. In the spring of 1932 he decided to travel to England to improve his prospects, and joined the crew of a tramp steamer to get there. Once in London, Ashton enrolled at The Central School of Arts and Crafts. In 1933 he applied for, and was accepted, for an apprenticeship with the Gaumont British Film Corporation. His first film, for which he designed and made wigs, was Tudor Rose (1936), followed by The Man Who Changed His Mind with Boris Karloff. His final film with Gaumont was Doctor Syn (1937). He then worked freelance, being involved in a number of productions by London Films including Prison Without Bars (1939), the first in which he was in charge of make up. Ashton later confessed that his "real love" remained music, and he only applied himself to the craft of make up, "an occupation that I did not really enjoy", to ensure he had a stable means of earning a living "[h]aving tasted the sadness of unemployment" while in Australia.
Екінші дүниежүзілік соғыс және опера
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Эштон Метрополитен полициясына қосылды және Блиц кезеңінде қызмет етті. Ол сонымен қатар Корольдік музыка академиясына шәкіртақы алып, онда әр күні бір рет ән оқыды және болашақ әйелі Элизабет Купермен танысты, ол да ән оқыды. Кейін ол әскерге шақырылып, екі жарым жыл қызмет етті. Эштон 1946 жылғы қаңтарда демобилизацияланды және, со наконец, өзін музыкаға толыққанды арнауға мүмкіндік алды. 1947 жылы ол Интим Опера компаниясына қосылды: Эштон еске түсіргендей, "көне замандағы Ұлы Операда әрекеттер арасында Entr'Acte – қысқа шығармалар болатын. Пауза кезінде екі-үш адам келіп, Моцарт, Дибден және Перселлдің басқа операларын орындады. Біз елдің барлық аймақтарын аралап, бір апта ішінде үш операны қойдық". Эштон кинода гример болып жұмыс істеді және Театр және кино қызметкерлерінің ұлттық қауымдастығының мүшесі болды; жаз айларында ол қыста әнші ретінде өмірін қамтамасыз ету үшін гример болып жұмыс істеді. Эштон 1952 жылды әншілік жұмысқа келеңсіз жыл деп есептеді: радио таратудың өркендеуімен және "ораториялық қоғамдар мен музыка клубтары, кіші опера клубтары 1951 жылы Ұлыбритания фестиваліне барлық қаржыларын жұмсады" деген фактімен бірнеше гастрольдік опера компаниялары таратылуға мәжбүр болды. 1955 жылы Эштон ақыры таңдау жасауға мәжбүр болды. Мадридте Орсон Уэллспен "Мистер Аркадин" фильміне жұмыс істеуге шақырылған Эштон, "Англия опера тобы" Альберт Херрингті қайта қоюға қатысуын сұраған хабарды алғанда түсірілім алаңында болды. Фильмде жұмыс істеуге уәде бергенімен, келісімшартқа қол қойылмағандықтан, Эштон EOG жұмысынан бас тартты, осылайша топпен байланысын тоқтатты. Оның гримерлік жұмысы табыстырақ және тұрақты табыс көзі болғандықтан, ол өзін осы мансапқа арнады. Британ фильмдерінде ұзақ және алуан түрлі мансапқа ие болғанымен, Эштонды ең көп еске алатыны – "Хаммер" қорқыныш фильмдеріндегі жұмысы. "Франкенштейннің қарғысы" (1957) фильмінде Ликиге көмектескеннен кейін, Эштон "Баскервиллдің иті" (1959) фильмінің гримін жасауды өз мойнына алды. Эштонның сол фильмдегі басты еңбегі – Ұлы Даниялық итті титулдық кейіпкерге айналдыруға бағытталған, бірақ нәтижесі соңғы монтажда қысқа ғана көрінді. Оның келесі фильмі – "Өлімді алдап алатын адам" (1959) Антон Дифрингті "тірі мәйіт" етіп өзгертуді қамтыды: "Уақыт пен тәлкеудің барлық зардаптарын көрсету үшін, мен оның денесінде тез таралатын өлімге әкелетін аурулардың коктейлі болуы керек деп ойладым. Безгек, шешек, холера, тиф және ішекке қарғы, Боннердің (көрінбейтін саяхаттары арқылы) кресттік дәрігер ретінде кездескен ауруларының кейбіреулерін білдірді". Нәтижесі кеңінен таң қалдырды: он жылдан астам уақыттан кейін американдық гример Дик Смит Дастин Хоффманды 103 жастағы адам ретінде "Little Big Man" фильмінде жасақтау үшін эффект туралы кеңес алу үшін Эштонға жүгінді және осы эффектіні бірнеше келесі фильмдерде қайталады. Кейіннен Эштон студияның ең танымал суреттерін жасады, мысалы, "Мумия" (1959), "Қасқырдың қарғысы" (1960) және "Жыртқыш" (1966). Эштон "Қасқырдың қарғысы" үшін жасаған гримімен ерекше мақтан тұтты, ол оны Джек Пирстің "Лондонның қасқыры" немесе Жан Коктоның "Белль мен аң" пьесасында қолданған гримі туралы мүлдем білмей жасады деп мәлімдеді. Алдын ала "Хаммер" компаниясы "Қасқырдың қарғысын" түсіруді жоспарлап отырғанын естіп, ол сценарийдің көшірмесін алды және оны Киз жұмысқа шақырғанға дейін бірнеше апта дайындады. Эштон сондай-ақ Оливер Ридті басты рөлге ұсынды: "Оның күшті сүйек құрылымы сыртқы келбетіне сәйкес келді және актерлік қабілеті сол рөлге өте жақсы болды. Оның үстіне, ол қатты ашуланғанда қасқырға ұқсайды". Оливер Рид арқылы Эштон австралиялық стоматолог-хирург Фил Расмуссенмен танысты, ол қасқыр гримі үшін тістер жасау туралы пайдалы кеңес берді; осылайша бірнеше келесі фильмдерде жалғасатын кәсіби қарым-қатынас басталды. Эштон сонымен қатар көптеген Amicus қорқыныш фильмдерінде жұмыс істеді, соның ішінде "The House That Dripped Blood" (1971), "Asylum" (1972) және "Tales from the Crypt" (1972) фильмдері, сондай-ақ Tigon компаниясының "The Creeping Flesh" фильмінде жұмыс істеді. Ол қорқыныш фильмдерінен басқа Блейк Эдвардстың "Ал қызғылт пантера" сериясында да жұмыс істеді.
With the outbreak of the Second World War, Ashton joined the Metropolitan Police in which he served during the Blitz. He also gained a scholarship for the Royal Academy of Music, where he studied singing every other day and where he met his future wife, Elizabeth Cooper, who was also studying singing. He was then drafted into the army where he served for two and a half years. Ashton was demobbed in January 1946, and was finally able to devote himself to music. In 1947 he joined the Intimate Opera Company: as Ashton recalled, "in the old days of Grand Opera they used to have Entr'Acte – 'in between the acts' short pieces. In the interval, two or three people would come on and do some other little opera by Mozart, Dibden [sic] and Purcell. We would travel all around the country touring for a week doing three operas a night." Ashton kept his hand in as a make up artist in film, remaining a member of The National Association of Theatre and Kine Employees; during the summer months, he worked as a make up artist to support his life as a singer during the winter. Ashton found 1952 a particularly lean year for singing work: with the rise of broadcasting, combined with the fact "oratorio societies and music clubs, smaller opera clubs had spent all their money in 1951 for the Festival of Britain", several touring opera companies had to be wound up. In 1955, Ashton was finally forced to make a choice. Invited to work with Orson Welles in Madrid for the film Mr. Arkadin, Ashton was on location when he received a message that English Opera Group wanted him to take part in a revival of Albert Herring. Having already promised to work on the film, though no contract had been signed, Ashton turned the EOG job down, so finishing his association with the group. His work as a make up artist was a more lucrative and stable source of income, so he devoted himself to that career. Although he had a long and varied career in British films, Ashton is chiefly remembered for his work on the Hammer's horror films. After assisting Leakey on The Curse of Frankenstein (1957), Ashton found himself in charge of make up for The Hound of the Baskervilles (1959) when Leakey, having had his retainer cut by the company's associate producer, Anthony Nelson Keys, left the company in disgust. Ashton's main effort on that film, to transform a Great Dane into the title character, was barely a success, the result only appearing briefly in the final cut. His next film, The Man Who Could Cheat Death (1959), involved transforming Anton Diffring into "a living corpse": "To produce all the ravages of time and debauchery, I felt that the final effect should be a cocktail of fatal diseases spreading rapidly across his body. Glandular fever, smallpox, cholera, typhus and typhoid, represented some of the ailments that Bonner had come into contact with (through his unseen travels) as a crusading physician." The result was widely admired: over a decade later the American make up artist, Dick Smith, consulted Ashton about the effect to create make up to age Dustin Hoffman as a 103 year old man in Little Big Man, and was to repeat the effect in several subsequent films. Ashton subsequently created some of the studio's most celebrated images in films, such as The Mummy (1959), The Curse of the Werewolf (1960) and The Reptile (1966). Ashton was particularly proud of the make up he created for The Curse of the Werewolf, which he claimed he created quite unaware of the make up by Jack Pierce in Werewolf of London or that used in Jean Cocteau's La Belle et la Bête. Hearing in advance that Hammer were planning to make Curse of the Werewolf, he obtained a copy of the script and spent weeks in preparation before he was approached by Keys to undertake the job. Ashton also recommended that Oliver Reed should be cast in the title role: "His powerful bone structure was just right for the appearance and his gifts as an actor were perfect for the part. In addition, he resembles a wolf anyway when he is very angry." Through Oliver Reed, Ashton met the Australian dental surgeon Phil Rasmussen, who gave useful advice about creating fangs for the werewolf make up; so started a professional relationship which was to continue in several subsequent films. Ashton also worked on a number of Amicus horror films, including The House That Dripped Blood (1971), Asylum (1972), and Tales from the Crypt (1972), and worked on Tigon's The Creeping Flesh. As well as horror films, he worked on Blake Edwards' Pink Panther series.
Өлім
1995 жылдың 10 қаңтарында Англияда 85 жасында қайтыс болды.
Ashton died in England on January 10, 1995 at the age of 85.
Дискография
Қайыршы операсы (Джон Гей, arr. Бриттен); Бенджамин Бриттен басқарған ағылшын опера тобымен. 1948 жылдың 22 қыркүйегінде BBC жазбасы. Pearl шығарды.
Альберт Херринг (Бенджамин Бриттен); Бенджамин Бриттен басқарған ағылшын опера тобымен. 1949 жылдың 15 қыркүйегінде Копенгагендегі Корольдік театрдағы тікелей эфир жазбасы. Nimbus шығарды.
The Beggar's Opera (John Gay, arr. Britten); with English Opera Group conducted by Benjamin Britten. BBC broadcast recorded 22 September 1948. Released on Pearl
Albert Herring (Benjamin Britten); with English Opera Group conducted by Benjamin Britten. Live recording in the Theatre Royal, Copenhagen, on 15 September 1949. Released on Nimbus