Жон Лесли, Ротс графы және герцогы

Кіріспе

Шотландия герцогы (шамамен 1630–1681)

Джон Лесли (шамамен 1630, 27 шілде 1681), Ротс графының 6-шы графы Джон Леслидің ұлы, Ротс графының 7-ші және Ротс герцогының 1-ші герцогы болған. Дәстүр бойынша, ол Шотландия королі Малкольм III-нің қарындасы, принцесса Беатрикстің ұрпағы еді. Оның отбасы Стюарттармен де, Брюстермен де туыс болған.

Өмір

Лесли 1630 жылы дүниеге келген. Он жасында анасы қайтыс болды, ал келесі жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол теңдесіз құқыққа ие болды. Ол Джон Линдсейдің қамқорлығына берілді, Крауфордтың 17-ші графы, оның қызымен оның некесі туралы уәде берілді. Соғыстардың салдарынан оның біліміне тиісінше көңіл бөлінбеді. "Оның" - деп жазды Бернет, - "білім алуға мүмкіндігі болған жоқ, әдебиеттің ешқандай түріне бойы болған жоқ; ол шетелге де саяхаттаған жоқ; оның барлығы табиғатынан туған қасиеттер еді". Ол 1651 жылы Вустер шайқасында тұтқындалды, оның иеліктері парламент тарапынан тәркіленді, ал 18 қыркүйекте Лондон мұнарасына қамалды. 1652 жылдың 18 шілдесінде оның бостандығы Лондон қаласынан он мильге дейін кеңейтілді. 1652 жылдың 14 желтоқсанында оған үш айға Шотландияға іссапармен баруға рұқсат берілді; осындай рұқсат 1653 және 1654 жылдары да берілді, ал 1654–1655 жылдары ол Ньюкаслде алты ай тұруға рұқсат алды. 1656/57 жылдың 8 қаңтарында ол Шотландияға тағы да сапарға шығуға рұқсат алды, мүмкін, Дисарт графесі Элизабет Мюррейдің ықпалынан туындаған. Алайда, 1658 жылдың қаңтарында Кромвель оны Эдинбург қамалына жапты. Бұл Лесли мен Морпет виконты арасындағы жекпе-жекке жол бермеу үшін жасалды, ол Ротстың әйеліне көрсеткен қызығушылығына қызғанышпен қарады; ол келесі желтоқсанда босатылды. Лесли 1660 жылы Бредадан келген Карл II-ні күтіп алған алғашқы дворяндардың бірі болды және 20 желтоқсанда Фифтегі атты полктердің бірінің полковнигі болып тағайындалды. Король Карл II оны Шотландияның Лорд-совет қазынашысы, Шотландияның Ұлы мөрінің сақтаушысы, 1667 жылы Шотландияның Лорд-канцлері және Шотландияның құпия кеңесінің президенті етіп тағайындады. Ол Карл II-нің таққа отыруында мемлекеттік қылышты алып жүрді. 1663 жылы ол әкесінен кейін Лорд-жоғарғы қазынашылыққа ие болғанда, Англияның құпия кеңесіне ант берді және құтқарушылар жасағының капитаны және Шотландиядағы күштердің бас қолбасшысы болып тағайындалды. Сонымен қатар, 1663 жылы ол Ротс графы атағын, сондай-ақ Лорд Лесли және Баллинбрейх атақтарын қайта алды. Ол Келісімдерге қарсы күресшілерді тым зорлықпен қуғынға салуға бейімділігі үшін және Голландтардың шабуылдарына қарсы Лейттің қорғанысына жеткілікті назар бөлмегені үшін сынға ілікті. 1667 жылдың 16 сәуірінде ол барлық лауазымдарынан айырылды, бірақ қазан айында өмір бойына Лорд-канцлер болып тағайындалды. Йорк герцогінің араласуы арқасында ол 1680 жылдың 29 мамырында Ротс герцогы, Баллебрейх маркизі, Лесли графы, Лугатон виконты, Аушмути және Каскибери лорды болып жарияланды. Ол Джон Линдсейдің қызы Анн Кроуфорд Линдсейге үйленді. Ол Лесли сарайын (Лесли үйі деп те аталады) салды, ол 1763 жылғы Рождество күні өртеніп, толығымен қирады. Джон 1681 жылдың 27 шілдесінде Эдинбургтегі Холируд сарайында қайтыс болды. Оған мемлекеттік жерлеу рәсімі жасалды. Жерлеу процессиясы Веллингтон мен Черчилльдің процессияларынан да әлдеқайда зор болды. Оның ұзындығы 27 шақырымнан асты. Салтанатты күзетшілердің, сарбаздардың, байрақтардың, кернейлердің, хабаршылардың және көліктердің толық құрамының құны отбасылық қаржыны мәңгілікке құртты және ол қызы Маргарет Леслиге үлкен қарыз қалдырды.

Leslie was born in 1630. His mother died when he was ten, and on his father's death in the following year, he succeeded to the peerage. He was placed under the care of John Lindsay, 17th Earl of Crawford, to whose daughter he was betrothed. On account of the wars, his education was much neglected. "He had," wrote Burnet, "no advantage of education, no sort of literature; nor had he travelled abroad; all in him was mere nature". He was captured at the Battle of Worcester in 1651, his estates were sequestrated by the parliament,and on 18 September he was committed to the Tower of London. On 18 July 1652, his liberty was extended to ten miles from the city of London. On 14 December 1652, he was permitted, on heavy security, to go to Scotland on business for three months; similar permission was granted in 1653 and 1654, and in 1654–1655 he was permitted to stay six months at Newcastle. On 8 January 1656/57 he obtained leave to visit Scotland again, possibly owing to the influence of Elizabeth Murray, countess of Dysart. However, in January 1658 he was committed to the castle of Edinburgh by Cromwell. This was done in order to prevent a duel between Leslie and Viscount Morpeth, who was jealous of the attentions which Rothes paid his wife; he was released the following December. Leslie was one of the first noblemen to wait on Charles II on his arrival from Breda in 1660, and on 20 December was appointed colonel of one of the Fife regiments of horse. King Charles II made him the Lord High Treasurer of Scotland, Lord Keeper of the Great Seal of Scotland, Lord Chancellor of Scotland for life in 1667, and President of the Privy Council of Scotland. He carried the sword of state at the coronation of Charles II. In 1663, when he succeeded his father in law as Lord High Treasurer, he was sworn a privy councillor of England, and was appointed Captain of the troop of lifeguards and general of the forces in Scotland. He also received a re grant in 1663 of the earldom of Rothes, together with the title of Lord Leslie and Ballinbreich. He was considered over zealous in his persecution of Covenanters and insufficiently attentive to the defence of Leith against attack by the Dutch. On 16 April 1667 he was deprived of all his offices, but in October was made lord chancellor for life. Through the intervention of the Duke of York, he was on 29 May 1680 created Duke of Rothes, Marquis of Balleobreich, Earl of Leslie, Viscount of Lugton, Lord Auchmutie and Caskiebery. He married Anne Crawford Lindsay, daughter of John Lindsay, 17th Earl of Crawford. He built the Palace of Leslie (also known as Leslie House), which nearly burnt completely in a fire on Christmas Day 1763. John died at Holyrood Palace in Edinburgh on 27 July 1681. He was awarded a state funeral. The funeral procession was more elaborate and impressive than either Wellington's or Churchill's. It stretched over seventeen miles (27 km) long. The cost of whole regiments of ceremonial guards, soldiers, banners, trumpets, heralds and coaches effectively ruined the family finances forever, and he left behind a huge debt to his daughter, Margaret Leslie.