Мацерация – сүйектерді тазалау әдісі. Жанау немесе жануар денесін ыдысқа салып, бактериялармен шіруге жіберу арқылы жасалады. Білім беру мақсатында қолданылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сүйек қаңқасын тазалау әдісі
Technique to obtain a clean skeleton
Мацерация – бұл сүйек дайындау әдісі, онда омыртқалы жануардың денесі жабық ыдыс ішінде шамалы тұрақты температурада ыдырауға қалдырылып, таза қаңқа алынады. Бұл сот-медициналық сараптаманың бір бөлігі ретінде жасалуы мүмкін, егер табылған дене мағыналы аутопсия жасауға тым нашар ыдыраған болса, бірақ кесу іздері сияқты макроскопиялық дәлелдерді жасыруға жеткілікті ет немесе тері қалған болса. Көп жағдайда мацерация білім беру мақсатында жануардың денесінде жүргізіледі.
Maceration is a bone preparation technique whereby a clean skeleton is obtained from a vertebrate carcass by leaving it to decompose inside a closed container at near constant temperature. This may be done as part of a forensic investigation, as a recovered body is too badly decomposed for a meaningful autopsy, but with enough flesh or skin remaining as to obscure macroscopically visible evidence, such as cut marks. In most cases, maceration is done on the carcass of an animal for educational purposes.
Сипаттама
Мацерация – организм жасушаларының ақуыздары бактериялармен анаэробты жағдайларда ыдырайтын және қоректенетін, бақыланатын шіру процесінің бір түрі. Температура әдетте инкубаторда тұрақты, оңтайлы деңгейде ұсталады. Мацерация өте күшті әрі жағымсыз иіс шығарады, сондықтан оны көбінесе жақсы желдетілетін жабық ыдыста жүргізеді. Мацерация – Дерместес әдісіне альтернатива болып табылады, онда тері қоңыздары мәйіттің етін тазалау үшін пайдаланылады. Бұл әдіс кішкентай сүтқоректілердің, құстардың, жорғалаушылардың және қосмекенділердің мәйіттерін тазалауға қолданылады, себебі олардың сүйектері көптеген ұсақ бөліктерге ыдырайды. Балықтың сүйектерін тазалау үшін мацерация қолдануға жарамсыз, өйткені олардың қаңқасы нашар байланысқан, иілгіш болып келеді.
Maceration is a form of controlled putrefaction, a stage of decomposition in which the proteins of the body's cells are broken down and consumed by bacteria in anaerobic conditions. The temperature is usually maintained at a constant optimal temperature in an incubator. Maceration generates very strong and distasteful odors, and is therefore usually done in a closed container in a ventilated area. Maceration is an alternative to the Dermestes method in which skin beetles are used to clean the flesh off of the corpse, a method which is used with corpses of small mammals, birds, reptiles, and amphibians, because these animals' bones tend to fall apart in many tiny parts. Maceration is an unsuitable method to clean the bones of a fish, as they have a poorly articulated, pliable skeleton.
Процесс
Мацерациялау процесінде мәйіттің терісі қолмен мүмкіндігінше алынып, етінен ажыратылады және барлық ішкі мүшелері шығарылады. Осы процесте көз алмаларын, құлақтарын және жамбас бұлшық еттерін шығару кезінде ерекше сақтық қадағаланады, себебі кейбір сүйектер, мысалы, көптеген сүтқоректілердің қалың сыртқы есіту жолы, нашар және сынғыш болады. Тіл көбінесе өз орнында қалдырылады, себебі ол тік сүйекке бекітілген. Мәйіттің бөлінген бөліктері кейде нейлон шұлыққа салынады. Содан кейін су ыдысқа құйылып, температурасы тұрақты ұсталады, әдетте 35°C, бірақ 50°C-тан аспауы тиіс. Тіндерді жұмсартатын ферменттері бар жуу ұнтағы (мысалы, Biotex) қосылуы мүмкін. Сүйектен май қышқылдарын кетіру үшін кейде жұмсақ жуғыш немесе эмульгатор қолданылады. Мәйіт ыдысқа салынған кезде, шіру бактериялары мәйіттің жұмсақ тіндерін жей бастайды (немесе жалғастырады) және температура тұрақты болғанша осылай жалғаса береді. Бірнеше күннен кейін бактерияларды сақтау үшін су толықтырылады, сондай-ақ қосымша ет кесіліп алынуы мүмкін. Орташа өлшемді жануарлар (мысалы, иттер) шамамен он күн ішінде мацерацияланады. Сүйектегі және майлы тіндердегі липидтер мен май қышқылдары сүйекті қоңыр түске бояуы мүмкін. Сүйекті ағарту үшін тотықтырғыш ағартқыштар қолданылуы мүмкін, бірақ олардың тым көп мөлшерде қолданылуы жағдайында перхлорат немесе гипохлорит сүйек тініне зақым келтіріп, оны борпылдақ және сынғыш етеді. Сутек пероксиді төмен концентрацияда, мысалы, 1%-3%, әрбір бірнеше күнде толықтырыла отырып, тінді зақымдауға көбірек бейім емес, бірақ толық ақ болуға бір-екі апта уақыт қажет болуы мүмкін.
In the process of maceration, the carcass is first skinned and defleshed by hand as much as is practical, and all internal organs are removed. In this process, extra care is taken when removing the eyeballs, ears and jugular muscles, because some bones are shallow and brittle, such as the thickened external acoustic opening of many mammals. The tongue is usually left in place, because of its attachment to the hyoid bone. Severed parts of the carcass are sometimes kept in nylon pantyhose. Water is then put in a container and maintained a constant temperature, usually 35 °C though not warmer than 50 °C. Washing powder with enzymes (like Biotex) may be added, as it will soften the tissue. A mild detergent or emulsifier is sometimes used to remove fatty acids from the bone. When the carcass is put in the container, putrefying bacteria begin (or continue) to consume the soft tissue cells of the carcass, and will continue to do so as long as the temperature remains constant. After a few days, the water is replenished to maintain the bacteria, and some additional flesh may be cut away. Most medium sized animals (like dogs) are macerated within about ten days. Lipids and fatty acids in the bone and in the fat tissues tend to stain the bone brown. Oxidising bleaches may be used to whiten the bone, but if too much is used the perchlorate or hypochlorite damages the bone tissue, leaving it chalky and brittle. Hydrogen peroxide at quite low concentrations, say 1% to 3% replenished every few days, is less inclined to damage the tissue, though it may take a week or two to achieve complete whiteness.
Аяқтау
Мацерациялау процесі аяқталғаннан кейін сүйектер ерітіндіден алынып, кептіріледі. Егер скелет адамға тиесілі болса және тергеу жүргізіліп жатса, сот антропологы қалдықтарды тізімдеп, талдау жүргізеді. Егер адамды анықтау қажет болса, оның кәсібіне және жасына байланысты остеологиялық белгілері тіркеледі, ал сүйек өлшемдері адамның бойы мен нәсілі туралы мәліметтер береді. Егер бас сүйегі сақталған болса, сот-медициналық бет қайта жаңарту адамды анықтауға көмектесетін тағы бір мүмкіндік. Егер қылмыс болғандығы анықталса, сүйектерді, үстінде жұмсақ тіндері болмаса, қарап, қандай қару қолданылғанын немесе қандай жарақаттар алғандығын анықтауға болады. Көп жағдайда жануарлар білім беру мақсатында мацерацияланады. Кептірілгеннен кейін сүйектер жиналып, тізімделеді, кейде таңбаланады немесе таңбаланған қаптарға бөлінеді, содан кейін барлығы сақтауға арналған контейнерге салынады. Балама ретінде, сүйектерді тік сүйектей орналастыру үшін болат сым қолданылады және жануар тірі кезінде қалай тұрғанын көрсету үшін бейнеленеді.
When the process of maceration is complete, the bones are removed from the solution and left to dry. If the skeleton is human and the subject of an investigation, the forensic anthropologist will then conduct an inventory and analysis of the remains. If the individual is to be identified, occupational and age related osteological markers will be noted, and measurements of the bones will provide evidence suggesting the individual's height and race. If the skull is intact, forensic facial reconstruction is another option that may help in identifying the individual. If a crime has been established, an examination of the bones without overlying soft tissue may provide evidence on what weapon (if any) was used or on the nature of the injuries sustained. In most cases, an animal is macerated for educational purposes. Once dry, the bones are collected, inventoried, and sometimes labelled or separated into labelled bags, all of which may then be placed in a container for storage. Alternately, steel wire is used to arrange the bones to appear as an articulated skeleton, and posed as the animal might have stood in life.