Карл Стоун: Америка композиторы және электрондық музыка шебері
Carl Stone
Карл Стоун – америкалық электроникалық музыка композиторы. 1972 жылдан бері электроакустикалық шығармалар жазады, әлемдік аренада танымал. CalArts-та оқыды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық композитор
American composer
Карл Стоун (туған күні: 10 ақпан, 1953 жыл) – американдық композитор, көбінесе тікелей электронды музыка саласында қызмет етеді. Оның туындылары АҚШ, Канада, Еуропа, Азия, Австралия, Оңтүстік Америка және Таяу Шығыс елдерінде орындалған.
Carl Stone (born Carl Joseph Stone, February 10, 1953) is an American composer, primarily working in the field of live electronic music. His works have been performed in the United States, Canada, Europe, Asia, Australia, South America, and the Near East.
Өмірбаян
1966 жылдан 1969 жылға дейін ол Z'EV және Джеймс Стюартпен бірге джаз-рок ойнайтын топ құрды. Фрэнк Заппаның Bizarre Records студиясына сынақтан өткеннен кейін топ қызметін тоқтатты, ал ол және Z'EV CalArts-қа оқуға түсті. Стоун Калифорния өнер институтында Мортон Суботник пен Джеймс Тенниден композицияны оқыды және 1972 жылдан бері негізгі түрде электроакустикалық музыка жазады. Стоун ноутбук компьютерді басты аспабы ретінде пайдаланады, ал оның шығармаларында көбінесе акустикалық музыка, сөз немесе басқа да дыбыстардың үлгілерін өңдеу жиі кездеседі. Осы себепті, сондай-ақ оның халықтық музыкада қолданылатын тональды мелодиялық және гармониялық материалдарға бейімділігіне байланысты, Стоунның туындылары минимализм деп аталатын бағытпен байланысты. 1980-жылдары ноутбукке көшуден бұрын ол әртүрлі электронды құралдар мен дискілік аспаптарды қолдана отырып, бірнеше электрондық және коллаж жұмыстарын жасады. Осы кезеңдегі ең танымал туындылары – «Донг Иль Чжан» (1982) және «Шибучо» (1984), олардың екеуі де түрлі музыкалық материалдарды (мысалы, Окинава халық әндері, Еуропаның Ренессанс музыкасы, 1960-жылдардағы Motown және т.б.) фрагментациялау мен қайталауға ұшыратқан. Осылайша оның жұмысы рэп пен хип-хоптың алғашқы күндерінде жасалған жаңалықтармен (мысалы, Grandmaster Flash, оның жұмысын ол сол кезде білмеген) үндес болды. Осы кезеңде ол көптеген шығармаларына өзінің сүйікті мейрамханаларының (көбінесе азиялықтардың) аттарын қоя бастады. Оның Жапониядағы алғашқы резиденциясы Азия мәдениеттер кеңесінің демеушілігімен 1988 жылдың қарашасынан 1989 жылдың сәуіріне дейін өтті. Токиода тұрып, ол қаланың қалалық дыбыстық ландшафтының 50 сағаттан астам жазбасын жинады, кейіннен ол Токио FM радиосының қолдауымен «Kamiya Bar» радио-композициясының негізі ретінде пайдаланды және итальяндық NewTone / Robi Droli лейблінде бірдей атпен CD ретінде жарық көрді. Стоун Азия орындаушыларымен, соның ішінде дәстүрлі аспаптарда ойнайтындармен (Мин Сяо Фен – пипа, Юмико Танака – шамисен, Кадзуэ Савай – кото, Мичико Акао – рютеки) және заманауи аспаптармен жұмыс істейтіндермен (Отомо Йосихиде – вертофон, гитара, Кадзухиса Учихаси – гитара, даксофон, Юдзи Такахаси – компьютер, фортепиано) және Реису Саки, Хако сияқты вокалистермен жиі ынтымақтастық етеді. Ол сонымен қатар Альфред Хартпен (Кореяда тұратын) және Дюссельдорфта тұратын Мики Юимен бірге Хирохито Ихараның Radicalfashion тобымен бірлескен альбом жазды. ХХІ ғасырдың басында Стоун акустикалық аспаптар мен ансамбльдер үшін жиі композициялар жасай бастады, Сан-Франциско аймағындағы American Baroque үшін жаңа туындысын аяқтады. Стоун 1992 жылдан 1995 жылға дейін American Music Center президенті, ал 1981 жылдан 1997 жылға дейін Meet the Composer/California директоры болып қызмет етті. Ол сондай-ақ 1978 жылдан 1981 жылға дейін Лос-Анджелестегі KPFK FM радиосының музыкалық директоры болды. Көп жылдар бойы Стоун өзінің уақытын Калифорния мен Жапония арасында бөліп келеді. 1999 жылы Стоун Contemporary Arts Grants to Artists сыйлығын алды.
From 1966 to 1969 he formed a band with Z'EV and James Stewart, performing jazz rock. After auditioning for Frank Zappa's Bizarre Records, the band ceased activities and both he and Z'EV went on to attend CalArts. Stone studied composition at the California Institute of the Arts with Morton Subotnick and James Tenney and has composed electro acoustic music almost exclusively since 1972. Stone utilizes a laptop computer as his primary instrument and his works often feature very slowly developing manipulations of samples of acoustic music, speech, or other sounds. Because of this, as well as his preference for tonal melodic and harmonic materials similar to those used in popular musics, Stone's work has been associated with the movement known as minimalism. Prior to his settling on the laptop, in the 1980s, he created a number of electronic and collage works utilizing various electronic equipment as well as turntables. Prominent works from this period include Dong Il Jang (1982) and Shibucho (1984), both of which subjected a wide variety of appropriated musical materials (e. g. Okinawan folk song, European Renaissance music, 1960s Motown, etc.) to fragmentation and looping. In this way his work paralleled innovations being made in the early days of rap and hip hop (e. g. Grandmaster Flash, of whose work he was unaware at the time). It was during this period that he began naming many of his works after his favorite restaurants (often Asian ones). His first residency in Japan, sponsored by the Asian Cultural Council, was from November 1988 to April 1989. While living in Tokyo he collected more than 50 hours of recordings of the city's urban soundscape, which he later used as the basis for his radio composition Kamiya Bar, sponsored by Tokyo FM radio, and released on a CD of the same name by the Italian label NewTone / Robi Droli. Stone has collaborated frequently with Asian performers, including traditional instrumentalists such as Min Xiao Fen (pipa), Yumiko Tanaka (shamisen), Kazue Sawai (koto), Michiko Akao (ryuteki), and those working with modern instruments, such as Otomo Yoshihide (turntables, guitar), Kazuhisa Uchihashi (guitar, daxophone), Yuji Takahashi (computer, piano), and vocalists such as Reisu Saki and Haco. He has also collaborated on an album with Hirohito Ihara's Radicalfashion with Alfred Harth who partly lives in Korea, and with Miki Yui who lives in Düsseldorf. Beginning in the early years of the 21st century, Stone began to compose more frequently for acoustic instruments and ensembles, completing a new work for the San Francisco Bay Area based American Baroque. Stone served as president of the American Music Center from 1992 to 1995, and was director of Meet the Composer/California from 1981 to 1997. He also served as music director of KPFK FM in Los Angeles from 1978 to 1981. For many years, Stone has divided his time between California and Japan. Stone received a 1999 Foundation for Contemporary Arts Grants to Artists Award.