Кіріспе
13 ғасырдағы Германия королі Генрих (VII) (1211 – 12 ақпан 1242), Гогенштауфен әулетінің мүшесі, 1212 жылдан 1217 жылға дейін Сицилия королі және 1220 жылдан 1235 жылға дейін Германия королі (ресми түрде Рим королі – Rex Romanorum) болды, император Фредерик II-нің ұлы және оның бірге билеушісі. Ол Германияны билеген жетінші Генрих еді, бірақ Люксембург императоры Генрих VII-мен шатасуды болдырмау үшін, оны әдетте Генрих (VII) деп атайды.
Henry (VII) (1211 – 12 February 1242), a member of the Hohenstaufen dynasty, was King of Sicily from 1212 until 1217 and King of Germany (formally Rex Romanorum) from 1220 until 1235, as son and co ruler of Emperor Frederick II. He was the seventh Henry to rule Germany, but in order to avoid confusion with the Luxembourg emperor Henry VII, he is usually numbered Henry (VII).
Қамауда
Генрих Сицилияда дүниеге келді, король Фридрих II мен оның бірінші әйелі, Арагондық Констансаның жалғыз ұлы еді. Ол, әрі қарай корольдік таққа отырған Конрад IV-нің ағасы болды. Фридрих өзінің қарсыласы Отто IV-ке қарсы неміс патшасы болуға тырысқанда, 1212 жылғы наурыз айында жаңа туған ұлын Папа Иннокентий III-нің Сицилия королі (Генрих II ретінде) етіп тәж кигізді, себебі Фридрих пен Папа арасындағы келісімде Германия мен Сицилия патшалықтарының бір билеушінің билігінде біріктірілмеуі тиіс екені айтылған. Осы себепті Сицилия патшалығының регенттігі әкесіне емес, анасы Констансаға жүктелді. Бірақ, 1216 жылы Папа қайтыс болғаннан кейін Фридрих ұлын Германияға шақырып, оған Швабия герцогтығын тапсырды және 1217 жылы қайтадан Сицилия королі атағын алды. Генрихтің анасы 1220 жылға дейін күйеуінің атынан Сицилияда регент болып қалды. 1219 жылы Швабиялық Церенген әулетінің тамыры құрығаннан кейін Генрих Бургундияның ректоры атағын да алды. Бұл сайлау Фридрих II-нің 1215 жылғы крест жорығына берген уәдесін орындауының шарты болды, өйткені император крест жорығында қайтыс болған жағдайда, мұрагерлік мәселесі осылай шешілді. Алайда, Папа III Гонорий сайлауды мойындамады және Генрихті Сицилия патшалығына қатысты құқықтарынан айырды, себебі ол (сол сияқты алдыңғы Папасы да) екі елдің бірігуіне кедергі келтіргісі келді. Сонымен қатар, көптеген неміс князьдері сайлауды бастапқыда қабылдамады. 1220 жылы Фридрих II Италияға оралғаннан кейін Генрих Кельн архиепискобы Энгельберт I-нің қамқорлығына берілді, ол Богемия королі Оттокар I-нің қызы еді. Энгельберт Англия королі Джон Лакландтың қыздарының бірі, Изабелламен оның некесін жоспарлаған; алайда, бұл одақ ешқашан іске аспады. 1225 жылы Энгельберт қайтыс болғаннан кейін Бавария герцогы Людовик I оның қамқорлығын өз мойнына алды. Жас король көбінесе императорлық министрлердің қамқорлығында болды, мысалы, Конрад Винтерштеттен. Олар сондай-ақ оның Швабия герцогтығының басқарушылары да болды. Осы уақытта Генрих пен богемиялық ханшайым арасындағы келісім бұзылды. 1225 жылғы 29 қарашада Нюрнбергте әкесінің бұйрығымен Генрих Австрия герцогы Леопольд VI-ның қызы, Маргарита Бабенбергке үйленді, ол өзінен жеті жас үлкен еді. Арагон Корольдігінде де ұқсас, төменгі жағынан үшкірленген крест бар. Генрих VII-нің анасы Арагон королінің қызы болған. Лескунда, Pic d’Ansabère тауының (Арагон/Франция Пиренейі) фонында осындай кресттерді табуға болады.
Түрмеге қамау және өлім
Генрих әр түрлі жерлерде тұтқынға алынды, бастапқыда Гейдельберг және Алерхайм қамалында, кейін Апулияда және Кампаниядағы Рокка Сан-Феличеде. Оның уақытша оқшаулануы оның денсаулығымен де, сондай-ақ көтерілісшілдігімен де байланысты болуы мүмкін: 1998–1999 жылдардағы қаңқасының талдауы оның соңғы жылдары салған аурумен (жалаңаяқпен) ауырғанын көрсетті. Бұл, мүмкін, императордың оны кешіруіне тосқауыл болған нақты себеп болды. 12 ақпан күні (кейбір дереккөздерде 10 ақпан) 1242 жылы Генрих Никастродан Мартираноға (Калабрия) көшіріліп бара жатқанда атынан құлап қайтыс болды. Генрих Киелі Рим империясының билеушілері тізімінде жақша ішінде ғана есептеледі, себебі ол толыққанды патшалық билік жүргізбеді. Оны 1308 жылдан бастап империяны басқарған Генрих VII императорымен шатастыруға болмайды. Әкесінің көлеңкесінде ұзақ уақыт өткен және «Жақша Генрих» деп кемсіткен көптеген тарихшылар соңғы жылдары оның Гогенштауфен саясатына көбірек оң баға берді.