Британдық арналарды сақтау және қалпына келтіру ұйымы

Кіріспе

Британдық каналдарды қайта жаңғырту ұйымы

Бұрын Ішкі су жолдарын қорғау қоғамы (IWPS) деп аталған Багсворт бассейні мұрагерлік қоры (BBHT) 1958 жылы канал жүйесін қайта жаңғырту мақсатымен құрылған британдық ұйым. Оның мүшелері каналдарды зерттеу жұмыстарын жүргізіп, канал желісінің көп бөлігі қауіп астында болған кезде оларды сақтап қалу үшін есептер дайындады. 1967 жылы каналдарды демалыс мақсатында пайдалануға ресми қолдау көрсетілгеннен кейін, Қор Багсворт бассейнін қайта жаңғырту және пайдалануға күш-жігерін жұмылдырды. Бұл бассейн Пик-Форест каналының оңтүстік жағында орналасқан және 1958 жылы зерттелген алғашқы каналдардың бірі болды.

Өмірбаян

1948 жылы канал желісінің көп бөлігі мемлекеттік меншікке алынғаннан кейін, және каналдарды көбінесе тек коммерциялық көлік арналары ретінде қарастырған ресми көзқарастарға қарамастан, оларды демалыс мақсатында пайдалануға қатысты белгілі бір прогресс болды. 1954 жылдың 17 наурызында Көлік министрі Парламентте Ұлыбританиялық Көлік Комиссиясы желінің жағдайын қарастыратынын мәлімдеді. Лорд Рашольм төрағалық еткен сараптамалық комиссия 1955 жылдың сәуірінде жарияланған есепті дайындады. Бұл есеп қолданыстағы каналдарды үш топқа бөлді. Бірінші топқа Трент, Северн, Ли, Уивер, Эйр және Кальдер су жолдары, сондай-ақ Ұлы Юнион каналының оңтүстік бөлігі кірді, оларды сақтап, жақсарту қажет болды. Бұл топтағы су жолдарының ұзындығы 541 км (336 миль) құрады. Екінші топқа тағы 1600 км (994 миль) канал кірді. Бұл топқа әлі де маңызды коммерциялық трафигі бар тар каналдардың көпшілігі, сондай-ақ Лидс және Ливерпуль каналы сияқты кең каналдар кірді. Есепте осы каналдардағы коммерциялық трафикті арттыруға тырысу керектігі, бірақ трафик көлемі жеткіліксіз болса, оларды үшінші топқа көшіру қажеттігі ұсынылды. Үшінші топтағы каналдар, яғни қалған барлық каналдар, Ұлыбританиялық Көлік Комиссиясынан басқа ұйымдарға берілуі немесе жабылуы мүмкін еді. Бұл топқа 1241 км (771 миль) канал кірді, бірақ олардың шамамен үштен бірі 1945 жылғы LMS General Powers Act-інің нәтижесінде тасталып, жабылып қалған еді. Бұл тәсіл Боуес комитеті тарапынан қарастырылды, ол 1958 жылдың шілдесінде «Ішкі су жолдарына қатысты тергеу комитетінің есебі» (Cmnd 486) атты есебін жариялады. Бұл есеп 1954 жылғы есептің бірінші және екінші топтарына ұқсас А және В класты су жолдары деп аталатын екі топты ұсынды, ал қалған барлық каналдар навигацияны қамтымайтын мақсаттар үшін дамытылуы немесе тоқтатылуы керек еді.

Ұйым

Шұғыл шаралар қолданбаса, канал желісінен жақсысы қалмайды деген қауіппен, Шығыс Мидлендс аймағындағы бірқатар каналға құмар адамдар 1958 жылдың 21 сәуірінде Ішкі су жолдарының қорғау қоғамын құрды. Боуес есебі шілдеде жарияланған кезде IWPS әрекет етуге дайын болды және бірден C класындағы су жолдарына сапарлап, тексеру жұмыстарын бастады. Осылайша олар оларды сақтап қалу үшін нақты дәлелдер жинап, олардың жай-күйі туралы толыққанды есептер дайындауға мүмкіндік алды. 1958 жылы олар Стратфорд-апон-Эйвон каналын, Дирн және Дов каналын, сондай-ақ Честерфилд каналын тексерді. 1959 жылдың басында Поклингтон каналы, Макклсфилд каналы және Пик Форест каналы туралы есептер дайындалды, ал басқа каналдар кейіннен тексерілді. 1959 жылдың мамырында IWPS Честерфилд каналында наразылық шарасын ұйымдастырып, билікті оны сақтап қалуға көндіруге тырысты. Келесі айда олар IWRAC-қа алғашқы есебін ұсынды. Бұл есепте Поклингтон каналын қалпына келтірудің толыққанды негіздемелері келтірілді, осы мәселені Кеңесші комитет қарастырып жатқан кезде. Дадли каналы, Стоурбридж каналы және Титфорд тармағының болашағына қатысты ұқсас есептер тамыз айында IWRAC-қа ұсынылды. Сондай-ақ, мүшелер Левуд насос станциясымен бірге Кромфорд каналын сақтап қалу үшін күш-жігер жұмсады. 1959/60 жылдардың қысында мүшелер Эштон каналын зерттеді және 1960 жылдың ақпанында Пик Форест каналын тексеруді бастады. Бұл жұмысқа каналдың соңғы нүктесінде орналасқан Багсворт ойпатының бағалануы да кірді. Калдон каналын тексерумен бірге бұл жұмыс оларға IWRAC-қа барлық үш канал туралы есептер ұсынуға мүмкіндік берді, онда оларды экономикалық тұрғыдан да, тиімді түрде қалпына келтірудің жолдары толыққанды бағаланды. 1960 жылдың 7 сәуірінде IWRAC-қа Лидс пен Лондон арасындағы жаңа канал бағыты туралы болашақ есеп ұсынылды, оған Дирн және Дов каналының және Честерфилд каналының бөліктері кіретін болды. 1960 жылдың 30 сәуірінде Честерфилд каналында тағы бір наразылық круизі өткізілді. Қоғамның жұмысына және IWRAC-тің оларды сақтап қалу жөніндегі ұсынымдарына қарамастан, Британдық көлік комиссиясы 1961 жылдың қарашасында Парламентке Честерфилд каналы, Жоғарғы Эреваш каналы, Букингем тармағы, Дадли каналы және Дадли туннелі жабылатынын мәлімдеді. IWPS және Ішкі су жолдары қауымдастығы наразылық білдірді. Көлік министрі Эрнест Марплз "каналдар қазіргі күйінде тиімді емес" деді және оларды бақылауға арналған ұсынылатын орган "каналдарды жабуды және оларды түрлендіруді немесе сатуды қамтуы мүмкін, егер бұл салық төлеушілерге түсетін жүктемені азайтуға көмектесетін болса". Желіге қауіп төнгендіктен, IWPS-тің бастапқы күш-жігеріне көп жағдайда жеке су жолдарының өкілдері болып табылатын жергілікті қоғамдар көмектесті. Осылайша, 1962 жылдың ақпанында Ретфорд және Уорксоп қайық клубы Честерфилд каналын сақтап қалу үшін науқан жүргізу мақсатымен құрылды, ал Марпл тұрғындары қауымдастығы Марпл су құбырын жөндеу және Пик Форест каналын қайта ашу үшін жұмыс істеді. 1962 жылы каналдарға жауапкершілік жаңа органға, Британ су жолдары басқармасына берілді, ал IWRAC таратылды. Лордтар палатасында каналдар мемлекеттік немесе жеке меншік құқығында ма деген мәселе бойынша қызу пікірталас болды. Егер олар жеке меншік болса, теміржол сияқты, онда оларды қоғамдық қауіпсіздік үшін күтіп ұстау міндеті ғана болса, ал егер олар мемлекеттік болса, онда оларды кеме жүру үшін күтіп ұстау міндеті туады. Ақырында, олар мемлекеттік жолдар екендігі шешілді және бұл факт 1962 жылғы Көлік туралы заңда бекітілді. Осы уақыт аралығында IWPS қауіп төнген каналдарды аралауды және тексеруді жалғастырды. Олардың 1964 жылы Честерфилд каналын зерттеуі Честерфилд жағында маңызды проблемаларды анықтады. Терминалдық ойпатының үстінде кондитерлік фабрика салынған, Килмарштан Спинкхилл көпіріне дейінгі бөлік құрғақ болған, ал Хай Мур шлюзінің үйі қиратылған және қираған үйінділер шлюз камерасына итерілген. Тағы үш жыл өткен соң ғана ресми тұлғалар канал желісінің коммерциялық тасымалдаудан басқа да болашағы бар екенін мойындады. 1967 жылдың қыркүйек айында Парламентке «Британ су жолдары: демалыс және жайлылық» атты ақ кітап ұсынылды. Көлік министрі Барбара Касл үкіметтің қазір жадырап-жату байларға ғана арналған ойын-сауық емес екенін, Британ су жолдары басқармасының арналар моторлы жадырап-жату қайықтары үшін жарамды болуын қамтамасыз ету міндеті болатынын және желінің 1400 милі (2253 км) сақталатынын мәлімдеді.

Amidst fears that there might be little of the canal network left unless urgent action was taken, a number of canal enthusiasts in the East Midlands formed the Inland Waterways Protection Society on 21 April 1958. By the time the Bowes Report was published in July, the IWPS was ready to Act, and immediately started to visit and review the Class C waterways, so that they would have facts to argue the case for retention, and could produce informed reports on their condition. During 1958, they succeeding in covering the Stratford upon Avon Canal, the Dearne and Dove Canal and the Chesterfield Canal. Reports on the Pocklington Canal, the Macclesfield Canal and the Peak Forest Canal followed in early 1959, and other canals were surveyed subsequently. In May 1959 the IWPS organised a protest cruise on the Chesterfield Canal, to try to convince the authorities that it should be retained, and in the following month presented their first report to the IWRAC. It gave detailed arguments for the restoration of the Pocklington Canal, when the Advisory Committee were considering whether it should be filled in and abandoned. Similar reports concerning the future of the Dudley Canal, the Stourbridge Canal and the Titford Branch Canal were presented to the IWRAC in August. Members also began to campaign for the Cromford Canal, with the Leawood Pump House, to be retained. Members made a survey of the Ashton Canal during the winter of 1959/60, and began inspecting the Peak Forest Canal in February 1960. This included an assessment of Bugsworth Basin, at the terminus of the canal. Together with an inspection of the Caldon Canal, this work enabled them to present reports on all three canals to IWRAC, which included detailed assessments of ways in which they might be restored both economically and successfully. A forward looking report for a new canal route between Leeds and London, which would include parts of the Dearne and Dove Canal and the Chesterfield Canal, was presented to the IWRAC on 7 April 1960, and another protest cruise was held on the Chesterfield Canal on 30 April 1960. Despite the work of the society, and recommendations by the IWRAC that they should be retained, the British Transport Commission announced to Parliament in November 1961 that the Chesterfield Canal, the upper Erewash Canal, the Buckingham Branch and the Dudley Canal and Dudley Tunnel would be closed. Both the IWPS and the Inland Waterways Association protested. Ernest Marples, the minister of transport, stated that "the canals are not viable in their present form," and that a proposed authority to oversee them "may well involve the closure of canals and their conversion or disposal if, thereby, the burden on the tax payer can be relieved." As the threats to the network persisted, the initial campaigning by the IWPS was in many cases assisted by local societies representing individual waterways. Thus the Retford and Worksop Boat Club was formed in February 1962 to campaign for the Chesterfield Canal, and the Marple Residents Association worked to get Marple aqueduct repaired and the Peak Forest Canal reopened,

In 1962, responsibility for the canals passed to a new body, the British Waterways Board, and the IWRAC was abolished. There was considerable debate in the House of Lords as to whether they canals were public or private rights of way. If they were private, like the railways, then there was only a responsibility to maintain them for the safety of the public, but if they were public, then there was a responsibility to maintain them for navigation. Ultimately, it was decided that they were public rights of way, and this fact was enshrined in the Transport Act 1962. Meanwhile, the IWPS continued to make tours and inspections of canals under threat. Their survey of the Chesterfield Canal in 1964 revealed significant problems at the Chesterfield end. A confectionery factory had been built over the terminal basin, the section from Killamarsh to Spinkhill bridge was dry, and High Moor lock house had been demolished and the rubble pushed into the lock chamber. It would be another three years before officials finally recognised that the canal network had a future besides use for commercial carrying. A White Paper called British Waterways: Recreation and Amenity was presented to Parliament in September 1967. The Minister for Transport, Barbara Castle, announced that the Government now realised that pleasure cruising was not a pastime confined to the rich, that the British Waterways Board would have a duty to ensure that the canals were suitable for powered pleasure boats, and that 1400 mile (2253 km) of the network would be retained.

Қалпына келтіру

Пик-Форест каналы жаңа құрылған IWPS зерттеген алғашқы каналдардың бірі болды. Оңтүстік жағында канал екіге бөлінеді. Уэйли-Бриджге дейінгі тармақ бастапқыда қосалқы желі болып, ал Багсворт бассейніне дейінгі желі негізгі желі болды, бірақ бұл белгілеу қазір кері қайтарылды. Ауылдың атауы Баксуортқа өзгертілді, бұл көбінесе артық көрінеді, бірақ бассейн бастапқы жазылуын сақтап қалды. Багсворт желісі соңғы рет 1922 жылы коммерциялық тасымалдау үшін қолданылды және 1925 жылы тоқтатылды. 1968 жылдан бастап IWPS-тің басты мақсаты – Багсворт бассейнін қалпына келтіру және пайдалану. 1982 жылы қоғам коммерциялық емес, шектеулі жауапкершілігі бар компанияға айналды, ал 1958 жылы қоғамның құрылуына себеп болған Ішкі су жолдары қауымдастығымен болған шиеленіс 1995 жылы қоғамның IWA-ға қайта қосылуымен шешілді. 1968 жылдың 14 қыркүйегінде IWPS британдық су жолдарынан Багсворт бассейнін қалпына келтіру жұмыстарын бастауға рұқсат алды. 1970 жылы IWPS Еуропалық табиғатты қорғау жылының ауылдық жетістіктері бойынша қола медальмен марапатталды. 1975 жылдың 6 қыркүйегінде кіреберіс бассейніне су толтырылып, 30 жылдан астам уақыттан кейін алғаш рет қайықтар кірді. Бірақ каналдың су шығыны байқалды және оны көп ұзамай құрғатуға тура келді. 1982 жылдың 18 сәуірінде кіреберіс бассейні қайтадан суландырылды, бірақ каналдың әлі де су шығыны бар екені анықталды және оны тағы да құрғату қажет болды. 1998 жылдың қарашасында Багсворт бассейнінің үлкен бөлігіне су толтырылып, қайықтар қайтадан суға кірді. 1999 жылдың сәуірінде қайықтардың оралуын тойлауға арналған шара өтті, бірақ тағы да каналдың су шығыны байқалды және оны құрғатуға тура келді. Жердің кең ауқымды геологиялық зерттеулерінен кейін, оның ішінде талдау үшін өзектің үлгілерін бұрғылау, DewPitchmastic 2003 жылдың желтоқсанында каналды герметтеу жұмыстарын бастады. Бұл жұмыстармен қатар, Британдық су жолдарының бас мердігері GallifordTry кіреберіс каналының бір бөлігін тазартып, содан кейін оны су өткізбейтін етіп герметтеді, себебі ол да су шығарып тұрды. Соңғы жұмыс 2005 жылғы Пасха сенбісінде Багсворт бассейнінің ресми ашылуына орай аяқталды. Бұл сәтті ашылудан кейін IWPS әлі де Британдық су жолдары және басқа да ұйымдармен бірлесіп Багсворт бассейнінің ұзақ мерзімді болашағын қамтамасыз етуде. IWPS Британдық су жолдары, High Peak Borough Council, Дербишир округі кеңесі, Ішкі су жолдары қауымдастығы, English Heritage, English Nature, Waterways Trust, Шығыс Мидлендс даму агенттігі, Awards for All және Ауылдық агенттік тарапынан қолдау көрсетіледі.

The Peak Forest Canal was one of the first canals surveyed by the newly formed IWPS. At its southern end, the canal splits into two. The line to Whaley Bridge was originally a branch, and the line to Bugsworth Basin was the main line, although this designation has now been reversed. The name of the village has been changed to Buxworth, which is supposedly more desirable, although the basin retains the original spelling. The Bugsworth line was last used for commercial traffic in 1922, and was abandoned in 1925. Since 1968, the main aims of the IWPS have been the restoration and operation of Bugsworth Basin. The society became a non profit limited company in 1982, and the rift with the Inland Waterways Association, which resulted in the formation of the society in 1958, was resolved in 1995, when the society re affiliated to the IWA. On 14 September 1968, the IWPS received permission from British Waterways to commence restoration of Bugsworth Basin. In 1970, the IWPS was awarded a Bronze Plaque under the Countryside Awards Scheme of the European Conservation Year. On 6 September 1975, the Entrance Basin was re watered and boats passed into it for the first time in more than 30 years. However, the canal was found to be leaking and it had to be drained shortly afterwards. On 18 April 1982, the Entrance Basin was re watered again to admit boats but the canal was found to be still leaking and it had to be drained once more. In November 1998, a greater area of Bugsworth Basin was re watered and boats entered again. In April 1999 there was a celebration of the return of boats but once again the canal was found to be leaking and it had to be drained. Following an extensive geological survey of the ground, which included the drilling of core sample for analysis, DewPitchmastic commenced work on sealing the canal in December 2003. In addition to this work, GallifordTry, the omnibus contractor for British Waterways, cleared and then sealed part of the Entrance Canal, to make it watertight, as it was also leaking. The latter work was completed just in time for the Official Opening of Bugsworth Basin on Easter Saturday 2005. Following this successful opening of Bugsworth Basin, the IWPS is still working with British Waterways and others to secure the long term future of Bugsworth Basin. The IWPS is supported by British Waterways, High Peak Borough Council Derbyshire County Council, the Inland Waterways Association, English Heritage, English Nature, the Waterways Trust, the East Midlands Development Agency, Awards for All, and the Countryside Agency.