Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сергей Прокофьев 1912 жылы G минор тонындағы, Op. 16 нөміріндегі екінші фортепиано концертін жазуға кірісті және келесі жылы аяқтады. Алайда, концерттің бұл нұсқасы жоғалып кетті; ноталар орыс революциясынан кейін болған өртте қирады. Прокофьев 1923 жылы, үшінші фортепиано концертін аяқтағаннан екі жыл өткен соң, осы шығарманы қайта жазды және оны "толыққанды жаңадан жазылғандықтан, дерлік төртінші фортепиано концерті деп санауға болады" деді. Шындығында, оның оркестрлеуі 1921 жылғы концерттен кейін жазылған ерекшеліктерге ие. Прокофьев солист ретінде осы "екінші" концертін 1924 жылдың 8 мамырында Парижде Серж Кусевицкий дирижерлігімен тұңғыш рет орындады. Ол Санкт-Петербург консерваториясында Прокофьевтің досы, 1913 жылдың сәуір айында Прокофьевке қоштасу хаты жазғаннан кейін өз-өзіне қол жұмсаған Максимилиан Шмидтхофтың естелігіне арналған.
Sergei Prokofiev set to work on his Piano Concerto No. 2 in G minor, Op. 16, in 1912 and completed it the next year. However, that version of the concerto is lost; the score was destroyed in a fire following the Russian Revolution. Prokofiev reconstructed the work in 1923, two years after finishing his Piano Concerto No. 3, and declared it to be "so completely rewritten that it might almost be considered [Piano Concerto] No. 4." Indeed, its orchestration has features that clearly postdate the 1921 concerto. Performing as soloist, Prokofiev premiered this "No. 2" in Paris on 8 May 1924 with Serge Koussevitzky conducting. It is dedicated to the memory of Maximilian Schmidthof, a friend of Prokofiev's at the Saint Petersburg Conservatory, who had committed suicide in April 1913 after having written a farewell letter to Prokofiev.
Премьера және қабылдау
Прокофьев бұл шығарманы алғаш рет 1913 жылғы 5 қыркүйекте (сол кезде Ресейде қолданылған күнтізбе бойынша 23 тамызда) Павловск қаласында, өзі фортепиано партиясын орындап, таныстырды. Көпшіліктің көп бөлігі қатты реакция білдірді. Концерттің құйыртқы мінезі кейбір тыңдаушыларға ұнады, ал енді біреулері оның өткір және модернистік дыбысына қарсы болды ("Осы футуристік музыканы тозаққа жіберу керек!", "Бізді мазақтап бақты ма?", "Шатырдағы мысықтар жақсырақ музыка жасайды!"). Орыс революциясынан кейін оркестрлік партитураның түпнұсқасы өртте жойылған соң, Прокофьев 1923 жылы концертті қайта құрап, маңызды өзгерістер енгізді; ол концертті, өзінің айтуынша, "төртбұрыштылығын азайтып", "контрапункттік құрамында сәл күрделірек" етті.
Prokofiev premiered the work originally on September 5, 1913 (August 23 on the calendar used in Russia at that time), performing the solo piano part, at Pavlovsk. Most of the audience reacted intensely. The concerto's wild temperament left a positive impression on some of the listeners, whereas others were opposed to the jarring and modernistic sound ("To hell with this futurist music!" "What is he doing, making fun of us?" "The cats on the roof make better music!"). When the original orchestral score was destroyed in a fire following the Russian Revolution, Prokofiev reconstructed and considerably revised the concerto in 1923; in the process, he made the concerto, in his own words, "less foursquare" and "slightly more complex in its contrapuntal fabric."
Талдау
Бірінші және соңғы бөлімдер шамамен он екі минуттық болып, Прокофьевтің барлық фортепиано концерттеріндегі ең драматизмге толы музыканы құрайды. Екеуінде де ұзақ әрі дамыған каденциялар бар, ал бірінші бөлімнің каденциясы ғана бөлімнің дерлік жартысын алып жатыр.
The first and last movements are each around twelve minutes long and constitute some of the most dramatic music in all of Prokofiev's piano concertos. They both contain long and developed cadenzas with the first movement's cadenza alone taking up almost the entire last half of the movement.
Фильм
Концерттің шеркецосы швейцариялық аниматор Жорж Швейцгебельдің "Jeu" атты қысқаметражды анимациялық фильмі үшін музыкалық қосымша болып табылады.
The concerto's scherzo provides the musical score for Swiss animator Georges Schwizgebel's animated short, Jeu.