Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотландиядан шыққан XVI ғасыр балладасы – ән
Sixteenth century ballad from Scotland
the song
"Мэри Гамильтон" немесе "Фовер Мари" ("Төрт Мария") – Шотландия патшайымының күтімшісі болған әйел туралы ойдан туған оқиғаға негізделген, XVI ғасырдағы Шотландиядан шыққан белгілі балладаның кең таралған атауы. Бұл Child Ballad 173 және Roud 79 болып белгіленеді. Әннің барлық нұсқаларында Мэри Гамильтон Шотландия королевасының жеке қызметшісі, бірақ қай королева екені нақты айтылмайды. Ол королеваның күйеуі, Шотландия королінен жүкті болады, соның нәтижесінде бала дүниеге келеді. Мэри кейбір нұсқаларда баланы теңізге тастап немесе суға батырып өлтіреді, ал басқаларында оны тастап кетеді. Оның жасаған қылмысы көрінеді және ол сотталады. Баллада Мэридің өмірі мен жақындап келе жатқан өлімі туралы ойларын бірінші тұлғада баяндайды. Джоан Баез, The Corries және Анджело Брандуарди сияқты көптеген әртістер балладаның нұсқаларын жазған.
"Mary Hamilton", or "The Fower Maries" ("The Four Marys"), is a common name for a well known sixteenth century ballad from Scotland based on an apparently fictional incident about a lady in waiting to a Queen of Scotland. It is Child Ballad 173 and Roud 79. In all versions of the song, Mary Hamilton is a personal attendant to the Queen of Scots, but precisely which queen is not specified. She becomes pregnant by the Queen's husband, the King of Scots, which results in the birth of a baby. Mary kills the infant – in some versions by casting it out to sea or drowning, and in others by exposure. The crime is seen and she is convicted. The ballad recounts Mary's thoughts about her life and her impending death in a first person narrative. Versions of the ballad have been recorded by a number of artists, including Joan Baez, The Corries, and Angelo Branduardi.
Мэри Гамильтон Ресейде
Бұл оқиға мүлдем басқа контекстен алынған болуы мүмкін. Шотландиядағы кез келген оқиғаға қарағанда, бұл оқиға патша Иван IV (1547-1584) тұсында Томас Хамильтон Ресейде құрған, Хамильтон кланының эмигрант тармағының қызы Мария Данилова Гаментованың аңызымен көбірек сәйкес келеді. Патша Петр I "Ұлының" (кейіннен оның орнын басып, Екатерина I атанған) екінші әйелі, патшайым Екатеринаға қызмет ететін Мария Гамильтон, сонымен қатар патшаның сүйіктісі болған. Ол 1717 жылы бала туды, оның әкесі патша болуы мүмкін, бірақ ол туылғаннан кейін көп ұзамай оны суға батырып өлтіргенін мойындады. Ол сондай-ақ патшайымнан әшекейлер ұрлап, оларды сүйіктісі Иван Орловқа сыйлаған. Баласын өлтіргені үшін 1719 жылы оған бас кесілді. Марияның басы сақталып, табиғи және ғылыми "кереметтерді" жинаған Кунсткамерада көрсетілді. Сол кезде Чарльз Воган Джеймс Фрэнсис Эдвард Стюарттың тапсырмасымен Ресейде болды, және осы оқиға туралы хабар оның арқылы Шотландияға жеткен болуы мүмкін.
The story may have been transferred from a wholly different context. It has been noted that it most closely matches, rather than any event in Scotland, the legend of Maria Danilova Gamentova, daughter of an expatriate branch of the Clan Hamilton established in Russia by Thomas Hamilton during the reign of Tsar Ivan IV (1547–1584). A lady in waiting to Tsarina Catherine, second wife of Tsar Peter I "The Great" (who later succeeded him as Catherine I), Mary Hamilton was also the Tsar's mistress. She bore a child in 1717, who may have been fathered by the Tsar but whom she admitted drowning shortly after its birth. She also stole trinkets from the Tsarina to present them to her lover Ivan Orlov. For the murder of her child, she was beheaded in 1719. Mary's head was preserved and displayed in the Kunstkamera, a palace holding natural and scientific "curiosities". At that time, Charles Wogan was in Russia on a mission for James Francis Edward Stuart, and through him news of the incident might have reached Scotland.
Аумақтық жазбалар
Балладаның ондаған дәстүрлі нұсқалары жазылған. Джеймс Мэдисон Карпентер 1930 жылдардың басында Шотландияда бірнеше нұсқасын жазды, оларды Вон Уильямс еске алу кітапханасы арқылы онлайн тыңдауға болады. Питер Кеннеди 1950 жылдардың ортасында шотланд тілінде екі нұсқа жазды, оларды Абердин қаласының Джинни Робертсон және Оркни аралдарының Доунби ауылының Этель Финдлейтер орындаған. Сондай-ақ, Англияның Линкольншир округындағы Саксби-Олл-Сэйнтс ауылының Мэри Тейлор орындаған нұсқасы да жазылған. Фред Хамер 1966 жылы Шропширдің Лудлоу қаласынан Фред Джорданның «Төрт Мария» әнін жазды. Ән АҚШ-қа жетті, онда Алан Ломакс 1941 жылы Вирджиния штатының Техас Глэдденін орындаған нұсқасын жазды, ал Арканзас штатының дәстүрлі әншісі Альмеда Риддл 1972 жылы орындады. Жан Ричи және оның қарындасы Эдна Кентукки штатының Вайпер қаласында отбасыларынан жеткен нұсқаны орындап көрсетті. Канадада да көптеген нұсқалар табылды, оның ішінде бірнешеуін Хелен Крейттон Новая Шотландия, Нью-Брансуик және Онтариода жазды.
Dozens of traditional versions of the ballad have been recorded. James Madison Carpenter recorded several versions in Scotland in the early 1930s, which can be heard online via the Vaughan Williams Memorial Library. Peter Kennedy recorded two Scottish versions in the mid 1950s, sung by Jeannie Robertson of Aberdeen and Ethel Findlater of Dounby, Orkney, and another version sung by Mary Taylor of Saxby All Saints, Lincolnshire, England. Fred Hamer recorded Fred Jordan of Ludlow, Shropshire singing 'The Four Marys' in 1966. The song made its way to the United States, where Alan Lomax recorded Texas Gladden of Virginia singing a version in 1941, and traditional singer Almeda Riddle of Arkansas performed a version in 1972. Jean Ritchie and her sister Edna were filmed in their hometown of Viper, Kentucky performing a rendition passed down through their family. Many versions have also been found in Canada, including several recorded by Helen Creighton in Nova Scotia, New Brunswick and Ontario.
"Мэри Гамильтон" жеке бөлмеде
Өзінің аса ықпалды «Өз бөлмесі» атты еңбегінде автор Вирджиния Вульф баллададағы кейіпкерлерге сілтеме жасайды. Ол Мэри Беттон, Мэри Сетон және Мэри Кармайклды қайта-қайта келетін тұлғалар ретінде атайды, ал балладаның баяндаушысы Мэри Гамильтонды есімдерін атамай қалдырады. Мэри Беттон Вульфтың кеңейтілген эссесінде маңызды рөл атқарады, себебі ол баяндаушы болып табылады. «Өз бөлмесі» еңбегіндегі баяндаушысының айтуынша, «Мен» дегеніміз – нақты болмысы жоқ біреуді атауға қолайлы термин ғана. Бірнеше сөйлемнен кейін баяндаушы тағы да жекелік пен субъективтілік тақырыбына оралып, балладаның кейіпкерлерін алғаш рет шақырады: «Міне, мен (маған Мэри Беттон, Мэри Сетон, Мэри Кармайкл деп немесе қалаған атыңызбен атаңыз – бұл маңызды емес)».
In her highly influential text A Room of One's Own, author Virginia Woolf alludes to the characters in the ballad. She refers by name to Mary Beton, Mary Seton, and Mary Carmichael as recurrent personae, leaving only Mary Hamilton, the narrator of the ballad, unmentioned. Mary Beton plays the prominent role in Woolf's extended essay, as she serves as the speaker. According to her narrator in A Room of One's Own, "'I' is only a convenient term for somebody who has no real being." A few sentences later, the narrator returns to the concept of identity and subjectivity and invokes the subjects of the ballad for the first time: "Here then was I (call me Mary Beton, Mary Seton, Mary Carmichael or by any name you please – it is not a matter of importance) "
Мэри Беттон «Өз бөлмесі» эссесінің бойымен баяндаушы ретінде көрінеді. Эсседегі алты тарау Мэри Беттонның Оксбридж аумағы мен Лондон көшелеріндегі саяхаты мен әйелдер тарихы және көркем әдебиет туралы ойларын зерттеуі туралы баяндайды. Атау баяндаушының тәтесінің кейіпкерінде қайта пайда болады, ол Мэри Беттонның есімдісі де, демеушісі де болып табылады. Вульф Беттонды пайдалану арқылы эсседегі баяндаушы дауысынан өзін ажырата алады. Мэри Сетон – Мэри Беттонның құбылмалы Фернхэм колледжіндегі (Кембридждің Ньюнхэм және Гиртон колледждері үлгісінде) досы. Беттонның Сетонмен болған әңгімелері арқылы қаржылық жағдай мен әйелдерге білім беру мүмкіндіктері арасындағы қарым-қатынас туралы сұрақтар көтеріледі. Мэри Сетонның анасы туралы айта отырып, баяндаушы былай дейді: «Егер ол Фернхэмге екі-үш жүз мың фунт қалдырса, біз бүгін кешке жайғасып, әңгімеміздің тақырыбы археология, ботаника, антропология, физика, атомның табиғаты, математика, астрономия, салыстырмалылық теориясы, география болуы мүмкін еді». Мэри Кармайкл «Өз бөлмесі» еңбегіндегі ойдан шығарылған автор рөлін ойнайды. Оның «Өмірдің оқиғасы» атты романы Вульфқа әйелдер арасындағы қарым-қатынас туралы түсінік енгізуге мүмкіндік береді. Мэри Кармайкл сондай-ақ, нақты автор және тууды шектеу жөніндегі белсенді Мари Кармайкл (Мари Стопстің псевдонимі) және оның «Махаббаттың тууы» романы туралы ойды тудыруы мүмкін.
Mary Beton serves as the narrator throughout A Room of One's Own. The six chapters of the essay follow Mary Beton's walks through Oxbridge grounds and London streets, and her mental explorations of the history of women and fiction. The name reappears in the character of the narrator's aunt, who serves as both the namesake and benefactor of Mary Beton. Woolf is able to detach herself from the narrative voice of the essay through the use of Beton. Mary Seton is a friend of Mary Beton at the fictitious Fernham College (modelled after Cambridge's Newnham and Girton Colleges). It is partially through her conversations with Seton that Beton raises questions about the relationship between financial wealth and the opportunities for female education. Speaking of Mary Seton's mother, the narrator states, "If she had left two or three hundred thousand pounds to Fernham, we could have been sitting at our ease tonight and the subject of our talk might have been archaeology, botany, anthropology, physics, the nature of the atom, mathematics, astronomy, relativity, geography." Mary Carmichael plays the role of a fictitious author referenced by the narrator in A Room of One's Own. Her fabricated novel, Life's Adventure, allows Woolf to introduce the concept of female relationships. Mary Carmichael may also evoke the idea of the real author and birth control activist Marie Carmichael (pseudonym for Marie Stopes) and her novel Love's Creation.