1889 жылғы Кливленд-стрит дауы: Лондонның ерлер үйінің құпиясы

Кіріспе

1889 жылы Лондонда еркектерге арналған жезөкше үйінің табылуы

Кливленд көшесі жанжалы 1889 жылы болды, сол кезде полиция Лондондағы Кливленд көшесіндегі гомосексуалды еркектерге арналған жезөкше үйін және кездесу орнын тапты. Үкімет аристократтар мен басқа да белгілі клиенттердің есімдерін қорғау үшін оқиғаны жасыруға тырысқаны айтылды. Сол кезде еркектер арасындағы жыныстық қатынас Ұлыбританияда заңсыз болды, сондықтан жезөкше үйінің клиенттері ұсталса, қудалануға және толыққанды әлеуметтік жек көруге ұшырауы мүмкін еді. Уэльс ханзадасының үлкен ұлы және британ тағына екінші кезектегі мұрагер Альберт Виктордың бұл жезөкше үйіне келгені туралы әңгіме тарады, бірақ бұл ешқашан расталмады. Шетелдік газеттерден өзгеше, британ баспасөз Альберт Виктордың есімін атаған жоқ, бірақ бұл айыптау биліктің іске қатысуына әсер етті және содан бері биографтардың оның бейнесіне әсер етті. Полиция лорд Артур Сомерсеттің, Уэльс ханзадасының атбасына қызмет ететін адамның, клиент екенін куәландырды. Ол да, жезөкше үйінің иесі Чарльз Хаммонд та қудалау басталмас бұрын шетелге қашып кетті. Бас пошта бөлімінде телеграфшы болып жұмыс істеген еркек жезөкшелерге жеңіл жазалар берілді, ал клиенттерге қарсы қылмыстық іс қозғалмады. Генри Джеймс Фицрой, Эустон графы, баспасөзде клиент ретінде аталғаннан кейін, оны жамандады деп сотқа жүгінді. Оқиға еркектердің гомосексуализмін – төменгі топтағы жастарды бұзатын аристократиялық әдепсіздік деп қарауға себеп болды. Мұндай көзқарастар 1895 жылы Куинсберри маркизі Оскар Уайльдты содомит деп айыптаған кезде де кең таралған еді.

Ерлер үйі

1889 жылдың шілдесінде полиция констеблі Люк Хэнкс Лондонның Орталық телеграф кеңсесінен ұрлық жасау фактісі бойынша тергеу жүргізді. Тергеу барысында 15 жасар Чарльз Томас Суинскоу есімді телеграфшының бойында он төрт шиллинг болғаны анықталды, бұл оның бірнеше апталық жалақысына тең болатын. Сол кезде хабаршы жігіттерге қызмет барысында жеке ақшаларын алып жүруге рұқсат етілмейтін, осылайша олардың ақшасы клиенттердің ақшасымен араласпауы тиіс еді. Ұрлыққа қатысы болуы мүмкін деп күдіктенген Ханкс оны сұраққа алу үшін полиция бөліміне жеткізді. Біраз ойланғаннан кейін, Суинскоу ақшаны 19 Кливленд көшесінде ерлерге арналған бордель ұстаған Чарльз Хаммонд есімді адамға проституция жасау арқылы тапқанын мойындады. Суинскоудың сөзіне сүйенсек, оны Хаммондқа Бас пошта кеңсесінің клеркі, 18 жасар Генри Ньюлав таныстырған. Одан бөлек, ол Хаммонд үшін жұмыс істеген тағы екі 17 жасар телеграфшының есімдерін атады: Джордж Алма Райт және Чарльз Эрнест Тикбрум. Констебль Хэнкс Райт пен Тикбрумнан растау мәлімдемелер алды, сондай-ақ Ньюлавтан да мойындау алды. Констебль Хэнкс бұл жағдайды жоғары лауазымды офицерлеріне хабарлап, істі детектив Фредерик Абберлайнға тапсырды. Инспектор Абберлайн 6 шілдеде Хэммонд пен Ньюлавты 1885 жылғы Қылмыстық заңға түзетулер енгізудің 11-бабын бұзғаны үшін тұтқындауға ордермен бордельге барды. Аталған заң бойынша ерлер арасындағы барлық гомосексуалды әрекеттер, сондай-ақ мұндай әрекеттерді ұйымдастыру немесе ұйымдастыруға талпыну екі жылға дейін бас бостандығынан айырумен, қатаң еңбекпен немесе онсыз жазаланады. Ол үйдің құлыпталғанын және Хаммондтың қашқанын анықтады, бірақ Абберлайн Ньюлавты Камден Таундағы анасының үйінен ұстап алды. Ньюлав Ханкске берген мәлімдемесінен кейін тұтқындалғанға дейін Кливленд көшесіне барып, Хаммондты ескертті, ол осыдан кейін Грейвсендтегі ағасының үйіне қашып кетті.

Атақты клиенттер

Полиция бөлімшесіне бара жатқанда Ньюлоув Кливленд көшесіндегі қонақтар ретінде Лорд Артур Сомерсет пен Генри Фицройды, Эустон графын, сондай-ақ Джервоис есімді британдық армияның полковнигін атады. Сомерсет Уэльс ханзадасының қорасының басшысы болды. Сомерсет полициямен сұхбаттасқанмен, оған қарсы бірден іс-қимыл жасалмады, ал билік Сомерсет қатысы бар деген айыптауларға қатысты әрекет жасамады. Қазір бос тұрған үйге бақылаушы қойылып, іс бойынша мәлімет үкімет ведомстволары арасында алмастырылды. 19 тамызда Хаммондтың дін қызметкері болып көрінген танысы Джордж Вектің атына тұтқындауға бұйрық шығарылды. Век телеграф кеңсесінде жұмыс істеген, бірақ хабаршы жігіттермен "қажетсіз жүріс-тұрысы" үшін жұмыстан шығарылған. Лондондағы Вектің үйінен табылған он жеті жасар жасөспірім полицияға Вектің Портсмутқа кеткенін және аз уақыттан кейін пойызбен қайтып келетінін айтты. Полиция Векті Лондонның Ватерлоо теміржол вокзалында тұтқындады. Оның қалтасынан Альгернонның одақтастарының хаттарын тапты. Абберлайн констебль Хэнкті Саффольктегі Садберидегі ата-анасының үйіне Доспен сұхбаттасуға жіберді. Союзниктер Сомерсеттен ақша алғанын, онымен жыныстық қатынаста болғанын және Кливленд көшесінде Хаммонд үшін жұмыс істегенін мойындады. 22 тамызда полиция Сомерсетті екінші рет сұхбатқа алды, содан кейін Сомерсет Уэльс принсі жазғы демалысын өткізетін Бад-Хомбургке кетті. 11 қыркүйекте Ньюлав пен Век сотқа жіберілді. Олардың қорғанысын Сомерсеттің адвокаты Артур Ньютон, Ньюлов үшін Вилли Мэтьюс, ал Век үшін Чарльз Гилл жүргізді. Сомерсет заңгерлердің ақысын төледі. Осы уақытқа дейін Сомерсет Гануверге Уэльс принсі үшін кейбір жылқыларды тексеруге көшті, ал баспасөз сот процесінде қатысы бар "асыл иелерге" сілтеме жасады. Ньюлоув пен Век 18 қыркүйекте ұятсыздық жасады деп мойындады және судья сэр Томас Чемберс, бұрынғы либералды парламент мүшесі, мейірімділік танытқан, оларды төрт және тоғыз айға ауыр жұмысқа соттады. Сонымен қатар, балаларды сол кезде өте жеңіл жазаға кесілді. Хаммонд Францияға қашып кетті, бірақ француз билігі оны британдықтардың қысымынан кейін қуып жіберді. Хаммонд Бельгияға көшіп, одан АҚШ-қа көшіп барды. Ньютон Сомерсет атынан Хаммондтың жол ақысын төледі. Премьер-министр лорд Солсберидің кеңесі бойынша, экстрадиция туралы іс қозғалмады, ал Хаммондқа қарсы іс тыныш тасталды. Сомерсет қыркүйек айының соңында Ньюмаркеттегі жылқы сатуларына қатысу үшін Ұлыбританияға оралды, бірақ 26 қыркүйекте Ньютонның тұтқындалу қаупі бар екенін айтқаннан кейін, 26 қыркүйекте Диппеге кетті. Ол 30 қыркүйекте қайта оралды. Бірнеше күннен кейін оның әжесі, Эмили Сомерсет, Бофорттың жесір герцогинясы қайтыс болды және ол оның жерлеу рәсіміне қатысты. Құрметті . Қаржы министрі көмекшісі Гамильтон Кафф және полиция комиссары Джеймс Монро Сомерсетке қарсы іс-қимыл жасалуын талап етті, бірақ лорд-канцлер лорд Холсбери кез-келген айыптауды тоқтатты. Сомерсет қатысқаны туралы хабарлар тарады, ал 19 қазанда Сомерсет Францияға қашып кетті. Лорд Солсбери кейіннен Сер Дайтон Пробин арқылы Сомерсетке ескерту жасады деп айыпталды, ол Лорд Солсберимен өткен кешке кездесті, оны тұтқындауға ордер шығарылды. Бұл туралы Лорд Солсбери мен Бас прокурор сэр Ричард Вебстер айтқан. Пробиннің хабаршысы полиция комиссарының орынбасары Ричард Пирсон болуы мүмкін. Уэльс принсі лорд Солсбериге хат жазып, Сомерсетке елден шығуға рұқсат берілгеніне қанағаттанғанын білдірді және егер Сомерсет "өз бетін Англияда қайтадан көрсетуге батылы келсе", ол билік тарапынан қысымға ұшырамайтынын сұрады, бірақ лорд Солсбериге полиция Сомерсетке қарсы іс жүргізу үшін қысым жасады. 12 қарашада Сомерсетті тұтқындауға ордер шығарылды. Сол кезде Сомерсет қауіпсіз шетелде болды, ал ордер көпшілік назарына тиген жоқ. Түркия мен Австрия-Мажарстанда жұмыс іздеуден кейін, Сомерсет Францияда жасырын өмір сүру үшін тұрып қалды, алдымен Парижде, содан кейін Француз Ривьерасындағы Хайерде. Баспасөзде айтылған басқа есімдер Лорд Рональд Гоуэр және Лорд Эррол болды. Сондай-ақ, төрт жыл бойы шетелге қашып кеткен көрнекті әлеуметтік қайраткер Александр Мейрик Бродли де кінәлі. "Фигаро" газеті Бродлидің генерал Жорж Булангер мен Анри Рошфортты үйге алып келгенін де жазды. Кейіннен Болангерге қарсы айтылған айыпты оның жақтастары даулап шықты. 1889 жылдың желтоқсан айында Уэльс ханзадасы мен ханшайымы да "күн сайын арам мінезге ие анони�...

On the way to the police station, Newlove named Lord Arthur Somerset and Henry FitzRoy, Earl of Euston, as well as a British Army colonel by the name of Jervois, as visitors to Cleveland Street. Somerset was the head of the Prince of Wales's stables. Although Somerset was interviewed by police, no immediate action was taken against him, and the authorities were slow to act on the allegations of Somerset's involvement. A watch was placed on the now empty house and details of the case shuffled between government departments. On 19 August, an arrest warrant was issued in the name of George Veck, an acquaintance of Hammond's who pretended to be a clergyman. Veck had actually worked at the Telegraph Office, but had been sacked for "improper conduct" with the messenger boys. A seventeen year old youth found in Veck's London lodgings revealed to the police that Veck had gone to Portsmouth and was returning shortly by train. The police arrested Veck at London Waterloo railway station. In his pockets they discovered letters from Algernon Allies. Abberline sent Constable Hanks to interview Allies at his parents' home in Sudbury, Suffolk. Allies admitted to receiving money from Somerset, having a sexual relationship with him, and working at Cleveland Street for Hammond. On 22 August, police interviewed Somerset for a second time, after which Somerset left for Bad Homburg, where the Prince of Wales was taking his summer holiday. On 11 September, Newlove and Veck were committed for trial. Their defence was handled by Somerset's solicitor, Arthur Newton, with Willie Mathews appearing for Newlove, and Charles Gill for Veck. Somerset paid the legal fees. By this time, Somerset had moved on to Hanover, to inspect some horses for the Prince of Wales, and the press was referring to "noble lords" implicated in the trial. Newlove and Veck pleaded guilty to indecency on 18 September and the judge, Sir Thomas Chambers, a former Liberal Member of Parliament who had a reputation for leniency, sentenced them to four and nine months' hard labour respectively. The boys were also given sentences that were considered at the time to be very lenient. Hammond escaped to France, but the French authorities expelled him after pressure from the British. Hammond moved on to Belgium from where he emigrated to the United States. Newton, acting for Somerset, paid for Hammond's passage. On the advice of the Prime Minister, Lord Salisbury, no extradition proceedings were attempted, and the case against Hammond was quietly dropped. Somerset returned to Britain in late September to attend horse sales at Newmarket but suddenly left for Dieppe on 26 September, probably after being told by Newton that he was in danger of being arrested. He returned again on 30 September. A few days later, his grandmother, Emily Somerset, Dowager Duchess of Beaufort, died and he attended her funeral. The Hon. Hamilton Cuffe, Assistant Treasury Solicitor, and James Monro, Commissioner of Police, pressed for action to be taken against Somerset, but the Lord Chancellor, Lord Halsbury, blocked any prosecution. Rumours of Somerset's involvement were circulating, and on 19 October Somerset fled back to France. Lord Salisbury was later accused of warning Somerset through Sir Dighton Probyn, who had met Lord Salisbury the evening before, that a warrant for his arrest was imminent. This was denied by Lord Salisbury and the Attorney General, Sir Richard Webster. Probyn's informant may have been the Assistant Commissioner of Police, Richard Pearson. The Prince of Wales wrote to Lord Salisbury, expressing satisfaction that Somerset had been allowed to leave the country and asking that if Somerset should "ever dare to show his face in England again", he would remain unmolested by the authorities, but Lord Salisbury was also being pressured by the police to prosecute Somerset. On 12 November, a warrant for Somerset's arrest was finally issued. By this time, Somerset was already safely abroad, and the warrant caught little public attention. After an unsuccessful search for employment in Turkey and Austria Hungary, Somerset settled down to live anonymously in France, at first in Paris then in Hyères on the French Riviera. Other names mentioned by the press were Lord Ronald Gower and Lord Errol. Also implicated was the prominent social figure Alexander Meyrick Broadley, who fled abroad for four years. The Paris Figaro even alleged that Broadley took General Georges Boulanger and Henri Rochefort to the house. The allegation against Boulanger was later challenged by his supporters. In December 1889 it was reported that both the Prince and Princess of Wales were being "daily assailed with anonymous letters of the most outrageous character" bearing upon the scandal. By January 1890 sixty suspects had been identified, twenty two of whom had fled the country.

Қоғамдық ашылулар

Бастапқыда баспасөз бұл оқиғаға аз қамтылғандықтан, журналист Эрнест Парк болмаса, бұл оқиға көпшілік естелігінен тез жоғалып кетер еді. "The North London Press" апталық басылымының редакторы Парк өзінің журналистері Ньюлавты соттағаны туралы хабарды жеткізген кезде, оның қастандыққа қатысы бар екенін біледі. Парк неге жезөкшелерге олардың қылмысына қатысты осындай жеңіл жазалар берілді деп күмән келтіре бастады ("Жиынды әдепсіздік" үшін әдеттегі жаза екі жыл болды) және Хаммонд қалай тұтқындалудан қаша алды. Парк қызыға отырып, балалардың атақты аристократтардың есімдерін атағанын біледі. 28 қыркүйекте ол олардың қатысы бар екенін айтып, нақты есімдерді атамай, мақала жариялады. Тек 16 қарашада ол "Кливленд көшесіндегі сөзбен айтып жеткізуге болмайтын жеккөрінішті жанжал" туралы Генри Фицройды атап өткен жаңалық жариялады. Ол сондай-ақ, Эустон Перуге кеткен болуы мүмкін және оған одан жоғары тұрған адамның қатысын жасыру үшін қашып кетуіне рұқсат етілгенін, оның аты аталмаған, бірақ кейбіреулер Уэльс принсі Альберт Виктордың ұлы деп санайды. Иустон шын мәнінде әлі Англияда еді және Паркке қарсы жала жабу үшін дереу іс қозғады. Сотта Юстон Пикадиллимен бірге жүргенде, оған "Poses plastiques. С. Хаммонд, Кливленд көшесінің 19 үйі". Юстон үйге "Поз пластики" дегенді әйелдердің жалаңаш бейнелерін көрсету деп ойлап келгенін айтты. Ол кіру үшін патшаға ақша төледі, бірақ Эустонға кіргеннен кейін бұл жердің "қажетсіз" екенін білгенде, қатты таңғалып, дереу кетіп қалды. Қорғау куәгерлері бір-біріне қайшы келеді және Юстонды дәл сипаттай алмайды. Соңғы қорғау куәсі Джон Саул еркек жезөкше болды, ол бұрын Дублин замогында гомосексуалды жанжалға қатысқан және жасырын түрде жарияланған эротикалық романда "The Sins of the Cities of the Plain" романында болды, ол оның автобиографиясы ретінде шығарылды. Өзін "қатаң қорқыныш" деп сипаттаған түрде куәлік берген Саул өзінің "адамгершіліксіз өмір сүруі" және "қылмыскерлікпен айналысуы" арқылы күнкөріс табуын мойындады және үйде Юстонмен жыныстық қатынасқа түскенін егжей-тегжейлі айтып берді. Қорғау Ньюлав пен Векті куәгер ретінде шақырмады және Юстонның елден кеткеніне ешқандай дәлел келтіре алмады. 1890 жылы 16 қаңтарда алқабилер алқасы Паркті кінәлі деп тапты және судья оны он екі айға бас бостандығынан айырды. Бір тарихшы Эустонның шындықты айтып отырғанын және Кливленд көшесінде бір рет қана болғанын, өйткені ол картаға алданып қалған деп санайды. Алайда, басқа бір дерек бойынша, Эустон гомосексуалистік дүниенің белгілі тұлғасы болды және оны атақты шантажшы Роберт Клиберн жиі қорқытты, сондықтан Оскар Уайльд Клибёрн өзінің табандылығы үшін Виктория крестіне лайық деп ойлады. Солл өзінің оқиғасын полицияға тамыз айында айтып бергенін, бұл сотқа биліктің неге әрекет жасамағанын сұрап, жауап беруге себеп болғанын айтты. Сотшы сэр Генри Хокинс өте жақсы еңбек еткен, бірақ ол қайтыс болғаннан кейін Англия мен Уэльстің бұрынғы солиситор-генералы сэр Эдвард Кларк былай деп жазды: "Сэр Генри Хокинс мен білген немесе естіген ең нашар судья еді. Ол әділдік дегенді, шындық пен әділдік дегенді мүлдем түсінбеді". Прокурорлар Чарльз Расселл мен Уилли Мэтьюс, содан кейін, бірінен соң бірі, Лорд-бас судья және Прокурорлар директоры болды. Қорғаушы адвокат Фрэнк Локвуд кейіннен солиситор-генерал болды, оған Х. Х. Асквит көмек көрсетті, ол жиырма жылдан кейін Ұлыбританияның премьер-министрі болды. Парктің кінәсі Юстонды ақтаған кезде, 1889 жылы 16 желтоқсанда Ньюлов пен Сомерсеттің адвокаты Артур Ньютонға әділетке кедергі жасады деген айып тағылды. Ол Хаммонд пен балалардың куәлік беруіне кедергі келтіріп, оларға шетелге бару үшін жолдама және ақша ұсынды. Ньютонды Эрнест Паркті қудалаған Чарльз Рассел қорғады, ал прокурор - генерал-прокурор сэр Ричард Вебстер. Ньютон өзіне тағылған алты айыптың бірінде кінәсін мойындап, Хэммондқа қашуға көмектескенін, тек сол кезде ешқандай қылмыс жасамаған немесе тұтқындалмаған клиенттерін ықтимал шантаждан қорғау үшін ғана деп мәлімдеді. Прокурор Ньютонның өтінішін қабылдады, ал қалған бес айып бойынша ешқандай дәлел келтірмеді. 20 мамырда судья сэр Льюис Кейв Ньютонды алты аптаға бас бостандығынан айырды, бұл заңгерлер тарапынан қатал деп саналды. Ньютонның ұсталуына наразылық білдіріп, 250 лондондық заң фирмасы қол қойған петиция Ішкі істер министрі Генри Мэтьюске жіберілді. Ньютонның соты кезінде парламентте Парктің жасыру туралы мәлімдемесін тексеру тур...

Because the press initially barely covered the story, the affair would have faded quickly from public memory if not for journalist Ernest Parke. The editor of the obscure politically radical weekly The North London Press, Parke got wind of the affair when one of his reporters brought him the story of Newlove's conviction. Parke began to question why the prostitutes had been given such light sentences relative to their offence (the usual penalty for "gross indecency" was two years) and how Hammond had been able to evade arrest. His curiosity aroused, Parke found out that the boys had named prominent aristocrats. He subsequently ran a story on 28 September hinting at their involvement but without detailing specific names. It was only on 16 November that he published a follow up story specifically naming Henry Fitzroy, Earl of Euston, in "an indescribably loathsome scandal in Cleveland Street". He further alleged that Euston may have gone to Peru and that he had been allowed to escape to cover up the involvement of a more highly placed person, who was not named but was believed by some to be Prince Albert Victor, the son of the Prince of Wales. Euston was in fact still in England and immediately filed a case against Parke for libel. At the trial, Euston admitted that when walking along Piccadilly a tout had given him a card which read "Poses plastiques. C. Hammond, 19 Cleveland Street". Euston testified that he went to the house believing Poses plastiques meant a display of female nudes. He paid a sovereign to get in but upon entering Euston said he was appalled to discover the "improper" nature of the place and immediately left. The defence witnesses contradicted each other, and could not describe Euston accurately. The final defence witness, John Saul, was a male prostitute who had earlier been involved in a homosexual scandal at Dublin Castle, and featured in a clandestinely published erotic novel The Sins of the Cities of the Plain which was cast as his autobiography. Delivering his testimony in a manner described as "brazen effrontery", Saul admitted to earning his living by leading an "immoral life" and "practising criminality", and detailed his alleged sexual encounters with Euston at the house. The defence did not call either Newlove or Veck as witnesses, and could not produce any evidence that Euston had left the country. On 16 January 1890, the jury found Parke guilty and the judge sentenced him to twelve months in prison. One historian considers Euston was telling the truth and only visited Cleveland Street once because he was misled by the card. However, another has alleged Euston was a well known figure in the homosexual underworld, and was extorted so often by the notorious blackmailer Robert Cliburn, that Oscar Wilde had quipped Cliburn deserved the Victoria Cross for his tenacity. Saul stated that he told the police his story in August, which provoked the judge to enquire rhetorically why the authorities had not taken action. The judge, Sir Henry Hawkins, had a distinguished career, although after his death a former Solicitor General for England and Wales, Sir Edward Clarke, wrote: "Sir Henry Hawkins was the worst judge I ever knew or heard of. He had no notion whatever of what justice meant, or of the obligations of truth or fairness." The prosecuting counsels, Charles Russell and Willie Mathews, went on to become Lord Chief Justice and Director of Public Prosecutions, respectively. The defence counsel, Frank Lockwood, later became Solicitor General, and he was assisted by H. H. Asquith, who became Prime Minister of the United Kingdom twenty years later. While Parke's conviction cleared Euston, another trial began on 16 December 1889 when Newlove's and Somerset's solicitor, Arthur Newton, was charged with obstruction of justice. It was alleged that he conspired to prevent Hammond and the boys from testifying by offering or giving them passage and money to go abroad. Newton was defended by Charles Russell, who had prosecuted Ernest Parke, and the prosecutor was Sir Richard Webster, the Attorney General. Newton pleaded guilty to one of the six charges against him, claiming that he had assisted Hammond to flee merely to protect his clients, who were not at that time charged with any offence or under arrest, from potential blackmail. The Attorney General accepted Newton's pleas and did not present any evidence on the other five charges. On 20 May, the judge, Sir Lewis Cave, sentenced Newton to six weeks in prison, which was widely considered by members of the legal profession to be harsh. A petition signed by 250 London law firms was sent to the Home Secretary, Henry Matthews, protesting at Newton's treatment. During Newton's trial, a motion in Parliament sought to investigate Parke's allegations of a cover up. Henry Labouchère, a Member of Parliament from the Radical wing of the Liberal Party, was staunchly against homosexuality and had campaigned successfully to add the "gross indecency" amendment (known as the "Labouchère Amendment") to the Criminal Law Amendment Act 1885. He was convinced that the conspiracy to cover up the scandal went further up the government than assumed. Labouchère made his suspicions known in Parliament on 28 February 1890. He denied that "a gentleman of very high position"—presumably Prince Albert Victor—was in any way involved with the scandal, but accused the government of conspiracy to pervert the course of justice. He suggested that the Prime Minister Lord Salisbury and other officials colluded to hamper the investigation, allowing Somerset and Hammond to escape, delaying the trials and failing to prosecute the case with vigour. Labouchère's accusations were rebutted by the Attorney General, Sir Richard Webster, who was also the prosecutor in the Newton case. Charles Russell, who had prosecuted Parke and was defending Newton, sat on the Liberal benches with Labouchère but refused to be drawn into the debate. After an often passionate debate over seven hours, during which Labouchère was expelled from Parliament after saying "I do not believe Lord Salisbury" and refusing to withdraw his remark, the motion was defeated by a wide margin, 206–66. In a subsequent speech to the House of Lords, Salisbury bore witness against himself by suggesting his memory of his handling of the affair was defective. Reviews of the novel were hostile. In a clear reference to the Cleveland Street scandal, one reviewer called it suitable for "none but outlawed noblemen and perverted telegraph boys". Wilde's 1891 revision of the novel omitted certain key passages, which were considered too homoerotic. In 1895, Wilde unsuccessfully sued Lord Alfred's father, the Marquess of Queensberry, for libel. Sir Edward Carson, Lord Queensberry's counsel, used quotes from the novel against Wilde and questioned him about his associations with young working men. After the failure of his suit, Wilde was charged with gross indecency, found guilty, and subsequently sentenced to two years' hard labour. He was prosecuted by Charles Gill, who had defended Veck in the Cleveland Street case. Prince Albert Victor died in 1892, but society gossip about his sex life continued. Sixty years after the scandal, the official biographer of King George V, Harold Nicolson, was told by Lord Goddard, who was a twelve year old schoolboy at the time of the scandal, that Prince Albert Victor "had been involved in a male brothel scene, and that a solicitor had to commit perjury to clear him. The solicitor was struck off the rolls for his offence, but was thereafter reinstated." In fact, none of the lawyers involved in the case was convicted of perjury or struck off at the time, and most had very distinguished careers. However, Arthur Newton was struck off for 12 months for professional misconduct in 1910 after falsifying letters from another of his clients—the notorious murderer Harvey Crippen. In 1913, he was struck off indefinitely and sentenced to three years' imprisonment for obtaining money by false pretences. Newton may have invented and spread the rumours about Prince Albert Victor in an attempt to protect his clients from prosecution by forcing a cover up. State papers on the case in the Public Record Office, released to the public in the 1970s, provide no information on the prince's involvement other than Newton's threat to implicate him. Hamilton Cuffe wrote to the Director of Public Prosecutions, Sir Augustus Stephenson, "I am told that Newton has boasted that if we go on a very distinguished person will be involved (PAV). I don't mean to say that I for one instant credit it—but in such circumstances as this one never knows what may be said, be concocted or be true." Surviving private letters from Somerset to his friend Lord Esher, confirm that Somerset knew of the rumours but did not know if they were true. He writes, "I can quite understand the Prince of Wales being much annoyed at his son's name being coupled with the thing we were both accused of going to this place but not together I wonder if it is really a fact or only an invention." In his correspondence, Sir Dighton Probyn refers to "cruel and unjust rumours with regard to PAV" and "false reports dragging PAV's name into the sad story". When Prince Albert Victor's name appeared in the American press, the New York Herald published an anonymous letter, almost certainly written by Charles Hall, saying "there is not, and never was, the slightest excuse for mentioning the name of Prince Albert Victor." Biographers who believe the rumours suppose that Prince Albert Victor was bisexual, but that is strongly contested by others, who refer to him as "ardently heterosexual" and his involvement in the rumours as "somewhat unfair". In 1902, an American newspaper alleged that Lord Arthur Somerset, having learned in some way that 19 Cleveland Street was under police surveillance and that he may have been identified as a visitor, contrived to bring the prince to the house on an innocent pretext in the hope that the police, seeing him cross the threshold, would be afraid to take the case any further. The report alleged the ruse Somerset used was the prince's fondness for boulle furniture: he invited him to inspect a boulle cabinet which was in the house, and the prince remained there for no more than five minutes. The warrant for Somerset's arrest remained open, and he never returned to England. For more than thirty years he lived incognito in his self imposed exile, until his death in 1926. He was buried in the town cemetery of Hyères, and his headstone gave his true name and paternity.

Үй

Кливленд көшесіндегі 19-үйдің орналасқан жері, Мэрилебон, және оның тарихи контексі Лондонның Фицровиясы және көршілес Сохо мен Блумсберидегі гомосексуалдық және басқа да трансгрессивті қауымдастықтары аясында академиялық зерттеулер мен жалпы қызығушылықтың нысанына айналды. Парламентте Лабуше 19 Кливленд көшесін "ешқандай шалқымаушы жерде емес, тіпті Миддлсекс ауруханасының қасында" деп ашуланып сипаттады. Кливленд көшесінің батыс жағында орналасқан бұл үй қазір сақталмаған: ол 1890 жылдары аурухананы кеңейту үшін бұзылып, ал аурухананың өзі 2005 жылы бульдозермен қиратылды. The Illustrated Police News газеті үйдің екі эскизін жариялады. Кейде үйдің әлі де сақталып қалғаны туралы айтылады. Бұл теорияға сәйкес, көшені қайта нөмірлеуден кейін 19-нөмір жер кадастрынан өшіріліп, оның бар екені жасырылған, ал үй қазіргі 18-нөмір болып табылады, ол көшенің шығыс жағында орналасқан. Шындығында, Кливленд көшесі қайта нөмірленді: оның ең оңтүстік бөлігі бұрын Норфолк көшесі деп аталған. (Мысалы, қазіргі 22 Кливленд көшесі бұрын 10 Норфолк көшесі болған және бір кезде Чарльз Диккенстің үйі болды.) Дегенмен, Кливленд көшесін қайта нөмірлеуді 1867 жылы, осы оқиғадан бұрын Метрополитендік құрылыс басқармасы тапсырды: "Батыс жағындағы үйлерге 1-ден бастап 175-ке дейін тақ нөмірлер; шығыс жағындағы үйлерге 2-ден бастап 140-қа дейін жұп нөмірлер берілсін; мұндай нөмірлер оңтүстік жағынан басталады". 1870 жылғы кадастрлік картада 19-нөмір және оған жақын үйлер көшенің батыс жағында көрсетілген. 1894 жылғы кадастрлік картада бұл үйлер жаңа Миддлсекс ауруханасының қанатына қосылған.