Италиядағы діни бостандық: тарих және қазіргі жағдай
Freedom of religion in Italy
Италияда дін бостандығы: 1848 жылғы Альбертин заңнамасынан бастап, конституциялық кепілдіктерге дейін тарихы. Католик дінінің мәртебесі мен басқа діндерге қатысты шектеулер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиядағы діни бостандыққа шолу
Overview of religious freedom in Italy
Италия Республикасының 1947 жылғы конституциясымен дін бостандығы кепілденеді. Оған дейін діни төзімділік Италия Корольдігінің конституциясында қарастырылған, ол өз кезегінде Сардиния Корольдігінің Карло Альбертосы 1848 жылы, Революция жылында өз поддандыларына берген Альбертин заңнамасынан туындаған.
Freedom of religion in Italy is guaranteed under the 1947 constitution of the Italian Republic. Before that religious toleration was provided for by the constitution of the Kingdom of Italy which in turn derived from the Albertine Statute granted by Carlo Alberto of the Kingdom of Sardinia to his subjects in 1848, the Year of Revolutions.
Тарих
Альбертиндік статуттың 1-бабы католицизмді мемлекеттік жалғыз дін деп белгіледі, бірақ заңдарға сәйкес, басқа да қолданыстағы діни конфессияларға төзімділік танытылатынын жариялады. Бұл жариялау геттолардың тез арада ашылуына және вальденстердің эмансипациясына (азаттыққа шығуына) әкелді. Дегенмен, төзімділік шектеулі болды: 28-бапта еркін баспасөз болуы керек делінгенімен, Киелі кітаптар, катехизистер, литургиялар және дұға кітаптары епископтың рұқсатысыз басылмайтыны нақты айтылды; сондай-ақ, мемлекет діни насихатты тыйым салды. Дегенмен, Италияның бірігуіне дейінгі жылдары Сардиния Корольдігі түбірткідегі басқа мемлекеттерге қарағанда көбірек төзімділік танытты: Тоскананың Ұлы Герцогтығында католицизмнен басқа діндерді ұстанушыларға түрме жазасы немесе жер аудару жазасы тағайындалды. Содан кейін Италия дінсіз мемлекетке айналды. Алайда, әсіресе шетелде, фашистік кезеңдегі тәрелерге қатысты кейбір заңдар әлі де күшінде және конституцияға қайшы деп жарияланбағандықтан, даулар сақталып отыр. 2009 жылы Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық сот, балаларының дінсіз білім алуын қалаған итальяндық ананың қозғалған ісі бойынша, Италияның мемлекеттік мектептеріндегі сыныптарда тәрелерді көрсетуге тыйым салды. Сот "мемлекеттік билік органдарының үй-жайларында белгілі бір конфессияның символын міндетті түрде көрсету ата-аналардың өз нанымдарына сәйкес балаларын тәрбиелеу құқығын шектейтінін" және "балалардың сенуге немесе сенбеуге құқығын" шектейтінін анықтады.
Article 1 of the Albertine Statute identified Catholicism as the single religion of state but declared that other existing confessions were tolerated in conformance with the laws. This declaration led rapidly to the opening of the ghettoes and the emancipation of the Waldensians. Toleration was limited however: Article 28, while declaring that there should be a free press, stated specifically that Bibles, catechisms, liturgies and prayer books could not be printed without episcopal permission; religious propaganda was also prohibited by the state. Nevertheless, in the years leading up to the unification of Italy the Kingdom of Sardinia was more tolerant than other states on the peninsula: in the Grand Duchy of Tuscany the practice of religions other than Catholicism was punishable by imprisonment or exile. and Italy became a secular state. Controversy however remains, particularly abroad, over certain Fascist era laws about crucifixes that are still in force and that have not been declared unconstitutional. In 2009 the European Court of Human Rights, in a case brought by an Italian mother who wanted her children to have a secular education, ruled against the display of crucifixes in the classrooms of Italian state schools. It found that 'The compulsory display of a symbol of a given confession in premises used by the public authorities restricted the right of parents to educate their children in conformity with their convictions' and that it restricted the 'right of children to believe or not to believe'.
Демография
2021 жылы тәуелсіз Жаңа діндерді зерттеу орталығының (CESNUR) жүргізген зерттеуі бойынша халықтың 74,5% католик, 15,3% атеист немесе агностик, 4,1% католик емес христиан, 3,7% мұсылман, ал 2,2% басқа діндердің жақтастары (оның ішінде яһудилер, индуистер, бахаилер, буддистер, сикхтер, Халықаралық Кришна санасы қоғамы және Ананда Марга Пракарака Самгха) екені анықталды.
A 2021 study by the independent Center for Studies of New Religions (CESNUR) estimated that 74.5% of the population were Catholic, 15.3% atheist or agnostic, 4.1% non Catholic Christian, 3.7% Muslim, and 2.2% followers of other religions (including Jews, Hindus, Baha’is, Buddhists, Sikhs, the International Society for Krishna Consciousness and Ananda Marga Pracaraka Samgha).
Бүгінде Италиядағы дін бостандығы
Италия негізінен католик мемлекеті, мұсылмандар (көбінесе соңғы иммиграциядан келгендер), сикхтер және яһудилер азшылықты құрайды. Христиан протестанттары тарихи тұрғыдан аз болған. Бірақ, екі рет премьер-министр болған Сидни Соннино сияқты бірнеше протестанттар өзгелерден ерекшеленген. Католик шіркеуі 1948 жылғы Конституциямен де-факто мемлекеттік шіркеу статусынан айырылғанға дейін, содан кейін 1984 жылғы Латеран шартының қайта қаралуымен толығымен жойылды. Қазір Италия – дінсіз мемлекет. Италия дін бостандығын толық кепілдік береді, бірақ Католик шіркеуі бірнеше саяси партияларға әсер етеді. Католик шіркеуінің саяси партияларға ықпалы саяси тәуелсіздікті жақтаушылардың арасында, әсіресе ажырасу, аборт, эвтаназия және бір жынысты некелерге қатысты көзқарастары христиандық этикаға және әсіресе католик доктринасына қайшы келетіндердің арасында пікірталас тудырады. Соттар мен мектептерде католик символикасын (әсіресе кресттерді) пайдалану азшылықтар тарапынан қарсылыққа ұшырады, бірақ заңды деп танылды; кейбіреулер бұл Италия Конституциясында баяндалған дін бостандығы принциптерін бұзады деп санайды. Саяси және этикалық мәселелерден басқа, Латеран шартынан бері Италия Католик шіркеуін мемлекеттік қаржымен қамтамасыз етеді, бұл тек "отта-миль" салығын ғана қамтымайды. 2023 жылы ел дін бостандығы бойынша 4 балдан 4 бал алды.
Italy is a predominantly Catholic country, with minorities of Muslims (mostly from recent immigration), Sikhs and Jews. Christian Protestants are historically few. A few Protestants, such as two time Prime Minister Sidney Sonnino, have distinguished themselves. The Catholic Church was the state church until it was de facto disestablished with the 1948 Constitution, then definitely with the 1984 revision of the Lateran Treaty. Now Italy is a secular state. Italy guarantees full freedom of religion, but the Catholic Church holds influence on several political parties. The fact that the Catholic Church has influence on political parties is object of debate among those who favour the independence of politics and in particular among those whose views on divorce, abortion, euthanasia and same sex marriages are opposed to Christian ethics and in particular to Catholic doctrine. Usage of Catholic symbolism (especially crosses) in courts and schools has been contested by minorities, but was ruled legal; some contend that this is in violation of the principles of religious freedom outlined in the Constitution of Italy. Apart from political and ethical aspects, since the Lateran Treaty, Italy provides public funding of the Catholic Church, that do not include only the otto per mille tax. In 2023, the country was scored 4 out of 4 for religious freedom.