Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер Эдит Клара Саммерскилл, Саммерскилл баронессасы (19 сәуір 1901 – 4 ақпан 1980) – британдық дәрігер, феминист, Лейборист партиясының саясаткері және жазушы. Ол 1949 жылы Ұлыбританияның Жеке кеңесіне тағайындалды.
British politician
Edith Clara Summerskill, Baroness Summerskill, (19 April 1901 – 4 February 1980) was a British physician, feminist, Labour politician and writer. She was appointed to the Privy Council in 1949.
Ерте өмір
Саммерскил Элтем Хилл грамматикалық мектебінде оқыды. Содан кейін ол Лондон Король колледжіне барып, Чаринг Кросс ауруханасының медицина мектебіне түскен алғашқы әйелдердің бірі болды. Ол Ұлттық денсаулық сақтау қызметін (1948) бастаған Социалистік денсаулық сақтау қауымдастығының негізін қалаушылардың бірі еді. Ол британдық Ұлттық күзеттегі әйелдерге тең құқық беруді талап етті. 1938 жылы ол некедегі теңдікті қолдау үшін Үйленген әйелдер қауымдастығының жұмысына қатысты. Ол Хуанита Франсис алғашқы төрағасы болып сайланған, бөлініп шыққан топ ретінде құрылды. Саммерскил оның бірінші президенті болды.
Summerskill attended Eltham Hill Grammar School. She then went to King's College London, and was admitted to medical school at Charing Cross Hospital Medical School, one of the earliest women to be admitted to medical school. She was one of the founders of the Socialist Health Association, which spearheaded the National Health Service (1948). She pressed for equal rights for women in the British Home Guard. In 1938, she was involved with the Married Women's Association to promote equality in marriage. It was formed as a splinter group that was created with Juanita Frances as its first chair. Summerskill became its first president.
Парламент
Саммерскил 32 жасында саясатқа қадам басып, Миддлсекс округі кеңесі сайлауында Харрингейдегі Грин Лэйнс округінен бақ сынауды сұрады. Одан кейін 1934 жылдан 1941 жылға дейін Миддлсекс округі кеңесінің кеңесшісі болып қызмет етті. 1934 жылы Путнидегі және 1935 жылғы жалпы сайлауда Бьюридегі сайлауларда сәтті бола алмады, бірақ 1938 жылы жұмысшы әйелдердің қолдауы арқасында Фулхэм-Весттен Парламент мүшесі (депутат) болып сайланды. Ол өзінің бойжеткен кезіндегі атымен депутат болғандықтан, кейбір наразылық тудырды. Фулхэм-Вест сайлау округі 1955 жылғы жалпы сайлауға дейін таратылғанда, ол Уоррингтон округінен Парламентке қайта сайланды. Оның Лондонда Эннисмор Гарденс ауданында пәтері болды. Саммерскил 1945 жылғы сайлауда жеңіске жеткеннен кейін Клемент Эттлидің лейбористік үкіметіне кірді. Ол Азық-түлік министрлігінде парламенттік хатшы болып қызмет етті, кейін Әлеуметтік және Ұлттық сақтандыру министрлігіне тағайындалды, бұл министрліктің басшысы болды, алайда ол кабинет министрі болған жоқ. Үкіметтегі қызметімен қатар, Саммерскил 1967 жылдан 1976 жылға дейін Төменгі палатаның Саяси наградаларды тексеру комитетінің мүшесі болды. Саммерскил 1945-1950 жылдары Азық-түлік министрлігінің парламенттік хатшысы, ал 1950-1951 жылдары Ұлттық сақтандыру министрі болып қызмет етті. Ол 1944 жылдан 1958 жылға дейін Лейбористік партияның Ұлттық атқару комитетінің мүшесі болды және 1954-1955 жылдары Лейбористік партия төрағасы қызметін атқарды. 1961 жылы ол Парламенттен шығып, 4 ақпанда Лондон графтығындағы Кен Вудтан баронесса Саммерскилл атанды. Сонымен қатар, ол 1966 жылы Ұлылық орденіне (CH) қабылданды. Саммерскилдің есімі 1942-1947 жылдар аралығында Фабиан қоғамының мүшелерінің арнайы тізімінде бар, бұл оның үздіксіздігі мен беделін көрсетеді. Белсенді феминист ретінде ол осы кезеңде әйелдердің мүдделерін ілгерілетуде маңызды рөл атқарды, бұл 1949 жылғы Таза сүт заңымен басталды. Кейіннен, Тұрмыстық әйелдер қауымдастығының президенті ретінде ол парламентте және одан тыс жерлерде үй шаруасындағы әйелдер мен ажырасқан әйелдердің тең құқықтарын қамтамасыз ету үшін күш-жігер жұмсады, нәтижесінде 1964 жылы Тұрмыстық әйелдердің мүлігі туралы заң мен 1967 жылы Некелік үйлер туралы заң қабылданды.
Summerskill entered politics at 32 when she was asked to fight the Green Lanes ward in Harringay in the Middlesex County Council elections. She then served as a councillor on Middlesex County Council from 1934 until 1941. She stood for a seat in the House of Commons unsuccessfully at the Putney byelection in 1934 and Bury at the 1935 general election, before becoming Labour Member of Parliament (MP) for Fulham West at a by election in 1938 thanks to the working women's vote. She caused some disquiet by taking the seat in her maiden name. When the Fulham West constituency was abolished for the 1955 general election, she was returned to the House of Commons as MP for Warrington. She had a London flat in Ennismore Gardens. Summerskill was included in Clement Attlee's Labour government following the election victory in 1945. She served as a Parliamentary Secretary in the Ministry of Food, and was later promoted to the Ministry of Social and National Insurance, heading the department she was profiled as the Minister of National Insurance, however she was not a cabinet minister. As well as her service in government, Summerskill also served on the House of Commons Political Honours Scrutiny Committee from 1967 to 1976. Summerskill served as Parliamentary Secretary to the Ministry of Food (1945–50) and as Minister of National Insurance (1950–51). She was a member of the Labour Party's National Executive Committee from 1944 to 1958 and served as Chair of the Labour Party 1954–5). She left the House of Commons in 1961 and was created a life peer as Baroness Summerskill, of Ken Wood in the County of London on 4 February 1961. Furthermore, she was awarded an additional honour, being initiated into the Order of the Companions of Honour (CH) in 1966. Summerskill appears in a specially selected list of Fabian Society members from 1942 to 1947, showing continuity and prestige. An active feminist, she was instrumental in promoting women's causes throughout that period, starting with the Clean Milk Act in 1949. Later, as the president of the Married Women's Association, she campaigned in and outside the parliament to assure the equal rights of housewives and of divorced women, which resulted in the Married Women's Properties Act in 1964 and the Matrimonial Homes Act in 1967.
Қызымға жазған хаттар
1950 жылдары Саммерскилл қызы Ширлиге хаттар жазып, анасы сияқты белсенді феминист болды. Ширли сол кезде Оксфордта медицина оқыды, кейін дәрігер, Парламент мүшесі және Министрлер кабинетінің мүшесі болды. Эдит Саммерскилдің Ширлиге жазған хаттары жиналып, «Қызымға хаттар» (1957) деген кітапқа жарық көрді. Саммерскилл әйелдердің еркектерге қарағанда барлық жағынан жоғары екеніне сенетінін айтады. Мұндай теорияны қолдау үшін Саммерскилл үш «факт» ұсынады: біріншіден, тек әйелдер ғана шығармашылықтың екі әлемін – биологиялық және интеллектуалдыны – қатар дами алады. Екіншіден, әйелдер физикалық тұрғыдан күштірек, ұзақ жасайды және конституциялық тұрғыдан төзімді, олардың денсаулығы мықты. Соңында, ол әйелдердің ақылы еркектерге тең, тіпті артық деп санайды. Саммерскилдің кітабында Эдиттің қызына жазған хаттары ғана емес, анасының қызы көтерген сұрақтарға берген жауаптары да бар, бұл екеуінің арасында әйелдердің білімі, теңдігі және жетістіктері туралы үнемі диалог жүріп жатыр деген сезім тудырады. Ширлидің тұрмысқа шыққан әйелдердің ел ісіне қатысуы туралы сұрағына анасы былай деп жауап береді:
During the 1950s, Summerskill wrote a series of letters to her daughter Shirley, who, like her mother, was an active feminist. Shirley studied medicine in Oxford at that time and later became a doctor and a Member of Parliament and of Cabinet. Edith Summerskill's letters to Shirley were collected and published in a book Letters to My Daughter (1957). Summerskill outlines her belief that women are superior to men in almost every way. In support of such a theory Summerskill presents three "facts": firstly, that only women can enjoy two worlds of creative enterprise, the biological and the intellectual. Secondly, she suggests women are physically stronger, live longer, and are constitutionally tougher, having greater stamina. Finally, she believes women have equal if not greater intellect than men. Although Summerskill's book contains only Edith's letters to her daughter, the mother's response to questions raised by the daughter creates a sense of an ongoing dialogue between the two, concerning issues of education for women, equality and achievements. In reply to Shirley's question about the part that married women are playing in the affairs of the country, her mother writes:
Соңғы жүз жыл ішінде үнсіз бірақ талмай жалғасқан, үйден тыс жұмыс салаларында әйелдердің танылуын талап етуі, өте тартыншақты түрде мойындалды. Дәрігер және Парламент мүшесі ретінде мен медициналық оқу орындарының да, Парламенттің де есіктерін олардың талаптары мойындалғанша ашулы және көңілі толмаған әйелдер күшпен бұзғанын жақсы білемін. Бізді университеттерге немесе қоғамдық өмірге құшақ жайып қарсы алды деуге болмайды. (143)
The insistent demand of women for recognition in spheres of work outside the home, which has quietly but unremittingly been advanced in the course of the last hundred years, has grudgingly been conceded. As a doctor and a Member of Parliament I am fully conscious of the fact that the doors both of the medical schools and of the House of Commons had to be forced by furious and frustrated women before their claims were recognized. It would be quite inaccurate to suggest that we were welcomed into the universities or into public life. (143)
Саммерскилл әйелдердің тең құқықтары үшін үздіксіз күреседі және олардың санасын арттырады. Ширлидің антифеминистердің «мәңгілік сұрағы» – «Неге өнер мен ғылым саласында одан да көп әйелдер көзге түспеді?» деген шағымына жауап ретінде ол былай дейді: «Жеке өзім таңғаламын, өйткені көптеген әйелдер қоғамның оларға жүктеген жағдайларға қарамастан, өзін ерекшелендірді» (181). Саммерскиллдің пікірінше, қиындықтар мен көзқарастарға қарамастан, әйелдер жетістіктерге қол жеткізіп, музыка, бейнелеу өнері және әдебиет саласында табысқа жетті, сондай-ақ ғылым мен технология саласында да белгілі бір прогресс жасады (181). Дегенмен, Саммерскилдің 1956 жылғы қорытындысы Вирджиния Вулфтың жиырма бес жыл бұрын жасаған қорытындысына ұқсас. Вулф барлық сыртқы кедергілер жеңілген кезде де, ол немесе кез келген әйел «өз дене тәжірибем» мәселесін шеше алмайтынын (1942: 206) жазады; Саммерскилл де соған ұқсас пікір білдіріп, әйел үшін «жолдан шығаратын ең күшті күш» – «отбасы құруға деген биологиялық құштарлық» (187) екенін айтады.
Summerskill constantly struggles for and raises consciousness about women's equal rights. In response to Shirley's complaint about "the stock question" of the anti feminists, "Why have not more women achieved eminence in the arts and sciences?" She answers: "Personally I am astounded that so many have distinguished themselves despite the conditions which society has imposed upon them" (181). Summerskill maintains that in spite of the difficulties and prejudices, women are making progress and have achievements in music, visual art, and literature as well as some advancement in science and technology (181). Yet Summerskill's conclusion in 1956 is similar to the one Virginia Woolf reached twenty five years earlier. Woolf writes that even when all the outward obstacles are overcome, she, or any other a woman, has not solved the problem of "my own experiences as a body" (1942: 206); Summerskill makes the parallel concession that for a woman, the "most powerful force, which takes her off the course" is the "biological urge to have a family" (187).
Жеке өмір
Саммерскил 1925 жылы доктор Джеффри Сэмюэлге үйленді. Олардың балалары анасының тегін алды. Оның қызы Ширли Саммерскил де дәрігер, парламент мүшесі және үкімет министрі қызметін атқарды. Оның немересі Бен Саммерскил 2003 жылы британдық гомосексуалдық теңдік жөніндегі Stonewall қайырымдылық қорының бас директоры болды.
Summerskill was married in 1925 to Dr Jeffrey Samuel. Their children took their mother's surname. Her daughter, Shirley Summerskill, also served as a physician, member of parliament and government minister. Her grandson Ben Summerskill became chief executive of the British gay equality charity Stonewall in 2003.